ΚατρAkyla στις προβλέψεις: Τα πήρε όλα σβάρνα το κορίτσι από την Βάρνα
Το 10 το καλό για τον Ακύλα, η πανωλεθρία των στοιχημάτων και προβλέψεων και η Βαλκάνια νίκη.
Τα πήρε όλα σβάρνα, το κορίτσι από την Βάρνα» αναστοχάστηκε ποιητικά η Μαρία Κοζάκου, για την νίκη του 70ού Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2026 της Dara από τη Βουλγαρία. Αυτή, η 27ηχρονη Dara ή Νταρίνα Νικολάεβα Γιότοβα αναδείχθηκε μεγάλη νικήτρια τόσο στις ψήφους των επιτροπών, όσο και σ εκείνες της φωνής κοινού, οργής Θεού. Αντίθετα στη δική μας περίπτωση του μεγάλου φαβορί Akyla, οι επιτροπές μας έσκισαν λιγάκι, δίνοντας μας την 12η θέση και οι ψήφοι των κοινού μας έβγαζαν στην 6η. Βγήκε ένας μέσος όρος στο 10, με τον αγαπημένο μας Akyla να δηλώνει «πάλι κουβά» και πως είναι στεναχωρημένος και δεν το κρύβει. Το ίδιο στεναχωρημένη έδειξε και η Αντιγόνη, που εκπροσώπησε την Κύπρο, με μια πρόταση που θύμιζε την καλή Γιουροβίζιον, την ορθόδοξη με τα μίνι μας, τα τσιφετέλια μας και τα μεράκια μας. Στον τελικό ήταν κούκλα, η χαρά της ζωής και φάνηκε πως δούλεψε πολύ και ήταν εξαιρετικά βελτιωμένη. Τελικά τερμάτισε 19η! Φυσικά και δώσαμε το 12αρι μας στη Κύπρο, όπως κάνουν οι Σκανδιναβοί μεταξύ τους και οι Βαλτικοί επίσης, αλλά και οι Αλβανοί με τους Ιταλούς, που τους θεωρούν πιο συγγενείς τους από μας, αλλά χωρίς να λογαριάζουν την ξενοδόχο Μελόνι, που δεν χαλαλίζει δεύτερο βλέμμα, σε όποιον δεν από Φλωρεντία και πάνω! Στην ομάδα της Βουλγαρίας, που επέστρεψε στον διαγωνισμό τραγουδιού, μετα από τρία χρόνια απουσίας λόγω οικονομικών προβλημάτων της δημόσιας τηλεόρασης, βρίσκεται ο συνθέτης Δημήτρης Κοντόπουλος, αλλά και η Βικτώρια Χαλκίτη (στα φωνητικά). Παρ όλα αυτά, η Βουλγαρία δεν έδωσε κανέναν βαθμό στον Akyla, ενώ εμείς της δώσαμε τον καλύτερο βαθμό μας -όχι το 12 που φυσικά και ανήκει στην Κύπρο, σχεδόν βάση Συντάγματος- αυτή δεν μας έδωσε τίποτα εντελώς, παρά καμιά έκπτωση άμα πάμε χειμώνα στο Μπάνσκο να δούμε χιονάκι. Αντίθετα, εκτός από το 12αρι της Κύπρου σε εμάς -αχ! Τι έκπληξη!- ένα τέτοιο μας έδωσαν και τα αδέλφια μας οι Σέρβοι και άλλη χαρά από επιτροπή δεν είδαμε! Όμως αυτά συμβαίνουν, όταν οι προσδοκίες είναι υψηλές και σε θεωρούν όλοι φαβορί, ενώ οι επιτροπές ψηφίζουν πάντα γείτονες και παραδοσιακούς συμμάχους.
Τίποτα δεν μετράει, μόνο η βραδιά του τελικού
Κάπου εδώ να πούμε πως για άλλη μια φορά το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία πήραν 0 ψήφους από το κοινό, πράγμα που δείχνει πλέον, περίτρανα, πως η Ευρώπη και στη καρδιά της δεν τα ‘χει σε θρόνο αυτά τα δύο έθνη. Λίγο καλύτερα ήταν τα πράγματα για την υποψήφια της Γαλλίας που οι επιτροπές υπερψήφισαν και το κοινό της Ευρώπης μόλις και έδωσε σημασία. Για το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν βάλει στοίχημα οι απολαυστικοί Κοζάκου και Καπουτζίδης που πίστευε πως ο Look Mum No Computer, με τ’ όνομα, έχει κερδίσει το κοινό με το ανεκδιήγητο Eins, Zwei, Drei και θα αποφύγει το 0. Κέρδισε η Κοζάκου. Οι δυο τους δε, πρεπει να αναγορευτούν ισόβιοι σχολιαστές της Eurovision, έτσι όπως επιβάλλεται να δίνουμε 12αρι στην Κύπρο, γιατί κάνουν τη βραδιά μοναδικά ευχάριστη, έχουν πνεύμα, γνώσεις, ξέρουν ξένες γλώσσες και δεν λένε βλακείες και ασχετοσύνες όπως άλλοι στο παρελθόν. Καταλήγουμε ακόμα πως στοιχήματα, προγνωστικά και προβολές τραγουδιών στο Internet δεν σημαίνουν τίποτα και μόνο η εμφάνιση στη βραδιά του τελικού έχει σημασία. Ακόμη, η διαφορά πάντα του τι αρέσει και τι ψηφίζουν οι επιτροπές, με την εκτίμηση του τεράστιου κοινού των 200.000.000 που παρακολουθεί τον διαγωνισμό, είναι πλέον σκανδαλωδώς σοκαριστική.
Οι αξέχαστες στιγμές -υποκειμενικά μιλώντας
Από τη βραδιά ακόμα θα μείνει, πως για πρώτη της φορά η πολύ δυνατή Σουηδία τερμάτισε στην 20η θέση, οι Φιλανδοί με την ρομποτική βιολίστρια και τον τραγουδιστή που κρέμονταν σε κάτι κάγκελα τάχα σε ένα εξομολογητήριο είχαν σχεδόν έτοιμες αντιδράσεις για τη νίκη και μετα απέφυγαν κάθε κοντινό και πως το θερμό, μέχρι εκείνη την ώρα κοινό μέσα στο Wiener Stadthalle, το μεγάλο κλειστό συγκρότημα συναυλιών και εκδηλώσεων της Βιέννης, αποδοκίμασε άγρια το Ισραήλ, όταν πέρασε προσωρινά στην 1η θέση. Θα θυμόμαστε ακόμα την θεαματική έναρξη με την Φιλαρμονική της Βιέννης, τον υπέροχο JJ να τραγουδάει Μότσαρτ, το υπέροχο πάρτι με αγαπημένους καλλιτέχνες από προηγούμενους διαγωνισμούς που τραγούδησαν μια μίξη από μεγάλες επιτυχίες, την Verka Serduchka της Eurovision του να κάνει όλο το Wiener Stadthalle να τραγουδά το Nel Blu Dipinto Di Blu, γνωστό και ως Volare, που εκπροσώπησε την Ιταλία το 1958 και που δεν είχε βγει πρώτο. Άκρως συγκινητική ήταν και η στιγμή που φωτογραφίες όλων των νικητών πέρασαν απ’ τις οθόνες, σε στιγμές θριάμβου, χαράς και απόλυτης νιότης. Ως και οι δυο Αυστριακοί παρουσιαστές, η Σβαρόφσκι και ο Οστρόφσκι, στο ύψος της περίστασης σχεδόν, στάθηκαν το βράδυ του τελικού, χωρίς άνοστα αστεία και σπατάλη χρόνου. Να πούμε ακόμη, πως εμείς λατρέψαμε και θεωρούμε πως αδικήθηκε το τραγούδι – ερωτική εξομολόγηση της Μάλτας, Bella, με τον AIDAN ή Αϊνταν Κασάρ, που έμοιαζε σ’ αυτην την διοργάνωση, σαν βελούδινο ρομαντικό γράμμα μέσα σε ντισκομπάλα που ξέρναγε πυροτεχνήματα και αν περνούσε απ το χέρι θα του βάζαμε όχι 12, αλλά 24. Να αφήσουμε κάπου εδώ ακόμα την εκτίμηση μας για την μεγάλη σταρ Delta Goodrem της Αυστραλίας, καθώς και την πεποίθηση μας πως με τόσο χρυσό, θα πρέπει να ρεύεται γκλίτερ. Τέλος να καταθέσουμε πως η Ιταλία με τον Sal Da Vinci και το πολύ ιταλικό, σχεδόν παλιομοδίτικα μελοδραματικό τραγούδι, με ναπολιτάνικη ψυχή, Per sempre sì, μίλησε απλά για μια αγάπη που διαρκεί για πάντα, όταν άλλα τα υπόλοιπα λέγαν για αγάπες που πονάνε, σπαράζουν, παγώνουν, καίνε, ματώνουν ή χρειάζονται έναν ερωτικό πνιγμό να δέσουν και ήρθε και στάθηκε όρθια και η δική μας καρδιά πως δεν είναι όλα πια, TikTok act.
