Οι άνθρωποι που δεν κοιτάζουν τα δικά τους λάθη, τις δικές τους αδυναμίες, πόσο απέτυχαν στα επαγγελματικά και βρίσκονται εκτός της μουσικής βιομηχανίας έχουν άποψη. Η άποψη είναι σαν τις τρύπες όλοι έχουν από μία. Άκουσα τον Μίλτο Καραντζά να ασκεί κριτική στον Νότη Σφακιανάκη, τον Παντελίδη αλλά και στην Έλενα Παπαρίζου.
Γράφει ο Νάσος Ρόγκας
Λανθασμένη κριτική κατά την άποψη μου. To έχω πει και θα το ξαναπώ. Τον Καλλιτέχνη τον κρίνεις για την μουσική του, για την εμφάνιση του όσο βρίσκεται στο stage και στα φώτα. Μετά είναι ένας απλός άνθρωπος όπως όλοι μας. Έχει σπίτι, οικογένεια, ζωή, αυτά δεν τα αγγίζεις. Δεν σου επιτρέπεται να τα αγγίζεις.
Δεν μπορεί να είσαι άνθρωπος της δισκογραφίας, να έχεις δισκογραφική εταιρεία και να μου λες ατάλαντο τον Παντελίδη. Δεν είναι δυνατόν να σε ακούω να λες για την Παπαρίζου ότι ο κόσμος πλέον την ξέρει από την τηλεόραση και να έχεις άποψη για τον Νότη. Ισως έτσι να μπορεί κάποιος να εξηγήσει γιατί οι αποτυχημένες προσπάθειες του Μίλτου να επανέλθει σαν ιδιοκτήτης δισκογραφικής δεν είχαν αποτέλεσμα.
Τη ζημιά στο Νότη την κάνανε οι δημοσιογράφοι και όχι οι απόψεις του. Παίζανε τις δηλώσεις του και του έκανε κριτική η κάθε ανέραστη πανελίστρια κάνοντας τον αντιπαθή στην κοινωνία. Ξέρετε πόσο πούλαγαν οι φωτογράφοι φωτογραφία του Νότη με χειροπέδες στην Ευελπίδων; Αλήθεια γιατί όλοι ζητάμε σήμερα ο Νότης να επιστρέψει; Εδώ τον κατακρίνατε γιατί δεν πήγε στην κηδεία της γυναίκας του.
Ούτε η γκόμενα στα κατεχόμενα επηρέασε την άποψη του κόσμου για τον Παντελή, ούτε όλες οι ανακρίβειες που έχουν γραφτεί. Απλά η ευαισθησία έχει γίνει πολύ επιλεκτική στο σήμερα.
Η Παπαρίζου είναι μία, μοναδική και ατελείωτη θεά.Σταθερή αξία. Η αναφορά στο όνομα της από το Μίλτο γίνεται απλά για να περάσει η βλακεία του στην αναπαραγωγή. Η Έλενα είναι μύθος και δεν την αγγίζει τίποτα.
Ότι εμείς σαν δημοσιογράφοι δεν αναζητάμε θέματα αλλά φροντίζουμε να ξεσκίζουμε την ζωή του κάθε ενός είναι κατάντια. Όπως είναι κατάντια να βάζεις τίτλους περίεργους για τον καλλιτέχνη και μετά να βγάζεις φωτογραφίες με τους συνεργάτες του.
Το σύστημα βρωμάει από παντού.
Η ζωή ενός καλλιτέχνη είναι στα φώτα η επαγγελματική, η ζωή του δημοσιογράφου είναι και αυτή στα φώτα η επαγγελματική. Για την ζωή των δημοσιογράφων μετά που θα κλείσει ο υπολογιστής γιατί δεν μιλάμε; Γιατί δεν είναι όλα δύο μέτρα και δύο σταθμά; Είναι απλό, ο καλλιτέχνης δεν έχει τη δύναμη να πάρει ένα χαρτί και να γράψει την άποψη του για το δημοσιογράφο, ούτε και να του ασκήσει κριτική. Ο Δημοσιογράφος όμως μπορεί, έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι.
Σε ότι αφορά το Μίλτο,στις δηλώσεις μας ας είμαστε προσεκτικοί και όχι προσβλητικοί.
Η Έλενα, ο Νότης, ο Παντελής είναι οι μύθοι του ελληνικού μας τραγουδιού. Δεν είναι δυνατόν να τους κρίνει ο κάθε Μίλτος. Τους Καλλιτέχνες τους κάνει μύθους ο κόσμος και ο κόσμος είναι αυτός που τους τοποθετεί στα σκαλοπάτια της επιτυχίας.