Φαίνεται πως ο δήμαρχος Ρόδου, Αλέξανδρος Κολιάδης, μπέρδεψε τον θεσμικό του ρόλο με εκείνον του «χωροφύλακα» μιας άλλης, σκοτεινής εποχής. Η πρόσφατη εμφάνισή του στο 1ο ΕΠΑΛ δεν ήταν μια επίσκεψη ευθύνης, αλλά ένα ρεσιτάλ αυταρχισμού, θεσμικής αλαζονείας και απέλπιδας προσπάθειας επιβολής διά της επιβολής.
Όταν ένας αιρετός έρχεται αντιμέτωπος με την παταγώδη αποτυχία της διοίκησής του —με σχολεία-ερείπια, διαλυμένες τουαλέτες και επικίνδυνες υποδομές— έχει δύο επιλογές: είτε να σκύψει το κεφάλι και να δουλέψει, είτε να αρχίσει τις «μαγκιές» και τις φωνές για να κρύψει την ανικανότητά του. Ο κ. Κολιάδης επέλεξε με θράσος το δεύτερο. Μόνο που ξέχασε ότι απέναντί του δεν είχε υπαλλήλους προς εκφοβισμό, αλλά μαθητές με αξιοπρέπεια.Η απάντηση των παιδιών, που του γύρισαν συλλογικά την πλάτη, ήταν το πιο ηχηρό χαστούκι στην πολιτική του έπαρση.
Ήταν μια υποδειγματική πράξη αντίστασης απέναντι σε έναν «άρχοντα» που θεωρεί ότι η καρέκλα τού δίνει το δικαίωμα να κουνάει το δάχτυλο. Το να επιστρατεύει κανείς φωνές και υποτιμητικό ύφος απέναντι σε εφήβους δεν δείχνει δυναμισμό· δείχνει απόλυτη πολιτική γύμνια και παιδαγωγική ανικανότητα.Είναι τουλάχιστον ειρωνικό, άνθρωποι που ευαγγελίζονται τον «πολιτισμό» και την «πρόοδο» να καταφεύγουν σε συμπεριφορές που θυμίζουν φτηνό οπαδισμό.
Το μάθημα δημοκρατίας και ήθους τελικά παραδόθηκε, αλλά όχι από τον δήμαρχο. Παραδόθηκε από τους μαθητές και τον διευθυντή του σχολείου, που έδειξαν στον κ. Κολιάδη ότι ο σεβασμός δεν επιβάλλεται με το ζόρι, ούτε εξαγοράζεται με κούφιες υποσχέσεις.Ας καταλάβουν καλά, τόσο ο ίδιος όσο και η αυλή του, ότι οι «μαγκιές» στους μαθητές είναι ντροπή.
Τα σπασμένα ντουβάρια των σχολείων δεν κρύβονται πίσω από φωνές. Κύριε Δήμαρχε, οι μαθητές σάς βαθμολόγησαν. Και μείνατε μετεξεταστέος.
