Ακόμα ένα ξύλινο κείμενο περί νησιωτικότητας, πανομοιότυπο με αυτά που φτάνουν σωρηδόν στα υπουργικά γραφεία δεκαετίες τώρα. Μια χαμένη ευκαιρία για το Νότιο Αιγαίο να κάνει μια ουσιαστική και τεκμηριωμένη παρέμβαση, στο μέτρο που αναλογεί στον νεόκοπο πρόεδρο της ΠΕΔ
Υπάρχουν περιπτώσεις που ο τίτλος της στήλης περί σουρεαλισμού, δικαιώνεται απολύτως! Και η εμφάνιση Κολιάδη στην ΚΕΔΕ είναι μια τέτοια περίπτωση άκρατου, αχαλίνωτου σουρεαλισμού.
Της Ρένας Παυλάκη
Την ίδια ώρα που Αλέξανδρος Κολιάδης και ο Σωτήρης Βαγιανός έχουν εξαπολύσει κυνήγι μαγισσών για να βρουν ποιος έγραψε το Δελτίο Τύπου του ΦοΔΣΑ και ποιος τη επιστολή – απάντηση του Αντιπεριφερειάρχη Χρήστου Ευστρατίου, την ίδια ώρα που γύριζε από μικρόφωνο σε μικρόφωνο για να χλευάσει, να μειώσει, να ειρωνευτεί τον Αντιπεριφερειάρχη – υπονοώντας ότι «δεν ξέρει να μιλάει», ότι «δεν ξέρει να γράφει» και άλλες τέτοιες μικρότητες που ξεστόμισε δημοσίως – την ίδια ώρα ετοιμαζόταν ο ίδιος, ως πρόεδρος της ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου, να ανέβει σε εθνικό βήμα, στο συνέδριο της ΚΕΔΕ, με ένα ξύλινο, έτοιμο γραπτό κείμενο, γεμάτο στερεότυπα και κοινοτοπίες, που θα μπορούσε να είχε γράψει ο καθένας για λογαριασμό του, ακόμη και το GPT. Να κάνει δηλαδή και εκείνος αυτό για το οποίο χλεύασε τον Αντιπεριφερειάρχη. Δεν είναι μόνο η επίδειξη του γελοίου στην πιο καθαρή, πιο ωμή μορφή του. Είναι ο ορισμός της πολιτικής μικρότητας, του πολιτικού παραλογισμού.
Το ζήτημα έχει ενδιαφέρουσες πτυχές σχολιασμού.
Θα ξεκινήσω από την πολιτική και την ανθρώπινη συμπεριφορά, διερωτώμενη μέχρι πού μπορεί να φτάσει τελικά η απρέπεια.
Ο Αλέξανδρος Κολιάδης, περιδιάβαινε χθες τα ραδιόφωνα με σκοπό να προσβάλει, να μειώσει τον Αντιπεριφερειάρχη για την επιστολή την οποία έδωσε στη δημοσιότητα, ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΦοΔΣΑ, για να υπερασπιστεί τον φορέα από τη στιγμή που δεν το έκανε ως όφειλε ο αντιπρόεδρός του ο ίδιος ο Κολιάδης. Να τον μειώσει, να τον υποτιμήσει, με έναν τρόπο αήθη και πολιτικά χυδαίο, γιατί το… μεγάλο πρόβλημα αυτή την ώρα που ταλανίζει το δίδυμο Κολιάδη – Βαγιανού, είναι ποιος έγραψε την ανακοίνωση του ΦοΔΣΑ, ποιος έγραψε την επιστολή του Ευστρατίου.
Να σχολίαζαν το Χρήστο Ευστρατίου τίποτα λόγιοι, που έχουν και ένα πάθος με την ελληνική γλώσσα να το καταλάβω. Αλλά να κουνούν το δάχτυλο σε άλλους, αυτοί που τα δικά τους «μαργαριτάρια» στον δημόσιο λόγο, η κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας, είναι συχνά για γέλια και για κλάματα, θέλει θράσος χιλίων καρδιναλίων.
Στο τέλος-τέλος το μόνο πράγμα το οποίο δείχνουν αυτές οι συμπεριφορές είναι την ποιότητα αυτών που εκτοξεύουν τη χολή. Ο υψηλότερος δείκτης προσωπικής ανασφάλειας, είναι αυτός: να πιστεύεις ότι αν βγεις και κακολογήσεις τον άλλο, εσύ θα φανείς καλύτερος.
Η δεύτερη πτυχή αυτής της σουρεαλιστικής κατάστασης είναι η παρουσία του Αλέξανδρου Κολιάδη στο ετήσιο Τακτικό Συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Αλεξανδρούπολη.
Εκεί που όλο το προηγούμενο διάστημα καλλιεργούσε τάχα κλίμα μαχητικότητας και διεκδίκησης για τα δίκαια αιτήματα των παραγκωνισμένων νησιών – με τη γνωστή πλέον μαγκιά και τα νταηλίκια- ο τοπικός “λόγιος” της αυτοδιοίκησης, αυτός που μόνο τον Ηρακλή Πουαρό δεν έχει καλέσει ακόμη να βρει τον συντάκτη των κειμένων του ΦοΔΣΑ, εμφανίστηκε στο συνέδριο της ΚΕΔΕ με γραπτό κείμενο.
Αλήθεια κύριε Κολιάδη, τι διαφοροποιεί, εσένα που διάβαζες χθες ένα προκάτ κείμενο σε ένα πανελλήνιο συνέδριο, από αυτά που κοροϊδεύεις; Ένα κείμενο που δεν είχε τίποτα προσωπικό ούτε ρυθμό, ούτε ψυχή, ούτε βιωματικό τόνο, μόνο ατελείωτα χιλιοειπωμένα κλισέ. Ακόμα και η δήθεν αποφυγή της λέξης “νησιωτικότητα’” κλισέ ήταν κι αυτή. Τι σε κάνει λοιπόν «καλύτερο» από τον Χρήστο Ευστρατίου, τι σου δίνει το δικαίωμα για τα κατάπτυστα σχόλιά σου; Και το δικό σου κείμενο μπορεί να το έγραψε ένας συνεργάτης, ένας επικοινωνιολόγος, ένας «επικοινωνιολόγος» ή ακόμα και το GPT. Μετά από τόσα χρόνια στην αυτοδιοίκηση θα έπρεπε να έχεις μάθει ότι τα κείμενα των πολιτικών, όλων των βαθμίδων δεν φέρουν υπογραφή συντάκτη. Τα κείμενα ανήκουν, όχι σε εκείνους που τα γράφουν τεχνικά, αλλά σε εκείνους που τα υποστηρίζουν πολιτικά. Πόσο δυσνόητο μπορεί να είναι το αυτονόητο;
Ας έλθουμε τώρα στην ουσία της εκπροσώπησης του Νοτίου Αιγαίου δια του προέδρου της ΠΕΔ Αλέξανδρου Κολιάδη, στο συνέδριο της ΚΕΔΕ.
Αναρωτιέται κανείς, πως είναι δυνατόν να μην μπορεί για 10 λεπτά ο πρόεδρος της ΠΕΔ να μιλήσει από καρδιάς, όπως μίλησαν άλλοι πριν από αυτόν και μπόρεσαν να μεταδώσουν στο ακροατήριο την ζωντάνια και την αμεσότητα που μόνο ο αυθόρμητος λόγος μπορεί να δώσει. Πόσο δύσκολο ήταν να υπερασπιστεί τα νησιά, χωρίς να χρειάζεται να παπαγαλίσει το μάθημά του;
Όταν δεν πατάς πάνω σε ένα χαρτί, όταν έχεις την ειλικρίνεια, το συναίσθημα, το πάθος, την οργή και την αγανάκτηση ακόμη, τη δυναμική, την αλήθεια που βγάζει ένας λόγος ειλικρινής και πηγαίος, πώς μπορούν όλα αυτά να αντικατασταθούν από την απλή ανάγνωση ενός έτοιμου, άψυχου κειμένου, όπως αυτό που διάβασε χθες ο Αλέξανδρος Κολιάδης στην ΚΕΔΕ; Ήταν αυτή η αρμόζουσα εκπροσώπηση των νησιών του Νοτίου Αιγαίου από τον πρόεδρο των Δήμων τους; Ήταν αυτός ο ενδεδειγμένος τρόπος διεκδίκησης;
Είμαι σίγουρη ότι οι δήμαρχοι των μικρότερων νησιών που θα μιλήσουν στις μέρες του συνεδρίου, θα είναι πολύ πιο παραστατικοί, πολύ πιο αυθεντικοί και τελικά πολύ πιο επιδραστικοί από ότι ένα έτοιμο «ξύλινο» κείμενο με το σύνηθες περιεχόμενο της κλάψας. «Μας στοχοποιούν, μας χλευάζουν, μας φθονούν…» και άλλες τέτοιες γραφικότητες που εδώ και χρόνια ακούγονται μονότονα. Αλήθεια; Με την κλάψα και το μοιρολόι και με το επιχείρημα ότι σε φθονούν και σε ζηλεύουν πιστεύεις ότι θα διεκδικήσεις;
Ο άνθρωπος λοιπόν που πάει στο συνέδριο το ετήσιο της ΚΕΔΕ και διαβάζει ένα κείμενο, όποιος και αν του το έγραψε, είναι ο ίδιος που βγαίνει στα ραδιόφωνα και κατηγορεί τον Αντιπεριφερειάρχη με τρόπο μικροπρεπή πολιτικά και μικρόψυχο, για το ποιος έγραψε την δική του επιστολή.
Μια λέξη μόνο: Ντροπή.
Και εδώ έρχεται το αποκορύφωμα της ειρωνείας: ο Δήμαρχος δυσανασχέτησε επειδή ο Υπουργός Θεόδωρος Λιβάνιος είχε φύγει πριν ξεκινήσει η ομιλία του.
Έκανε και κάποιους μορφασμούς δυσφορίας καταγεγραμμένους μάλιστα σε γκρο πλαν από τις κάμερες. Αλλά ας είμαστε σοβαροί: τι ακριβώς έχασε ο Υπουργός που έπρεπε να είναι στην αίθουσα για να το ακούσει; Τι καινούργιο κόμισε στο συνέδριο ο πρόεδρος των δήμων του Νοτίου Αιγαίου; Ποια καινούργια αντίληψη διεκδίκησης ουσιαστικής, σοβαρής και τεκμηριωμένης; Τι ήταν αυτό το ανέλπιστο, το τόσο πρωτότυπο που θα άκουγε, που δεν το έχει ξανακούσει και θα τον έκανε σοφότερο; Τίποτα απολύτως. Ακόμα ένα ξύλινο κείμενο περί νησιωτικότητας, πανομοιότυπο με αυτά που φτάνουν σωρηδόν στα υπουργικά γραφεία δεκαετίες τώρα. Μια χαμένη ευκαιρία για το Νότιο Αιγαίο να κάνει μια ουσιαστική και τεκμηριωμένη παρέμβαση, στο μέτρο που αναλογεί στον νεόκοπο πρόεδρο της ΠΕΔ. Δεν αναφέρομαι φυσικά στους δημάρχους των μικρών νησιών, αυτούς που χρόνια τώρα δίνουν μάχες σε συνέδρια και fora.
Συμπέρασμα:
Τίποτε από όλα τα παραπάνω δεν πρέπει να το δει κανείς ως μεμονωμένο συμβάν. Εδώ πρόκειται για πολιτική σχολή, για στοχευμένη τακτική.
Θα το επαναλάβω: Όποιος έχει την ανάγκη να κατηγορήσει τον άλλο για να φανεί αυτός ανώτερος, απλά «φωνάζει» την ανασφάλειά του. Αλλά αυτό, μέσα στη Δημοτική Αρχή, δεν το κάνουν μόνο σε επίπεδο προσώπων. Είναι πολιτική τακτική. Είναι στρατηγική.
Χλευάζω, υπονομεύω, κατηγορώ, δημιουργώ εντάσεις και τεχνητές κρίσεις γιατί μόνο έτσι μπορώ να έχω θέση στο δημόσιο διάλογο. Μετά την κρίση με το Φράγμα Γαδουρά που εξελίχθηκε σε κόλαφο γι αυτούς, τώρα βρήκαν νέο πεδίο αντιπαράθεσης. Τον ΦοΔΣΑ. Χωρίς να έχουν αντιληφθεί ότι διάλεξαν ένα πολιτικό πεδίο δύσκολο , ακριβώς λόγω της αποτελεσματικότητας του Φορέα και του γεγονότος ότι μέσα σε τρία χρόνια έφερε στα νησιά πόρους που ισοδυναμούν σχεδόν με τρία ΕΣΠΑ.
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η αντιπαράθεση και η όξυνση είναι για τη δημοτική αρχή το βασικό έρεισμα πολιτικής επιβίωσης. Αυτό, αφελώς, πιστεύουν. Ότι αν δεν έχουν ένα αντικείμενο διαμάχης, πρέπει να το βρουν πάση θυσία. Αλλιώς, δεν μπορούν να σταθούν πολιτικά γιατί απλούστατα δεν υπάρχει έργο. Ο μόνος τρόπος για να σταθείς όταν δεν έχεις έργο να επιδείξεις, είναι να κατηγορείς κάποιον. Αυτό λοιπόν το έχουν κάνει ευαγγέλιο. Αυτή είναι η ραχοκοκαλιά της στρατηγικής που ακολουθούν.
Δεν ξέρω ποιος φωτεινός εγκέφαλος, τους είπε “κατηγορείτε ό,τι καλό δείτε μπροστά σας γιατί μόνο έτσι θα φανείτε, μόνο έτσι θα έχετε λόγο και ρόλο στα πολιτικά πράγματα, μόνο έτσι θα κρύψετε την ένδοιά σας”.
Εν τέλει, αν την ενέργεια που σπαταλούν για όλη αυτή την κακότητα, όλη αυτή την πολιτική μικρότητα, όλη αυτή την πολιτική χυδαιότητα και μικροψυχία, αν την είχαν βάλει στοιχειωδώς να δουλέψουν, σήμερα δεν θα είχαν ανάγκη να μετέρχονται αυτών των τακτικών. Θα ήταν μια σοβαρή δημοτική αρχή.
Θα ήταν… Σε κάποια άλλα νέα, σε κάποια άλλη πολιτική πραγματικότητα.
