Υπάρχει μια στιγμή στη δημόσια συζήτηση όπου το αφήγημα του «καημένου του δήμου που η κυβέρνηση δεν εμπιστεύεται και δεν του δίνει πόρους» παύει να πείθει. Κι αυτή η στιγμή έχει φτάσει προ πολλού για τον Δήμο Ρόδου. Στο συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Αλεξανδρούπολη, με τη θλιβερή εμφάνιση του Αλέξανδρου Κολιάδη, μπήκε πια και η ταμπέλα του παραδείγματος προς αποφυγή.
Της Ρένας Παυλάκη
Η εικόνα που παρουσιάστηκε στο συνέδριο από τον Υπουργό Εσωτερικών Θεόδωρο Λιβάνιο, για τις παθογένειες της οικονομικής διαχείρισης των ΟΤΑ δεν περιέγραψε κάποιον αφηρημένο, μακρινό κόσμο. Περιέγραψε με ακρίβεια όσα συμβαίνουν και στη Ρόδο, όσα η στήλη έχει σχολιάσει πολλές φορές στο παρελθόν. Και αυτά πρέπει επιτέλους να ειπωθούν με το όνομά τους.
Είναι πολιτικά βολικό να πουλάς μαγκιά και νταηλίκι στα social media και να στοχοποιείς την κυβέρνηση, για την οικονομική σου στενότητα. Το μόνιμο, μίζερο και θλιβερό αφήγημα. «Μας ζηλεύουν, μας φθονούν, μας στοχοποιούν, μας αγνοούν» και άλλα τέτοια παιδαριώδη που δεν αντέχουν σε καμία σοβαρή κριτική και – το κυριότερο – δεν συνιστούν διεκδίκηση. Ένα σόου επικοινωνιακό της κακιάς ώρας είναι, κατάλληλο μόνο για το tik – tok και τίποτα περισσότερο. Μόνο που η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Κανείς δεν πρόκειται να δώσει χρήματα σε έναν Δήμο όταν έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί.
Ο Δήμος Ρόδου δεν αδικείται. Απλώς εισπράττει αυτό που έχει προκαλέσει με τις δικές του επιλογές.
Τα στοιχεία είναι γνωστά και δεν αμφισβητούνται: Εξαιρετικά χαμηλή εισπραξιμότητα παλαιών οφειλών και μάλιστα με υποκειμενικά κριτήρια, έργα ενταγμένα σε προγράμματα που λιμνάζουν, όπως η Νέα Αγορά και η Ροδιακή Έπαυλη και άλλα που απεντάσσονται όπως το έργο της οδού Αυστραλίας στη νέα μαρίνα, μηδενική παραγωγή νέων έργων στο Ταμείο Ανάκαμψης (ό,τι έγινε, έγινε από την προηγούμενη δημοτική αρχή του Αντώνη Καμπουράκη), εκρηκτικές αυξήσεις τελών σε ανταποδοτικές υπηρεσίες, ανύπαρκτη ανακύκλωση (από τα μικρότερα ποσοστά στη χώρα) και εξωφρενικό τέλος ταφής, κυκλοφοριακό χάος που χρονίζει χωρίς σχέδιο αντιμετώπισης, ένας μηχανισμός 1200 και πλέον υπαλλήλων αφημένων στην αδράνεια με ευθύνη του πολιτικού προϊσταμένου του Δήμου, χωρίς πρόγραμμα και προοπτική. Αυτά δεν τα προκαλεί το κράτος. Τα προκαλεί η διοίκηση του δήμου. Και τα ζει η κοινωνία.
Δεν υπάρχει χειρότερο σημάδι παρακμής από έναν δήμο που αρνείται να κάνει αυτοκριτική για όλα τα παραπάνω και μονίμως αναζητά και εφευρίσκει εχθρούς είτε στο κέντρο, στην Αθήνα, είτε τοπικά. Φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από τους ίδιους. Δυο χρόνια μετά, το παραμύθι δεν πουλάει πια, το αφήγημα του αδικημένου δεν πείθει. Οι πολίτες, ακόμα και οι ένθερμοι υποστηρικτές της δημοτικής αρχής του Αλέξανδρου Κολιάδη, παραδέχονται με απογοήτευση και θυμό ότι η Ρόδος έχει βαλτώσει.
Το χειρότερο όμως δεν είναι λογιστικό. Είναι κοινωνικό. Μια πόλη που δεν μπορεί να λειτουργήσει, δεν μπορεί και να σταθεί. Όταν η κυκλοφορία έχει καταρρεύσει. Όταν τα έργα δεν προχωρούν. Όταν το νησί αδυνατεί να εξυπηρετήσει τον ίδιο τον τουρισμό που το στηρίζει. Όταν οι κάτοικοι βλέπουν καθημερινά την ποιότητα ζωής να υποβαθμίζεται.
Τότε η κοινωνική ένταση δεν είναι σενάριο φαντασίας, αλλά ένας επαπειλούμενος κίνδυνος. Σε αυτό το σημείο, οι τοπικοί φορείς και οι παραγωγικές τάξεις του τόπου θα πρέπει να πάρουν θέση πριν οι καταστάσεις γίνουν μη αναστρέψιμες. Την ανικανότητα και την αδράνεια της δημοτικής αρχής, θα την πληρώσει η κοινωνία.
Πού βρίσκεται το πολιτικό κλειδί; Σε μια μόνο λέξη: εμπιστοσύνη.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης της κυβέρνησης προς τον Δήμο Ρόδου είναι κατόρθωμα της σημερινής δημοτικής αρχής. Η εμπιστοσύνη δεν ανακτάται με γραπτές προκατασκευασμένες ομιλίες σε συνέδρια και ψευτομαγκιές και γραφικότητες του τύπου «μην τολμήσετε να με διακόψετε στα 7 λεπτά» όπως είπε στο προεδρείο του συνεδρίου της ΚΕΔΕ ο… πολλά βαρύς Αλέξανδρος Κολιάδης.
Η εμπιστοσύνη ανακτάται με την δουλειά και με την ικανότητα διαχείρισης των πόρων που έχεις ως Δήμος. Ποιος θα σου δώσει λεφτά απλά για να τα παρκάρεις αναξιοποίητα σε κάποιους κωδικούς; Η οποιαδήποτε κυβέρνηση προτιμά να τα δώσει εκεί που θα πιάσουν τόπο και θα ανεβάσουν και τα ποσοστά απορρόφησης της χώρας συνολικά. Παράδειγμα τα 50 εκατ. των ΣΔΙΤ για νέα σχολεία, που ακόμα περιμένουν τη δημοτική αρχή να τα αξιοποιήσει και ως φαίνεται, θα περιμένουν πολύ ακόμη. Κατά τα άλλα κλαίγονται ότι δεν έχουν λεφτά!!!
Εν κατακλείδι, η εμπιστοσύνη προϋποθέτει απόδειξη ικανότητας. Όσο ο Δήμος Ρόδου επιμένει να παρουσιάζεται ως «θύμα», για να καλύψει την αδυναμία του να παράξει έργο, τόσο θα παραμένει εκτός χρηματοδοτικών ροών. Όσο αποφεύγει την αυτοκριτική, τόσο θα εγκλωβίζεται στα ίδια λάθη. Όσο στοχοποιεί την κυβέρνηση, τόσο θα χάνει την ουσία. Ότι η ευθύνη για τη λειτουργία της πόλης ανήκει πρώτα στον ίδιο τον Δήμο και τους ενοίκους του Δημαρχιακού Μεγάρου.
Η έξοδος από το αδιέξοδο που βρίσκονται και τους οδηγεί σε σπασμωδικές κινήσεις και πρωτοφανούς πολιτικής απρέπειας συμπεριφορές, δεν βρίσκεται στην αντιπαράθεση με την Αθήνα, ή με τον οποιονδήποτε άλλο «εχθρό» φαντασιώνονται. Βρίσκεται στην πολιτική ωριμότητα της δημοτικής αρχής, στην επιστροφή στη σοβαρότητα.
Προς το παρόν δεν συντρέχει λόγος αισιοδοξίας για κανένα από τα δύο.