Κάποιος να του πει ότι ο σεβασμός δεν εκβιάζεται, ούτε επιβάλλεται με τόνο αυταρχικό. Κερδίζεται!
Κάποιος να του πει ότι δεν κάνει τον αξίωμα τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος δίνει υπόσταση στο αξίωμα.
Κάποιος να του πει ότι ένας θεσμός είτε καταξιώνεται, είτε απαξιώνεται και ευτελίζεται. Εξαρτάται από αυτόν που τον υπηρετεί.
Κάποιος να του πει ότι το σχολείο δεν είναι Δημοτικό Συμβούλιο για “one man show”.
Κάποιος να του πει ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται και αναλόγως αντιδρούν και – κυρίως – αμφισβητούν.
Κάποιος να του πει ότι η πολιτική έχει και ρόλο παιδευτικό. Δεν είναι σκηνή για ψευτομαγκιές και επίδειξη αλαζονείας, που σε τελευταία ανάλυση, αυτό που φανερώνουν είναι η τεράστια πολιτική κενότητα, αμηχανία και ανασφάλεια.
Όλο αυτό που θύμισε μια χαρακτηριστική θεατρική παράσταση του ιδίου “πρωταγωνιστή” ενώπιον μαθητών μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο:
Θυμηθείτε την ΕΔΩ:
