Έψαχνα καιρό να καταλάβω τι είναι αυτό το οποίο κάνει το Σωτήρη να ξεπερνάει τα όρια. Δυστυχώς έχω αντιληφθεί ότι τα λάθη γονέων παιδεύουσι τα τέκνα.Ο Σωτήρης είναι απλά έρμαιο των λαθών και των επιλογών του πατέρα του. Γιατί όσα κάνει και πράττει στο δημόσιο διάλογο είναι όλα καθοδηγούμενα από τον πατέρα του. Για αυτό τον πήρε και τον πέταξε στην πολιτική, προκειμένου να μπορεί να κάνει ότι θέλει. Τουλάχιστον έτσι πίστευε.
Η εξουσία του Σωτήρη του πήρε τα μυαλά. Έκοψε καπίστρι πολύ νωρίς, έκανε εχθρούς και έχει πλέον περάσει στην αντίπερα όχθη. Έχει ένα ρητό για εκείνον. Νομίζει ότι είναι θεός, ημίθεος, ότι είναι ο Ιησούς Χρηστός. Ο άνθρωπος που ήρθε από το πουθενά να σώσει τη Ρόδο.
Δεν αντέχει να του πεις ότι κάτι δεν κάνει καλά. Θεωρεί ότι έχει το αλάνθαστο του Πάππα. Βλέπει συχνά φαντάσματα και έχεί συνομιλίες μαζί τους. Τον ακούς να μιλάει για το θεάρεστο έργο της δημοτικής αρχής που πέρασε και άφησε στην κυριολεξία εποχή στην αυτοδιοίκηση. Μέχρι που μιλάει ο δήμαρχος και προσγειώνεται στην πραγματικότητα. Τουλάχιστον ο Κολιάδης έχει ακόμα την γνώση ότι όλα δεν γίνονται σωστά. Στην ουσία ο Βαγιανός φάσκει και ο δήμαρχος αντιφάσκει.
Έχει μετατραπεί σε μια εκδικητική ίαινα που θέλει να κατασπαράξει τους πάντες.
Έχει καιρό κόψει καπίστρι και έχει περάσει στην αντίπερα όχθη