Η εποχή μας λατρεύει το εύκολο ανάθεμα, ειδικά όταν αυτό σερβίρεται στις οθόνες των κινητών μας με τη μορφή ψηφιακής «δίκης». Το πρόσφατο κύμα αρνητικής κριτικής και το «κράξιμο» που δέχτηκε ο Κωνσταντίνος Αργυρός στην Ελλάδα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της εγχώριας τάσης, όπου η ελαφρότητα της διασκέδασης ποινικοποιείται, λες και οι καλλιτέχνες οφείλουν να κουβαλούν στις πλάτες τους τις συλλογικές ενοχές μιας ολόκληρης κοινωνίας σε κάθε κρίση.
Την ίδια ακριβώς στιγμή, όμως, η πραγματικότητα μάς προσφέρει ένα απολαυστικό μάθημα διεθνούς πολιτικής και κοινωνικής υποκρισίας. Στο Παρίσι, μια πόλη που κυριολεκτικά «φλέγεται» από μαζικές κοινωνικές διαμαρτυρίες, απεργίες και οδομαχίες, η ζωή συνεχίζεται στις VIP κερκίδες. Εκεί, η Σελίν Ντιόν χαρίζει μια μοναδική ερμηνεία, μαγεύοντας ένα κοινό εκλεκτών. Ανάμεσά τους, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος επιλέγει να απολαύσει τη βραδιά, επιδεικνύοντας μια παροιμιώδη πολιτική απάθεια απέναντι στην κοινωνική έκρηξη που συμβαίνει ακριβώς έξω από το θέατρο.
Δίπλα σε αυτό το σκηνικό της διεθνούς ελίτ, συναντάμε και την Άννα Βίσση. Η Ελληνίδα σταρ, ως γνήσια πολίτης του κόσμου, βρίσκεται εκεί για να αποθεώσει τη μουσική, να μοιραστεί τη μαγεία στα social media και να ζήσει τη στιγμή. Γιατί αυτή είναι η δουλειά της τέχνης και των ανθρώπων της: να υπάρχουν, να εμπνέουν και να διασκεδάζουν, ακόμα και όταν ο κόσμος γύρω τους καταρρέει.
Η αντίφαση είναι κραυγαλέα και αποκαλυπτική. Στην Ελλάδα, εξαντλούμε την αυστηρότητά μας και τα κοινωνικά μας αντανακλαστικά «σταυρώνοντας» έναν ντόπιο τραγουδιστή επειδή συνέχισε να κάνει τη δουλειά του. Στο εξωτερικό, ο ίδιος ο ηγέτης μιας πυρηνικής δύναμης γυρίζει την πλάτη στις φλόγες της χώρας του για να χειροκροτήσει μια ντίβα, αποδεικνύοντας ότι η πολιτική ελίτ λειτουργεί συχνά σε ένα δικό της, απρόσιτο παράλληλο σύμπαν.
Το συμπέρασμα; Ίσως πρέπει να σταματήσουμε να ζητάμε από τους καλλιτέχνες να γίνουν οι πολιτικοί μας καθοδηγητές και, αντίστοιχα, να αρχίσουμε να κρίνουμε τους πραγματικούς ηγέτες με τη σοβαρότητα που τους αναλογεί. Το να «κράζεις» τον Αργυρό είναι εύκολο και ανέξοδο. Το να αντιληφθείς, όμως, το μέγεθος της υποκρισίας εκείνων που κρατούν τις τύχες του κόσμου στα χέρια τους, την ώρα που το «Παρίσι φλέγεται», απαιτεί μια ωριμότητα που συχνά χάνεται στον θόρυβο του διαδικτύου.