Η ελληνική νυχτερινή διασκέδαση αποτελούσε ανέκαθεν έναν κόσμο με τους δικούς του, άγραφους νόμους. Ένα ιδιότυπο οικοσύστημα όπου οι «αστρονομικές» αμοιβές, τα λουλούδια και το real estate της πίστας συμβίωναν συχνά με τη σκιώδη οικονομία. Σήμερα, καθώς οι ελεγκτικοί μηχανισμοί σφίγγουν τον κλοιό με ψηφιακά εργαλεία και διασταυρώσεις, το ερώτημα που πλανάται πάνω από τις μαρκίζες είναι σαφές: Αν οι επιχειρηματίες βρεθούν αντιμέτωποι με βαρύτατες ποινές και τη φυλακή, οι τραγουδιστές θα καταφέρουν να «τη βγάλουν λάδι»;
Η απάντηση δεν είναι ούτε απλή ούτε μονοδιάστατη, καθώς η ευθύνη στη νύχτα είναι ένα ταγκό για δύο.
Από τη μία πλευρά, οι επιχειρηματίες φέρουν το εταιρικό και νομικό βάρος. Είναι εκείνοι που διαχειρίζονται τον τζίρο των καταστημάτων, την έκδοση αποδείξεων και την απόδοση του ΦΠΑ. Όταν το σύστημα καταρρέει, εκείνοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των διοικητικών και ποινικών κυρώσεων. Ωστόσο, η αντίληψη ότι οι καλλιτέχνες είναι απλώς «υπάλληλοι» που δεν γνωρίζουν ή δεν ευθύνονται για τα νυχτοκάματα «εκτός τόπου και χρόνου» αποτελεί μια ξεπερασμένη αυταπάτη.
Οι τραγουδιστές, ειδικά τα πρώτα ονόματα, λειτουργούν πλέον ως ισχυρές ατομικές επιχειρήσεις ή μέσω εταιρειών. Το «μαύρο» νυχτοκάματο δεν είναι προϊόν εξαναγκασμού, αλλά συχνά αποτέλεσμα μιας αμοιβαίας συμφωνίας κάτω από το τραπέζι. Όταν ένας καλλιτέχνης εισπράττει ποσά που δεν συνάδουν με τις επίσημες φορολογικές του δηλώσεις, διαπράττει ατομική φοροδιαφυγή. Και αν στο παρελθόν το status του «σταρ» προσέφερε μια άτυπη ασυλία, η πραγματικότητα πλέον αλλάζει.
Με το άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών, τον έλεγχο των social media και τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης από τις φορολογικές αρχές, το επιχείρημα «δεν ήξερα, ο επιχειρηματίας με πληρώνει» καταρρέει στα δικαστήρια. Ο ασκός του Αιόλου που ανοίγει δεν αφορά μόνο τα λουκέτα στα μαγαζιά, αλλά και την αποκαθήλωση ειδώλων που διάγουν πολυτελή βίο με δηλωμένα εισοδήματα που προκαλούν το κοινό αίσθημα.
Σε μια κοινωνία που πιέζεται οικονομικά, η ανοχή στη φοροδιαφυγή της πίστας εξαντλείται. Αν η δικαιοσύνη και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί θέλουν να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα κάθαρσης, οφείλουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα στη ρίζα του. Και η ρίζα δεν είναι μόνο αυτός που δίνει το μαύρο χρήμα, αλλά και αυτός που απαιτεί να το εισπράξει για να ανέβει στο πάλκο. Κανείς δεν μπορεί –και δεν πρέπει– να μένει πλέον στο απυρόβλητο.