Είναι πραγματικά συγκινητικό το πώς λειτουργούν τα αντανακλαστικά στη Ρόδο. Χρειάστηκε να επέμβει η Δικαιοσύνη, να πέσουν λουκέτα, να βουίξει το πανελλήνιο για το κύκλωμα του «Mr. Χωριάτικο» και να ξεσπάσει θύελλα δημοσιευμάτων, για να θυμηθούν ξαφνικά στον Δήμο Ρόδου και τη ΔΕΡΜ ΑΕ ότι έχουν στην κατοχή τους μερικά από τα πιο «φιλέτα» ακίνητα του νησιού.
Μέχρι χθες, όλα έβαιναν καλώς. Στο εμβληματικό «Ακταίον», στο «Amalfi», στις Πηγές Καλλιθέας και στην Κοιλάδα των Πεταλούδων, οι συμβάσεις μίσθωσης φαίνεται πως αντιμετωπίζονταν ως… διακοσμητικά κάδρα στους τοίχους των γραφείων.
Ας θυμηθούμε τα βασικά, μήπως και φρεσκάρουμε τη μνήμη των αρμοδίων:
• Η αρχική σύμβαση του 2016 για το «Ακταίον» είχε συγκεκριμένο αντισυμβαλλόμενο και αυστηρούς περιορισμούς στη μεταβίβαση της εκμετάλλευσης. Στην πράξη; Παρέλασαν εταιρείες, διαχειριστές και διαφορετικά ΑΦΜ, λες και το ιστορικό κτίριο στο Μανδράκι ήταν περαστικό πανηγύρι. Κανείς δεν είδε, κανείς δεν άκουσε, κανείς δεν αναρωτήθηκε ποιος τελικά κρατάει τα κλειδιά του μαγαζιού.
• Το περιβόητο 2% επί του τζίρου. Πέρα από το ενοίκιο των 8.550 ευρώ, η ΔΕΡΜ ΑΕ δικαιούνταν ποσοστό επί των εσόδων. Αλήθεια, πώς ακριβώς γινόταν ο έλεγχος του τζίρου; Με… τηλεπάθεια; Ή μήπως αρκούνταν στον λόγο τιμής των εκάστοτε διαχειριστών; Όταν τα ΑΦΜ αλλάζουν σαν τα πουκάμισα, ποιανού τζίρου το 2% εισπραττόταν και ποιος υπέγραφε ότι όλα είναι σύννομα;
Και εκεί που περιμέναμε έστω μια στοιχειώδη συγγνώμη για την αδράνεια ετών, βγήκε ο πρόεδρος της ΔΕΡΜ ΑΕ, Χρυσοβαλάντης Λάμπης, να δώσει εξηγήσεις. Το αποτέλεσμα; Αντί να σβήσει τη φωτιά, έριξε κι άλλο λάδι. Οι δηλώσεις του κατάφεραν το ακατόρθωτο: να εκθέσουν ακόμη περισσότερο τόσο τη διοίκηση της δημοτικής επιχείρησης όσο και την ίδια τη δημοτική αρχή, αποδεικνύοντας ότι η έννοια του «προληπτικού ελέγχου» είναι άγνωστη λέξη.
Τώρα, κατόπιν εορτής και αφού προηγήθηκαν τα σφραγίσματα της Δικαιοσύνης, τρέχουν να κινήσουν διαδικασίες για λύση των συμβάσεων λόγω παραβάσεων. Συγχαρητήρια για τα γρήγορα αντανακλαστικά! Είναι σαν να βλέπεις τον νυχτοφύλακα να καλεί την αστυνομία το επόμενο πρωί, αφού οι διαρρήκτες έχουν αδειάσει το κτίριο, έχουν πιει τον καφέ τους και έχουν φύγει.
Η Δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της για το ποινικό σκέλος. Το πολιτικό, όμως, είναι εδώ και φωνάζει. Η δημοτική περιουσία δεν είναι τσιφλίκι κανενός, ούτε οι δημοτικές επιχειρήσεις είναι γραφεία διεκπεραίωσης. Όταν επί χρόνια δεν ελέγχεις ποιος εκμεταλλεύεται το πιο εμβληματικό ακίνητο του νησιού σου, δεν πρόκειται για απλή «αβλεψία». Πρόκειται για πολιτική γύμνια. Και γι’ αυτήν, όσο κι αν κρύβονται πίσω από καθυστερημένες εισηγήσεις, η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο.