Και τελικά έμεινε η χαρά και η συγκίνηση που έσμιξα ξανά με τους συναδέλφους, τον Γιώργο, την παραγωγή, το κοινό.
Γιατί η μέρα ξεκίνησε άσχημα. Το πρώτο τηλεφώνημα από την Μαργαρίτα τόσο πρωί, προμήνυε κάτι επείγον. Η πρώτη κουβέντα πως η Έλενα μπήκε στο νοσοκομείο με μούδιασε. Ο νους πάντα πάει στο κακό. Με καθησύχασε πως είναι προσωρινό, περαστικό και υπό έλεγχο και συνέχισε στην επιθυμία της ίδιας της Έλενας και της παραγωγής να την αναπληρώσω. Δεύτερο μούδιασμα. Πάει καιρός. Μπορώ ακόμη; Μήπως έχω ξεχάσει πως είναι να κάθεσαι στην κόκκινη καρέκλα; Και οι τραγουδιστές; Ξέρω ελάχιστα. Προλαβαίνω να τους μελετήσω μέσα σε λίγες ώρες; Ούτε που κατάλαβα πότε ο Ασημινάκης έδωσε το «γράφουμε» και ο Γιώργος με υποδέχτηκε στη σκηνή με την πάντα γνωστή φιλόξενη ευγένεια του.
Οι συνάδελφοι μια αγκαλιά, η παραγωγή και η δισκογραφική μια γλύκα. Μόνον ένα οικείο εξωστρεφές ζεστό χαμόγελο έλειπε, μια γυναικεία παρουσία που με έλυσε σαν μητρικό χάδι όταν πρωτομπήκα στρεσαρισμένος και αμήχανος στο Voice πριν από οκτώ χρόνια.
Έλενα σε αγαπώ και αν ήσουν κι εσύ στο σημερινό επεισόδιο, τότε θα είχα καρδιά γεμάτη. Να μας δείτε. Σήμερα το βράδυ και αύριο Κυριακή στον Σκάι.