Ας μη γελιόμαστε: όταν δεν υπάρχουν ειδήσεις, τις φτιάχνεις. Και η ελληνική τηλεόραση έχει αποφασίσει ότι το infotainment είναι πιο «εύκολο» από την κανονική δημοσιογραφία.
Από την άλλη, έχουμε και το φαινόμενο Σταύρος Μπαλάσκας. Ο πρώην οδηγός περιπολικού που δηλώνει «αστυνομικός αναλυτής», έχει άποψη επί παντός επιστητού – εκτός από το ίδιο το αστυνομικό ρεπορτάζ. Από το δελτίο στον σχολιασμό, από την πολιτική φιλοδοξία στην τηλεοπτική καθιέρωση.
κανε «κρούση» για πολιτική καριέρα – πρώτα στην Ελληνική Λύση, μετά στη ΝΙΚΗ – αλλά οι πόρτες έκλεισαν πριν καν ανοίξουν. Εντωμεταξύ, δοκίμασε και την τύχη του στις αυτοδιοικητικές εκλογές: ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Βύρωνα, αλλά δεν εξελέγη.
Τώρα, φλερτάρει με τη Νέα Δημοκρατία και φιλοδοξεί να κατέβει υποψήφιος βουλευτής. Για να «χτίσει» αναγνωρισιμότητα, στρογγυλοκάθεται καθημερινά στα πάνελ των πρωινών εκπομπών – και από τον Σεπτέμβριο θα είναι μόνιμος συνεργάτης στο «Πρωινό» του Γιώργου Λιάγκα στον ΑΝΤ1.
Δεν μεταφέρει ειδήσεις. Σχολιάζει, αναλύει, ποστάρει, και πλασάρεται. Στην ουσία, τρώει τη δουλειά από τους πραγματικούς αστυνομικούς συντάκτες που έχουν πηγή, γνώση και ρεπορτάζ.
Δεν είναι κακό να θέλεις να πολιτευτείς. Κακό είναι να προσπαθείς να το κάνεις με δανεικά μικρόφωνα και χωρίς καμία δημοσιογραφική ιδιότητα. Όταν αυτοί που αναλύουν την επικαιρότητα ούτε έχουν ασκήσει δημοσιογραφία, ούτε διαθέτουν θεσμική γνώση, τότε η τηλεόραση παύει να ενημερώνει. Απλώς αναπαράγει δημόσιες σχέσεις.