Έχουμε μπροστά μας μια έκθεση που αξίζει να τη διαβάσουμε με προσοχή.
Θα έλεγα ότι είναι μια στιγμή ειλικρίνειας απέναντι στους πολίτες….Γα να καταλάβουμε πού στεκόμαστε…ως Δήμος.
Η εικόνα που περιγράφεται….είναι γνώριμη. Ένας Δήμος που λειτουργεί μέν, υπηρεσίες που οριακά μεν αλλά στέκονται όρθιες….όμως με πολλές εκκρεμότητες.
Ο ορκωτός ελεγκτής δεν αμφισβητεί τη νομιμότητα. Αμφισβητεί την πληρότητα, τη βεβαιότητα και την ανθεκτικότητα της οικονομικής εικόνας.
Υποχρεώσεις που συσσωρεύονται. Διαθέσιμα που δεν είναι όλα άμεσα αξιοποιήσιμα. Κίνδυνοι που υπάρχουν, χωρίς να έχουν ακόμη αποτυπωθεί πλήρως. Μια εύθραυστη ισορροπία…
Είναι σημάδια που ζητούν προσοχή, γιατί δείχνουν πού χρειάζεται διόρθωση πορείας.
Υπάρχει όμως ένα σημείο στην έκθεση που ξεφεύγει από τα οικονομικά μεγέθη και αγγίζει κάτι πιο ουσιαστικό.
Αναφέρεται ότι τα κτήρια του Δήμου, θεωρώ μαζί και το μουσείο Νεοελληκικής τέχνης, ίσως και τα εκθέματα…. παραμένουν ανασφάλιστα.
Ενώ γνωρίζουμε ότι έτσι πορευτήκαμε για χρόνια. Κανείς εως σήμερα δεν ένιωσε ότι πιέζεται να το αλλάξει.
Όμως οι συνθήκες γύρω μας έχουν αλλάξει. Τα τελευταία χρόνια το νησί δοκιμάζεται. Σεισμοί, φωτιές, ακραία καιρικά φαινόμενα μπήκαν πια στην καθημερινότητά μας. Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχουν κτήρια που στεγάζουν κομμάτια της ταυτότητάς μας. Πράγματα που χάνονται μια φορά.
Η ασφάλιση αυτών των χώρων δεν είναι θέμα κανονισμών. Είναι στάση ευθύνης απέναντι στον τόπο. Είναι επιλογή ευθύνης απέναντι στο αύριο.
Όταν η ίδια η έκθεση μιλά για αβεβαιότητες στα έσοδα, για εικόνα ρευστότητας που θέλει προσοχή, για κινδύνους που δεν έχουν ακόμη μετρηθεί, τότε η ανάγκη για σύνεση ( πρόληψη) γίνεται πιο έντονη.
Και που θα στραφούμε για οικονομική βοήθεια αν μη κακό χρειαστεί κάποια αποκατάσταση ζημιών; Στα δικά μας αποθεματικά;
Τι θα πει το κράτος σε αυτή την περίπτωση; Οτι οι εισπράξεις της Ρόδου δεν είναι ανάλογες των ζημιών; Φυσικά και θα μας στηρίξει…
…Εύθραστες ισορροπίες. Μια χώρα είμαστε, ένα έθνος! Τουλάχιστον για εμάς που νιώθουμε έτσι.
Ποια πολιτική στάση; Ακούστηκε εντός της αίθουσας αυτής.
Ρομαντικό το αφήγημα…του ποίος εισπράττει τι. Και ποίος ξοδεύει που…
Λοιπόν….Η διοίκηση ενός Δήμου φαίνεται στις ήσυχες μέρες…..Κρίνεται όμως στις δύσκολες.
Εκεί φαίνεται αν υπήρξε σκέψη για το απρόβλεπτο.
Αυτός ο κατα τα άλλα αστάθμητος, αλλά συνάμα πολύ υπαρκτός παράγοντας που εμείς κάνουμε σχέδια και ο Θεός γελάει.
Το ζήτημα σήμερα είναι να δούμε την έκθεση σαν υπενθύμιση ευθύνης. Και όχι σαν ένα ακόμη τυπικό έγγραφο.
Να σκεφτούμε τι σημαίνει να προστατεύεις όσα δεν αντικαθίστανται και να το κάνουμε θέμα πολιτικής επιλογής….όχι τυπικής υποχρέωσης.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει ειναι οι αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν την κρίσιμη στιγμή.
Και όταν ένας φορέας, οποιαδήποτε φορέας κι αν είναι αυτός. Οποιασδήποτε κυβέρνησης μας βγάζει πρόσκληση. Ανεξάρτητα με τον τίτλο. Με αυτά τα οικονομικά δεδομένα που έχουμε μπροστά μας. Τρέχουμε και τα διεκδικούμε. Τρέχουμε όμως. Δεν φαγωνόμαστε σε ποιόν ανήκει η ταμπέλα. Στο τόπο θα μείνουν.
Το ίδιο ισχύει για τα
ΣΔΙΤ, το ίδιο ισχύει για τα Ανταποδοτικά της ΔΕΗ!