Kαι κάπως έτσι, το Super Cup που θα γινόταν «η πρώτη μέρα της επόμενης ζωής μας», επέστρεψε με πάταγο στην προηγούμενη ζωή μας και έγινε το Super Cup του Ιμόντιουμ. Είδατε; Μέχρι ιδέα για χορηγό φρόντισα να ρίξω. Μη με βάλετε όμως να ψάξω σε ποια εταιρία ανήκει και αν έχει ανταγωνιστές το λεγάμενο, γιατί έχω μεσάνυχτα από φάρμακα. Και έτσι σκοπεύω να συνεχίσω.
Ξαφνιάστηκα πολύ όταν πρωτάκουσα ότι τα μαζικά κρούσματα γαστρεντερίτιδας σε Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, Σπάρτακ έκαναν τις τέσσερις ομάδες του Super Cup να απαιτήσουν αλλαγή έδρας. Ξαφνιάστηκα, διότι νόμιζα ότι το πρόβλημα οφειλόταν στο εστιατόριο του ξενοδοχείου όπου κατέλυσαν οι ομάδες ή κάτι τέτοιο.
Όχι. Δεν προκύπτει από πουθενά τέτοιο ζήτημα και σπεύδω να το ξεκαθαρίσω. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και γνωματεύσεις, η γαστρεντερίτιδα ήταν ιογενής και δεν οφείλεται σε κάποιο μικρόβιο. Δεν θα έφτανε συνεπώς η αλλαγή ξενοδοχείου για να λύσει το πρόβλημα.
Τα ανεξήγητα εξηγήθηκαν με ένα απλό γκουγκλάρισμα. Δημοσιεύματα εφημερίδων –αθηναϊκών και τοπικών- που χρονολογούνται από τα μέσα Αυγούστου κιόλας μιλούν για έξαρση γαστρεντερίτιδας στη Ρόδο, τόσο έντονη ώστε να στέλνει καμιά 50αριά άτομα στα νοσοκομεία κάθε μέρα, χώρια αυτοί που καταφεύγουν μαζικά σε ιδιωτικά ιατρεία.
Μάλιστα ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννάκος δήλωσε προ εβδομάδων ότι το πρόβλημα ξεκίνησε από τις αρχές Ιουλίου και εντάθηκε μέσα στον Αύγουστο, όταν η πόλη των 55.000 κατοίκων (120 χιλιάδων μαζί με το υπόλοιπο νησί) στέναξε από την εισροή τουριστών. Ο Γιαννάκος επισήμανε και την τραγική υποστελέχωση του τμήματος Επειγόντων Περιστατικών στο νοσοκομείο της Ρόδου, ιδίως για τα πληθυσμιακά δεδομένα του καλοκαιριού, αλλά αυτό δεν αποτελεί είδηση στην Ελλάδα του 2026. Είδηση θα ήταν το αντίθετο.
«Εκατοντάδες κρούσματα γαστρεντερίτιδας στη Ρόδο», προειδοποιεί η ιστοσελίδα της εφημερίδας Ροδιακή από τις 31 Ιουλίου κιόλας. «Κάθε μέρα 50 ασθενείς με γαστρεντερίτιδα στο νοσοκομείο», φωνάζει η Καθημερινή στις 19 Αυγούστου. Σε πιο πρόσφατο ρεπορτάζ της ΕφΣυν, επώνυμη αναγνώστρια γράφει στα σχόλια ότι δεκάδες τουρίστες κάνουν εμετούς στις καφετέριες και στους δρόμους.
«Προσωπικές εμπειρίες επισκεπτών συνοδεύονται συχνά από εικασίες για την προέλευση της γαστρεντερίτιδας και αναφορές σε “norovirus” ή ακόμη και σε έναν υποτιθέμενο “Rodos virus”», γράφει στις 21 Αυγούστου ο ιστότοπος της εφημερίδας Δημοκρατική.
Στο ίδιο ρεπορτάζ φιλοξενούνται οδηγίες γιατρών και φαρμακοποιών οι οποίοι χαρακτηρίζουν την έξαρση «συνηθισμένη», ενώ κάποια στιγμή παρενέβη και ο Ιατρικός Σύλλογος, διά της προέδρου Ματίνας Παγώνη, επιχειρώντας να φρενάρει την κινδυνολογία σε τόνο που πανικοβάλλει: «Δεν πρέπει να υπάρξει πανικός». Κάπως έτσι χειρίστηκαν και την περίπτωση του φουκαρά Μαζωνάκη. Πανικό έχουμε μόνο στον πρώτο νεκρό, και αυτό μόνο όταν είναι πλούσιος και διάσημος.
Οι παραπάνω πληροφορίες σημαίνουν ότι το πρόβλημα στη Ρόδο είναι γενικευμένο, αφού άλλωστε η τουριστική περίοδος παραμένει στο φόρτε της: το πρόβλημα όχι τόσο της γαστρεντερίτιδας, όσο της συνένοχης σιωπής. Επειδή ακριβώς η τουριστική περίοδος παραμένει στο φόρτε της, οι αρμόδιοι φορείς το κάνουν γαργάρα, ώστε να μην τρομάξουν οι ξένοι.
Ακόμα και τώρα που τρόμαξαν οι Έλληνες (και οι ξένοι) του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ, δεν υπάρχει καμία επίσημη τοποθέτηση σχετικά με έξαρση γαστρεντερίτιδας στο νησί. Μέχρι που σκέφτηκα να το ψάξω στο διαδίκτυο, εγώ δεν είχα ιδέα για το πρόβλημα, όπως προφανώς δεν είχαν ιδέα και οι ομάδες που φιλοξενήθηκαν στο τουρνουά του προηγούμενου Σαββατοκύριακου. Μπορεί τα συμπτώματα να κρατάνε μόνο δύο μέρες, αλλά ουδείς επιθυμεί να υποβάλει τον οργανισμό του σε τέτοια δοκιμασία στα καλά του καθουμένου.
Πάμε λοιπόν για Super Cup στο Περιστέρι και ο Ανδρέας Παπανδρέου να βάλει το χέρι του. Όπισθεν ολοταχώς και προσοχή μη βρούμε σε τοίχο και τρέχουμε στα νοσοκομεία. Το κλειστό των Λιοσίων δεν προσφέρεται λόγω έργων, το ΣΕΦ είναι γιαπί, για το ΟΑΚΑ δεν μιλάμε, άλλα γήπεδα στην Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων δεν υπάρχουν, ενώ η αστυνομία ξεκαρδίστηκε όταν της ζητήθηκε να εκπονήσει ταχύρρυθμο πλάνο για να φιλοξενηθούν οι αγώνες στην Πυλαία ή σε κάποιο γήπεδο της Θεσσαλονίκης.
Οι μόνες λύσεις είναι οι πατροπαράδοτες λύσεις που υπενθυμίζουν ότι μπορεί ως μπάσκετ να είμαστε νεονεόπλουτοι, αλλά εξακολουθούμε να ζούμε στον 19ο αιώνα: κεκλεισμένων των θυρών, προσκλήσεις, μαθητές, φοιτητές, φαντάροι. Αν και, όπως σωστά επισήμανε εξέχον μέλος του πάνελ στο χθεσινό Gazz Floor, οι μαθητές της σήμερον ημέρας μπορεί να είναι χειρότεροι από τους μπαμπάδες τους. Ιδίως αν προέρχονται από πενταήμερη στη Ρόδο.
