Σήμερα ακούσαμε με προσοχή ότι οι απερχόμενοι δεν ήξεραν και δεν έφταιγαν σε τίποτα. Μια μικρή λεπτομέρεια, όμως, ξέχασαν να αναφέρουν: Στους «προηγούμενους» ήταν και οι ίδιοι! Εκτός αν η μνήμη λειτουργεί επιλεκτικά και η ευθύνη αλλάζει χέρια, ανάλογα με το τι μας βολεύει να θυμόμαστε.
ΜΟΡΑΡΗΣ Κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
Ακούσαμε, επίσης, ότι το θέμα δεν είναι της αρμοδιότητάς τους. Ωστόσο, στην παραλία επενέβησαν. Τελικά, πώς γίνεται κάτι να μην είναι στην αρμοδιότητά σου, αλλά να παρεμβαίνεις όταν το κρίνεις απαραίτητο; Η αρμοδιότητα είναι ευθύνη ή διακόπτης που ανοίγει και κλείνει κατά περίπτωση;
Και επειδή η δημόσια μνήμη δεν είναι ούτε κοντή ούτε λωτοφάγος, ας απαντήσουν σε κάτι απλό: Αναγνωρίζουν τα τηλεφωνικά τους νούμερα, τις φωνές τους, τα γραπτά τους και τις φάτσες τους; Γιατί, με αυτήν τη λογική, δεν αποκλείεται αύριο, όταν παρουσιαστούν στοιχεία, να μας πουν πως δεν ήταν αυτοί. Πως δεν θυμούνται. Πως δεν γνώριζαν. Πως δεν είχαν καμία σχέση.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα: Τα γεγονότα δεν αλλάζουν επειδή αλλάζει η αφήγηση. Τα γραπτά μένουν, οι φωνές ακούγονται και οι πράξεις αφήνουν ίχνη.
Η δημόσια ευθύνη δεν είναι παιχνίδι με τις λέξεις ούτε κρυφτό πίσω από αρμοδιότητες. Όποιος ήταν παρών, όποιος γνώριζε και όποιος συμμετείχε οφείλει να δώσει απαντήσεις.
Και κάτι τελευταίο: Είναι ντροπή, για το ήθος που οφείλεις να υπηρετείς, τη θεσμική θέση που κατέχεις και το επάγγελμά σου, να αποκαλείς «πικραμένους» τους συμπολίτες σου σε κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας. Οι πολίτες που εκφράζουν διαφωνίες, ασκούν κριτική ή ζητούν απαντήσεις δεν χάνουν το δικαίωμα στο σεβασμό επειδή δεν συμφωνούν μαζί σου.
Η δημόσια θέση δεν είναι ασπίδα απέναντι στην κριτική. Είναι ευθύνη απέναντι στην κοινωνία. Και ο σεβασμός προς τους συμπολίτες σου δεν αποδεικνύεται όταν συμφωνούν μαζί σου, αλλά κυρίως όταν σε αμφισβητούν.
Γιατί το πιο εύκολο στην πολιτική είναι να δείχνεις τους προηγούμενους και να χαρακτηρίζεις όσους σε κρίνουν. Το δύσκολο είναι να αναλάβεις τις ευθύνες σου, να απαντήσεις στα ερωτήματα και να κοιτάξεις τον καθρέφτη χωρίς να ψάχνεις αλλού για ενόχους.
Είμαι υπεύθυνος γι’ αυτά που γράφω,
όχι γι’ αυτά που εσείς αντιλαμβάνεστε.
Ο Κήρυκας