Η πρεμιέρα του The Voice και το εσπευσμένο αφιέρωμα στον Γιώργο Μαζωνάκη άφησαν μια εξαιρετικά πικρή γεύση, με την Έλενα Παπαρίζου να αποτελεί την πιο ηχηρή απογοήτευση της βραδιάς. Η τραγουδίστρια, η οποία μόλις λίγες ημέρες πριν δήλωνε μπροστά στις κάμερες —σε εμφανή κατάσταση αμηχανίας— ότι «δεν είναι ακόμα έτοιμη να μιλήσει» [3] για τον χαμό του στενού της φίλου, βρέθηκε τελικά να πρωταγωνιστεί σε ένα τηλεοπτικό σόου μνήμης, «κατασκευασμένο» ειδικά για την τηλεθέαση της πρεμιέρας.
Αυτή η απότομη μεταστροφή εκθέτει ανεπανόρθωτα την καλλιτέχνιδα, η οποία έδειξε να υποκύπτει στους σκληρούς νόμους της prime time τηλεόρασης, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την προσωπική της αξιοπρέπεια και τον σεβασμό προς τον εκλιπόντα. Αν η άρνησή της να μιλήσει στους δημοσιογράφους ήταν ειλικρινής, τότε η συμμετοχή της στο αφιέρωμα λίγα 24ωρα μετά φαντάζει ως μια απόλυτη συνθηκολόγηση με τις απαιτήσεις της παραγωγής. Αν πάλι η αμηχανία της ήταν απλώς μέρος της προώθησης, τότε μιλάμε για μια κυνική διαχείριση της απώλειας.
Το τηλεοπτικό κοινό στο X ορθώς αντέδρασε, καθώς ένιωσε ότι η συγκίνηση που παρουσιάστηκε στους δέκτες δεν ήταν πηγαία, αλλά προγραμματισμένη και σκηνοθετημένη. Η Παπαρίζου, με το ειδικό βάρος και την ιστορία της, είχε την επιλογή και την υποχρέωση να θέσει όρια. Θα μπορούσε να αρνηθεί τη συμμετοχή της σε ένα τόσο πρόωρο «μνημόσυνο» με όρους θεάματος, προστατεύοντας τη μνήμη του φίλου της.
Αντί να επιλέξει την αξιοπρέπεια της σιωπής, επέλεξε να γίνει το κεντρικό πρόσωπο σε ένα σόου που χρησιμοποίησε τον θάνατο ως εργαλείο τηλεθέασης. Η στάση της αυτή αποδεικνύει ότι, στον βωμό της τηλεοπτικής αναπαραγωγής και των συμβολαίων, ακόμη και οι πιο στενές ανθρώπινες σχέσεις κινδυνεύουν να μετατραπούν σε ένα καλοστημένο, αλλά βαθιά προκλητικό, τηλεοπτικό προϊόν.
