Η σιγουριά με την οποία ο Μιχάλης Βαγιανός απείλησε δύο δημοσιογράφους με μήνυση, για να μην ρωτάνε για τις επιχειρήσεις του εκεμεταλεύόμενος τη θέση εξουσίας συγγενικού του προσώπου και μάλιστα δημόσια, δεν πηγάζει από αυτοπεποίθηση. Πηγάζει από την αίσθηση ότι «μπορώ και δικαιούμαι να κάνω ότι γουστάρω». Αυτός είναι ο πυρήνας του τσαμπουκά του ισχυρού.
Καταγγέλω τους πάντες. Ακόμα και τα στελέχη του υπουργείου περιβάλλοντος.
Είναι το ύφος εκείνου που:
– θεωρεί τον θεσμικό του ρόλο συγγενικού του προσώπου πανοπλία και τον εαυτό του άτρωτο,
– το κράτος προσωπικό του εργαλείο,
– και τον δημοσιογράφο/πολίτη ενοχλητικό παράσιτο, όχι ελεγκτή της εξουσίας.
Στέλνει μήνυμα προς όλους εμάς: «Ξέρω τη δύναμή μου. Προσέξτε». Αυτό λέγεται εκφοβισμός διά παραδείγματος. Είναι παλιά συνταγή και έχει τις ρίζες της στη εποχή της 7ετίας (για όσους έζησαν τον χωροφύλακα της εποχής και τις ανακρίσεις στο τμήμα για ψύλλου πήδημα).
Όταν ο πατέρας αυτοδιοικητικού μιλά σαν εισαγγελέας, όταν κουνά το δάχτυλο αντί να δίνει απαντήσεις, όταν επικαλείται «μηνύσεις» αντί τη διαφάνεια, τότε δεν έχουμε απλώς κακή στιγμή. Έχουμε σύμπτωμα εξουσίας που δεν ανέχεται τον έλεγχο.
Και αυτό, σε μια δημοκρατία, είναι πάντα καμπανάκι.
