Καλωσορίσατε στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό της Ρόδου.
Όχι, δεν μπερδευτήκατε. Δεν είναι πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου.
Είναι Δεκέμβριος. Υποτίθεται.
Η φωτογραφία τραβήχτηκε από ψηλά από το δημαρχείο
Γράφει ο Νάσος Ρόγκας
Σε σπιτάκι που ενοικίασε η ΔΕΡΜΑΕ, ανάμεσα σε φωτάκια και στολίδια, λειτουργεί κανονική ψησταριά με κάρβουνα. Τσίκνα αντί για κανέλα. Σχάρα αντί για γιορτινή ατμόσφαιρα.
Το ερώτημα πια δεν είναι αν αυτό θυμίζει Χριστούγεννα.
Το ερώτημα είναι μεχρι πού θα φτάσει το concept;
Θα δούμε ψαροταβέρνα με τσιπούρα στα κάρβουνα;
χταπόδι λιαστό; κοκορέτσι για χειμερινό τουρισμό;
Καφενείο με πρέφα και τάβλι;
Χριστουγεννιάτικο χωριό ή υπαίθριο food court;
Ένα Χριστουγεννιάτικο χωριό δεν είναι ό,τι να ’ναι φαγητό όπου βρούμε.
Είναι θεματικός χώρος. Έχει ταυτότητα. Έχει εποχικότητα.
Χριστούγεννα σημαίνει:
μελομακάρονα
κουραμπιέδες
δίπλες
ζεστή σοκολάτα
glühwein
κάστανα
λουκουμάδες
μήλο ψητό με κανέλα
Δεν σημαίνει μπριζόλα στα κάρβουνα.
Το πρόβλημα δεν είναι η ψησταριά. Είναι η λογική
Δεν μιλάμε για απομακρυσμένη Ονειρούπολη, όπου δεν υπάρχει εστίαση γύρω.
Μιλάμε για το κέντρο της Ρόδου. Με εστιατόρια, ταβέρνες και ψητοπωλεία σε ακτίνα λίγων μέτρων.
Άρα το ερώτημα είναι θεσμικό. Ποιος αποφάσισε ότι το Χριστουγεννιάτικο χωριό πρέπει να ανταγωνίζεται την τοπική εστίαση; Υπήρξε διάλογος με το Σωματείο Εστιατόρων; Υπήρξαν όρια στο τι επιτρέπεται να πωλείται;
Ή απλώς είπαμε βάλε κάρβουνα, Χριστούγεννα είναι, ποιος θα καταλάβει;
Χριστούγεννα δεν είναι η τσίκνα
Χριστούγεννα είναι η αίσθηση. Η εικόνα. Η μυρωδιά. Η εμπειρία.
Όταν το Χριστουγεννιάτικο Χωριό θυμίζει εμποροπανήγυρη, τότε δεν φταίει ο κόσμος που γκρινιάζει.
Φταίει ο σχεδιασμός που απουσιάζει.
Δεν στήσαμε Χριστουγεννιάτικο χωριό.
στήσαμε μια ψησταριά με λαμπάκια.
Και αυτό, όσα στολίδια κι αν βάλεις, Χριστούγεννα δεν γίνεται