Είναι να απορεί κανείς. Εδώ ολόκληρη ΔΕΡΜΑΕ πασχίζει να φέρει το Μόντε Κάρλο στο νησί, μοιράζοντας απλόχερα —και πάντα με απόλυτη «σύνεση»— πάνω από 1.000.000 ευρώ σε λαμπάκια, γιορτές, πανηγύρια και πολιτιστικές «βαριετέ» εκδηλώσεις, κι εσείς κάθεστε και γκρινιάζετε για ένα… πάρκο.
Φαίνεται πως το νέο δόγμα της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι ξεκάθαρο: «Άρτος και θεάματα» – κυρίως όμως θεάματα, γιατί ο άρτος κοστίζει και θέλει υποδομές. Τι αξία έχει άλλωστε η φυσική ομορφιά, η ιστορία και η δροσιά του Πάρκου του Ροδινιού μπροστά στην εφήμερη λάμψη μιας φιέστα;
Ποιος χρειάζεται ένα καθαρό, ασφαλές και συντηρημένο πάρκο για να κάνει τη βόλτα του, όταν μπορεί να θαυμάσει την εντυπωσιακή ικανότητα της δημοτικής επιχείρησης να εξαφανίζει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε χρόνο ντετέ;
Ενώ το Ροδίνι αφήνεται στην τύχη του, θυμίζοντας σκηνικό από ταινία μετα-αποκαλυπτικού τρόμου, τα κονδύλια για τις δημόσιες σχέσεις ρέουν άφθονα. Μηδέν ευρώ για τη διάσωση του πνεύμονα πρασίνου της πόλης, αλλά εκατομμύρια για τη δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας, όπου όλα λειτουργούν «ρολόι» — αρκεί να μην κοιτάξεις πίσω από τα φώτα της σκηνής.
Συγχαρητήρια στους εμπνευστές αυτής της στρατηγικής. Κατάφεραν το ακατόρθωτο: να έχουμε την πιο ακριβοπληρωμένη ψυχαγωγία σε μια πόλη που, μόλις σβήσουν οι προβολείς, βυθίζεται στην εγκατάλειψη. Αλλά μην ανησυχείτε, στην επόμενη νεροποντή που θα παρασύρει ό,τι απέμεινε από το ιστορικό πάρκο, σίγουρα θα διοργανωθεί μια νέα, πανάκριβη εκδήλωση για να το ξεχάσουμε.
