Close Menu
Πρώτη Έκδοση Δωδεκανήσου
    What's Hot

    Η Kianna μετρά αντίστροφα για να μοιραστεί με το κοινό το νέο της τραγούδι, «Αφιερωμένο»

    19 Νοεμβρίου 2026, 1:04

    Ο Χρήστος Αδαμόπουλος ερμηνεύει το «Μίλησέ Μου», ένα τραγούδι που κυκλοφορεί από την Panik Records

    19 Νοεμβρίου 2026, 0:57

    ΟΧΙ ΠΙΑ ΔΑΚΡΥΑ ✧ Α. Επίθετη live at St. Paul’s Anglican Church

    19 Νοεμβρίου 2026, 0:52
    Facebook X (Twitter) Instagram
    Facebook Instagram YouTube
    Πρώτη Έκδοση ΔωδεκανήσουΠρώτη Έκδοση Δωδεκανήσου
    Να σου ορκιστώ στο θεό μου για σένα
    Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2026
    • ΑΡΧΙΚΗ
    • ΤΟΠΙΚΑ
    • ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
    • ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ
    • ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
    • MEDIA
    • ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
    • ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
    Πρώτη Έκδοση Δωδεκανήσου
    Αρχική » Κατερίνα Λιόλιου: ««Το λαϊκό τραγούδι είναι ο τρόπος να εκφράζω τη ροκ πλευρά μου»

    Κατερίνα Λιόλιου: ««Το λαϊκό τραγούδι είναι ο τρόπος να εκφράζω τη ροκ πλευρά μου»

    Αίθουσα ΣύνταξηςΑίθουσα Σύνταξης17 Νοεμβρίου 2026, 14:4316 Mins Read
    Share
    Facebook Twitter LinkedIn Pinterest Email

    Στα 25 της χρόνια η Κατερίνα Λιόλιου είχε αποφασίσει ότι θα έδινε στο τραγούδι μία τελευταία ευκαιρία. Σήμερα, έχοντας κυκλοφορήσει έναν πλατινένιο και έναν διπλά πλατινένιο δίσκο, με το καινούργιο της άλμπουμ, «2100», να έχει γίνει χρυσό σε μόλις 9 ημέρες και κάνοντας εμφανίσεις στο Εναστρον με τον Σάκη Ρουβά, έχει να διαχειριστεί μια άλλη «εκκρεμότητα».

    Συνέντευξη στο ΒΗΜΑΓΚΑΖΙΝΟ. Στον δημοσιογράφο Κώστα Μπουρούση

    Η Κατερίνα Λιόλιου έχει μαζί της ένα σημειωματάριο. Μέσα συνυπάρχουν ζωγραφιές, σκίτσα, φράσεις, λίστες και υπενθυμίσεις για όσα έγιναν ή μένουν να γίνουν.

    Είναι μια συνήθεια που ξεκίνησε στα μαθητικά της χρόνια, στη Γ’ Λυκείου, όταν έγραφε τι ώρα θα διαβάσει, τι ώρα θα φάει, πότε θα βγει για καφέ. «Εγώ ηρεμώ μέσα από την οργάνωση» λέει.

    Το ίδιο πνεύμα τάξης διαπερνά ακόμη και τις πιο μικρές συνήθειές της. Στην ντουλάπα της, για παράδειγμα, ταξινομεί τα ρούχα της ανά χρώμα, είδος και υλικό. Της αρέσει να τα τακτοποιεί η ίδια, ακόμη και αν χρειαστεί να χαθεί μέσα σε αυτά τα καθημερινά «logistics» για ώρες.

    Αν βέβαια κάτι προσπαθεί να τακτοποιήσει μέσα της αυτόν τον καιρό η Κατερίνα Λιόλιου, είναι η επίμονη προτροπή των συνεργατών της: να χαρεί και να απολαύσει αυτό που της συμβαίνει στη δουλειά. Το προσπαθεί, αν και ήδη σκέφτεται το επόμενο βήμα.

    Το προηγούμενο την έφερε φέτος τον χειμώνα με τον Σάκη Ρουβά στο Εναστρον, οκτώ χρόνια αφότου άνοιγε το πρόγραμμα στο σχήμα του με τον Στέλιο Ρόκκο. Τότε δεν είχε δισκογραφία. Σήμερα έχει τραγούδια που το κοινό τραγουδά μαζί της, τον νέο δίσκο «2100 – Gen Eta (Μέρος Α’)», σε μουσική του Γιάννη Φακίνου από την Panik Records, αλλά και την ανάμνηση μιας απόφασης που είχε πάρει στα 25 της: αν δεν γινόταν κάτι εκείνη τη χρονιά, θα σταματούσε.

    Η κουβέντα μας στο καμαρίνι της, όπου τη συναντώ, επιστρέφει συχνά σε εκείνα τα χρόνια. Στα 15 λεπτά τραγουδιού που της αναλογούσαν, στα φωνητικά που ζητούσε να κάνει για να παραμένει όσο το δυνατόν περισσότερο στη σκηνή, στις συμβουλές που δοκίμασε μέχρι να καταλάβει τι της ταιριάζει.

    Οταν τη ρωτώ τι έκανε τελικά σωστά, κάνει μια παύση για να σκεφτεί. Και αυτή η μικρή, αλλά πολύ ουσιαστική, σιωπή πριν απαντήσει είναι ο καλύτερος μάρτυρας ότι η Κατερίνα Λιόλιου δεν ακολούθησε κάποια προκάτ συνταγή, από εκείνες που κυλούν στην άκρη της γλώσσας πριν προλάβει κανείς καν να τις σκεφτεί.

    Επειτα από τόσα βράδια εμφανίσεων, τι εξακολουθεί να σας φοβίζει πριν βγείτε στη σκηνή;

    «Πάντα έχω αγωνία για το αποτέλεσμα. Και φέτος είχα πάρα πολύ στρες πριν βγω στη σκηνή. Από την πρώτη μου εμφάνιση μπροστά σε πολύ κόσμο έχω αυτόν τον χαρακτηριστικό πόνο, τις πεταλούδες στο στομάχι, όπως στον έρωτα. Δεν ξέρω αν οι συνάδελφοι το έχουν ξεπεράσει – τους θαυμάζω αν το έχουν καταφέρει.

    Πιστεύω ότι θα το έχω για πάντα, σε κάθε πρεμιέρα και σε κάθε μεγάλη στιγμή από την οποία έχω προσδοκίες. Κάπως αισθάνομαι ότι μέσα από αυτή την αγωνία σέβομαι και τη δουλειά μου. Είναι ο φόβος του αγνώστου. Μέχρι να ανοίξει η πόρτα της σκηνής και να βγω, δεν ξέρω τι να περιμένω. Προσπαθώ να κάνω τις αναπνοές μου, αλλά τελευταία επιτρέπω στον εαυτό μου να έχει άγχος. Θέλω να ζω τα συναισθήματα εκείνη την ώρα, να είμαι παρούσα στη στιγμή».

    Πριν από οκτώ χρόνια ανοίγατε το πρόγραμμα στο σχήμα Ρουβάς – Ρόκκος. Τι έχετε ανακαλύψει τώρα για τον Σάκη ως συνεργάτη;

    «Τότε ήμουν μια τραγουδίστρια χωρίς καθόλου δισκογραφία που, μαζί με άλλα παιδιά, άνοιγε το πρόγραμμα. Τώρα είμαι πάρα πολύ υπερήφανη για αυτή τη συνεργασία. Θεωρώ ότι τη θέλαμε και οι δύο, ότι γνωρίζαμε μέσα μας πως ταιριάζουμε καλλιτεχνικά, και η χημεία μας μάς δικαίωσε.

    Το πρώτο που θα πω για τον Σάκη αφορά το ανθρώπινο στοιχείο: είναι κύριος σε όλα του, ένας άνθρωπος που σέβεται. Είναι ανοιχτός σε καινούργιες ιδέες, θέλει να ακούει, να φτιάχνουμε πράγματα μαζί. Δεν είναι απόλυτος. Και θα τον δεις να περνά από την πρόβα στην εμφάνιση και να γίνεται ένας υπέροχος σούπερ σταρ. Δεν γίνεται άλλος άνθρωπος. Απλώς, τη στιγμή που ανεβαίνει στη σκηνή, είναι σούπερ σταρ».

    Το κορίτσι που άνοιγε τότε το πρόγραμμα φανταζόταν ότι θα έφτανε εδώ;

    «Πρόσφατα, πριν από μια άλλη συνέντευξη εδώ στο μαγαζί, δοκίμασα μια άσκηση που μου είχε πει η ψυχολόγος μου: να σταθώ μπροστά στον καθρέφτη και να συνομιλήσω με τον εαυτό μου παιδί. Δεν την είχα κάνει, γιατί ντρεπόμουν.

    Μετά σκέφτηκα ότι δεν έχω να χάσω κάτι. Μίλησα στον εαυτό μου και έβαλα τα κλάματα. Είπα σε εκείνο το παιδί “μπράβο” που έκανε μεγάλα όνειρα, που είχε στόχους. Ηταν μια επιβράβευση που, αντί να περιμένω να μου τη δώσει οποιοσδήποτε άλλος, την έδωσα εγώ στον εαυτό μου. Είναι το πιο δύσκολο επίτευγμά μου μέχρι τώρα αυτό. Δηλαδή, να μην επισημαίνεις στον εαυτό σου μόνο τα λάθη, το πού χρειάζεσαι δουλειά, πού πρέπει να κάνεις πρόβα, πού πρέπει να ζοριστείς. Να του πεις και “μπράβο”, ότι με πολλή δουλειά και επιμονή έφτασε εδώ.

    Το επόμενο δύσκολο κομμάτι είναι να μπορέσω να το απολαύσω. Οι συνεργάτες και οι συνάδελφοί μου μού λένε: “Κατερίνα, ζήσ’ το. Χαμογέλα. Να κάνεις πάρτι”. Εύχομαι να το καταφέρω, γιατί το μυαλό δουλεύει 24 ώρες το 24ωρο. Σκέφτεται συνεχώς το επόμενο βήμα. Είναι δύσκολο να είσαι στο εδώ και τώρα».

    Πριν από όλα αυτά, τι θέλατε να γίνετε; Τραγουδίστρια από παιδί;

    «Πάντα υπήρχε μουσική στο σπίτι. Ο πατέρας μου έπαιζε ερασιτεχνικά μπουζούκι, καθόμουν δίπλα του και τραγουδούσα. Υπήρχαν δίσκοι, CDs, κασέτες. Στις γιορτές, όταν η μητέρα μου καλούσε κόσμο, έπαιρνα τους συνομηλίκους μου στο δωμάτιο, τους έντυνα με σεντόνια, έφτιαχνα ένα concept και τους έλεγα: “Πάμε να πούμε μια ιστορία στους γονείς µας”. Ηθελα να ανεβάζω παραστάσεις.

    Στα 6 μου είχαμε καλέσει έναν δάσκαλο στο σπίτι για να ακούσει αν είχα αρκετό ταλέντο ώστε να με πάνε στο ωδείο. Τραγούδησα την “Αμαξα μες στη βροχή”. Ευτυχώς με πήγαν! Ξεκίνησα πιάνο, κιθάρα, θεωρία, αρμονία και αργότερα φωνητική. Ηθελα να γίνω καλλιτέχνις. Δεν ήξερα αν θα ήμουν τραγουδίστρια, σκηνοθέτρια, αν θα έκανα θέατρο ή παραγωγή. Ηθελα με υλικά και συναισθήματα να πω μια ιστορία».

    Το «The Voice» σάς έκανε γνωστή, αλλά το μεγάλο τραγούδι, το λεγόμενο «σουξέ», άργησε. Απογοητευτήκατε εκείνα τα χρόνια που μεσολάβησαν;

    «Για το 19χρονο κορίτσι που ήμουν, η συμμετοχή στο σόου ήταν τεράστιο επίτευγμα. Και την επόμενη χρονιά, όταν ξεκίνησα στο πρώτο μου σχήμα, μου φαινόταν μεγάλη επιτυχία
    – σκεφτείτε ότι μόλις έναν χρόνο πριν πήγαινα σχολείο.

    Παράλληλα, σπούδαζα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και πηγαινοερχόμουν στη Θεσσαλονίκη. Ακολούθησαν τα χρόνια που δεν ερχόταν το “γνωστό” τραγούδι. Το πάλεψα πολύ, ηρωικά θα έλεγα. Δεν με φόβιζε η δουλειά. Μου άρεσε να τραγουδάω ακόμη και 15 λεπτά στην αρχή και ζητούσα μόνη μου από τους καλλιτέχνες πρώτης γραμμής να τους κάνω φωνητικά για να μπορώ να μένω εκεί όλο το βράδυ. Ηθελα, φυσικά, να βρεθώ μπροστά. Με τα χρόνια, όμως, άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν μας το χρωστάει κανείς. Επρεπε να απαντήσω στο γιατί θέλω να το κάνω όλο αυτό».

    Σκεφτήκατε να σταματήσετε;

    «Ναι. Στα 25 μου είχα πάρει την απόφαση. “Αν δεν γίνει φέτος, τέλος” είχα πει. Ηταν η χρονιά που ασχολήθηκα περισσότερο με τη σχολή, λιγότερο με το τραγούδι και πήρα το πτυχίο μου. Δεν είχα κανένα plan B. Είχα απογοητευτεί και στενοχωρηθεί.

    Αφού αποφοίτησα, σκέφτηκα πως ή θα δώσω το εκατό τοις εκατό στο τραγούδι, χωρίς δικαιολογίες, ή θα γυρίσω στη Θεσσαλονίκη και θα δω τι άλλο θα κάνω. Οταν το πήρα πραγματικά απόφαση και κατάλαβα τι μου έλειπε μέχρι τότε, τα πράγματα άρχισαν να έρχονται πιο ομαλά».

    Τι σας έλειπε;

    «Το να καταλάβω τι θέλω να κάνω. Μόλις απάντησα στην ερώτηση “τι είναι το λαϊκό τραγούδι;” μου λύθηκαν οι απορίες. Πίστευα, όπως μου έλεγαν, ότι λαϊκό τραγούδι ήταν να κάνεις λαϊκά γυρίσματα, να φοράς ένα μακρύ φόρεμα με παγέτα και να τραγουδάς λαϊκά τραγούδια. Καμία σχέση. Είναι η σωστή εκφορά του λόγου και το να λες πράγματα που αφορούν τον κόσμο. Αμέσως μετά έκανα τη δεύτερη ερώτηση: “Μπορώ να το κάνω αυτό;”. Απάντησα ότι μπορώ. Και προχώρησα. Δεν ένιωσα ότι άλλαξα.

    Μέσα από τις δυσκολίες και τη δουλειά ανακάλυψα τον εαυτό μου. Κάποιος μπορεί να πει “ήσουν ροκ τραγουδίστρια και έγινες λαϊκή”. Για εμένα το ροκ είναι στάση ζωής. Το λαϊκό τραγούδι είναι ο τρόπος να εκφράσω τη ροκ πλευρά μου. Η μουσική δεν είναι μια τοποθεσία με σύνορα, όπου χρειάζομαι ειδικό διαβατήριο για να περάσω από το ροκ στο λαϊκό».

    Εσείς ξέρατε ότι θέλατε να πείτε λαϊκά τραγούδια. Οι άνθρωποι της δουλειάς τι έβλεπαν σε εσάς;

    «Μετά το “The Voice” δέχτηκα πολλές συμβουλές από καταξιωμένους ανθρώπους. Δεν θα πω ότι μου έδωσαν λάθος καθοδήγηση ή ότι ήταν κακοπροαίρετοι. Προσπαθούσαν να με βοηθήσουν. Εγώ δοκίμασα και δοκιμάστηκα με πολλούς τρόπους.

    Νομίζω ότι στην αρχή δεν τους έπειθα ως λαϊκή τραγουδίστρια, παρότι τους έλεγα τι ήθελα να κάνω. Δεν είχα το κλασικό στυλ. Ημουν αντισυμβατική. Εκείνοι προσπαθούσαν να βοηθήσουν ανάλογα με αυτό που έβλεπαν. Εγώ, όμως, μέσα μου ήξερα τι ήθελα. Κάποιες φορές αυτά που κάνω μπορεί να μην πετυχαίνουν ή να μην αρέσουν. Ομως εγώ στο τέλος της ημέρας, όταν πέφτω να κοιμηθώ, νιώθω καλά με τις επιλογές μου».

    Αναρωτιέμαι, το «Νοικιάστηκε», η μεγάλη σας επιτυχία, σας βρήκε ή το βρήκατε;

    «Νιώθω ότι με περίμενε. Οι δημιουργοί το είχαν δειγματίσει σε πολλούς αξιόλογους τραγουδιστές, και πρώτης γραμμής, αλλά για κάποιον λόγο δεν το έπαιρνε κανείς. Εγώ πήγα στο στούντιο για άλλο τραγούδι, τελείως διαφορετικό, χαρούμενο, πιο ποπ. Δεν μου ταίριαξε. Πριν φύγω ρώτησα μήπως θα μπορούσαμε να δούμε στο αρχείο κάποια παλιά τραγούδια. Δεν είχα πρόβλημα να ακούσω όσα είχαν απορρίψει άλλοι.

    Μόλις το άκουσα ανατρίχιασα. Ηταν πολύ ωραίο το demo, μια κιθάρα και μια φωνή. Πήγα σπίτι και ήξερα ότι θα το πω. Το έβαλα στον πρώτο μου δίσκο, “1994”, ως αουτσάιντερ. Δεν πιστεύαμε ότι θα γίνει σουξέ. Τους πρώτους δύο μήνες ήταν τελευταίο στα νούμερα, στο Spotify, στο YouTube. Αρχισα να το λέω λίγο πριν κλείσει το πρόγραμμα, καθισμένη στο σκαμπό, στο μαγαζί της Θεσσαλονίκης που είχα αναλάβει πρώτη φορά εξ ολοκλήρου. Ηταν το προτελευταίο τραγούδι.

    Είχα τόσο πάθος και το πίστευα τόσο πολύ, που μέσα από τα stories των ανθρώπων στα social media έγινε σούσουρο. Από τελευταίο πήγε πρώτο. Είχα προγραμματίσει μάλιστα να κάνω βιντεοκλίπ για άλλο τραγούδι. Ακύρωσα εκείνα τα γυρίσματα και γύρισα αυτό».

    Τι σημαίνει για εσάς η αποδοχή, η περίφημη «αγάπη του κόσμου», πέρα από μια φράση που επαναλαμβάνεται στις συνεντεύξεις;

    «Οτι αυτό που έχω στο μυαλό μου, που από ιδέα γίνεται τραγούδι, στίχος, σύνθημα, φτάνει στον αποδέκτη και εκείνος το βιώνει με τον ίδιο τρόπο ή με δέκα διαφορετικούς τρόπους, αλλά δυνατά. Είναι η αποδοχή της δουλειάς μου, της καλλιτεχνίας μου.

    Οταν ακούγαμε το “2100” πριν κυκλοφορήσει, στο αυτοκίνητο ή στο σπίτι, βιώναμε κάποια συναισθήματα. Οταν βγήκε, αντιλήφθηκα ότι τα ίδια συναισθηματικά κύματα τα περνούσαν και άλλοι. Αυτή η ταύτιση είναι μαγική, είναι έρωτας, σαν μια ερωτική συνεύρεση με το κοινό. Είναι εκατό φορές πιο σημαντικό να τραγουδά ο κόσμος τα τραγούδια σου από οποιαδήποτε οικονομική αμοιβή. Εχω συνειδητοποιήσει ότι, αν κάποτε υπάρξει “κοιλιά” στη δουλειά μου, θα πάω κάπου να κάνω αυτό που μου αρέσει, ακόμη και αν δεν αμείβομαι καθόλου».

    Υπάρχει κάποιο τραγούδι σας που να λειτουργεί ως καθρέφτης σας αυτή την περίοδο;

    «Μου αρέσει πάρα πολύ το “Αντρας Εγώ” από τον νέο δίσκο. Επίσης, ο στίχος από το ομότιτλο με το άλμπουμ τραγούδι λέει: “Ισως το 2100 / να κάνεις κάτι πια σωστό”. Πότε θα γίνουν όλα αυτά που θέλουμε; Ισως το 2100, ίσως και ποτέ… Ρωτάμε σε αυτό το τραγούδι: αλλάζουν οι άνθρωποι; Γενικά, στα τραγούδια μου παίζει πολλή ψυχανάλυση, αλλά με αμεσότητα. Δεν υπάρχει τίποτα δήθεν».

    Λένε ότι η νύχτα είναι σκληρή. Ισχύει;

    «Η νύχτα με έχει μάθει να παρατηρώ περισσότερο και να κρίνω λιγότερο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο σχολείο. Εχω δει στο ίδιο τραπέζι έναν άνθρωπο να γιορτάζει και τον διπλανό του να είναι στενοχωρημένος, να έχει χωρίσει, να θέλει να ξεσπάσει τραγουδώντας.

    Η συνάντηση τόσων διαφορετικών προσωπικοτήτων στον ίδιο χώρο είναι άκρως γοητευτική για εμένα. Σέβομαι τη νύχτα, γιατί εκεί δουλεύω. Αλλά περισσότερο κουραστική είναι η δουλειά ενός οικοδόμου που ξυπνά στις πέντε το πρωί και πηγαίνει να ρίξει τσιμέντο. Θα ήταν υποκριτικό να σας πω ότι η νύχτα είναι πιο δύσκολη από την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που ξυπνάει χαράματα για να πάει με το λεωφορείο στη δουλειά του. Δεν μπορώ να το πω αυτό».

    Σε ποιον βάζετε να ακούσει ένα καινούργιο τραγούδι σας όταν θέλετε μια γνώμη την οποία εμπιστεύεστε;

    «Ο σύντροφός μου και μάνατζέρ μου, ο Χάρης, είναι πάντα εκεί για εμένα και τον εμπιστεύομαι. Καμιά φορά, αν διαφωνούμε πολλή ώρα για ένα τραγούδι, μπορεί να είναι και καλό. Προσπαθώ πάντως να μην κάνω “έρευνα αγοράς” πριν βγει ένας δίσκος».

    Σύντροφος και μάνατζερ ο ίδιος άνθρωπος. Πού τελειώνει η δουλειά και πού αρχίζει η σχέση;

    «Κάποιες ημέρες είναι δύσκολο, άλλες υπέροχο. Ολες οι σχέσεις θέλουν δουλειά, επαγγελματικές και προσωπικές. Τον τελευταίο καιρό, που ήμασταν συγκεντρωμένοι στις πρόβες, στα εικαστικά και στα μουσικά τού Εναστρον, η ισορροπία ήταν ενενήντα-δέκα, υπέρ της δουλειάς. Δεν μπορώ να σας πω ψέματα. Υπάρχουν όμως και περίοδοι που είμαστε πιο χαλαροί. Ξέρετε πόσο ωραίο είναι να έχεις μέσα στη δουλειά τον άνθρωπό σου, το στήριγμά σου; Να περνάς μια δύσκολη ημέρα, να γυρίζεις και να είναι δίπλα σου, να σου λέει “έλα, κορίτσι μου, εγώ είμαι εδώ, θα τα βρούμε όλα”».

    Πιστέψατε πρώτη εσείς στον εαυτό σας ή χρειάστηκε να πιστέψουν πρώτα οι άλλοι σε εσάς;

    «Στην αρχή είχα λίγους συνεργάτες, γιατί ήμουν αδισκογράφητη τραγουδίστρια. Οταν δεν έχεις δώσει δείγματα του τι μπορείς να κάνεις, είναι φυσιολογικό να μην το βλέπουν οι άλλοι. Οταν άρχισα να επικοινωνώ στον στενό επαγγελματικό μου κύκλο τι θέλω να κάνω, ποιο είναι το όραμά μου, άρχισα να τους πείθω να επενδύουν χρόνο και όρεξη επάνω μου. Με βοήθησαν πάρα πολύ. Είμαι άνθρωπος της ομάδας.

    Δεν θα πάρω την μπάλα από τη σέντρα να βάλω μόνη μου το γκολ, με τίποτα. Εκτός από τα τραγούδια μου, στα οποία έχω καλλιτεχνικό ένστικτο, όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν σε διαβούλευση. Εμπιστεύομαι πολύ τους συνεργάτες μου».

    Εχετε νιώσει ποτέ ότι η εικόνα σας βαραίνει περισσότερο από τη φωνή και την καλλιτεχνική σας ταυτότητα;

    «Παλαιότερα, ναι, το είχα αισθανθεί. Τώρα, με τα τραγούδια μου και όσα αυτά λένε, είναι ξεκάθαρο ότι τοποθετούμαι. Μπορεί να σου αρέσουν, να μη σου αρέσουν, να σου είναι αδιάφορα, πάντως τοποθετούμαι».

    Με έναν τρόπο, τα τραγούδια έγιναν η ασπίδα σας;

    «Δεν δέχομαι κάποιον πόλεμο για να χρειάζομαι ασπίδα. Είναι το έργο μου. Καλό, κακό, μέτριο, αυτό είναι. Νιώθω ότι έχω τοποθετηθεί στη μουσική, ότι έχω εκφράσει τη θέση και την άποψή μου».

    Εξω από τη δουλειά; Πώς περνάει μια ημέρα σας;

    «Ξυπνάω και ταΐζω κατευθείαν τις δύο γάτες μου, τον Πάριο και την Μπουμπού. Επίσης, επειδή είμαι Σαλονικιά, ήταν πάντα στην κουλτούρα της οικογένειας τα καλέσματα. Θα μαγειρέψω για φίλους, συνεργάτες, ανθρώπους που θέλω στο σπίτι: να καθίσουμε δέκα άτομα, να γελάσουμε, να πιούμε κρασί, να ανταλλάξουμε απόψεις. Κάνω ωραία γεμιστά, παστίτσιο, σούπες. Και, φυσικά, βρίσκω χρόνο να διαβάζω».

    Τι διαβάσατε τελευταία;

    «Το “Πιρανέζι”, της Σουζάνα Κλαρκ. Συγκινήθηκα πάρα πολύ στην τελευταία σελίδα. Το διάβαζα αργά για να μην τελειώσει. Εχει φιλοσοφία, χωρίς να είναι βιβλίο συμβουλευτικής ή να σου λέει τι να κάνεις – θα το ξαναδιαβάσω. Εχω πάρει και το μυθιστόρημα της Γιόκο Ογκάουα “Η αστυνομία της μνήμης” για να το ξεκινήσω. Διαβάζω συνήθως πριν κοιμηθώ, αλλά η παγίδα είναι ότι λες “για να νυστάξω” και, αν το βιβλίο είναι καλό, το ξημερώνεις. Βλέπω και σειρές. Εχω ολοκληρώσει τέσσερις φορές τα “Φιλαράκια”, από τον πρώτο έως τον τελευταίο κύκλο. Για να μη νομίζετε ότι διαβάζω τα βιβλία μόνο με τα γυαλιά μου… βλέπω και “Φιλαράκια” τρώγοντας παγωτό».

    Πέρα από την επιτυχία στη δουλειά, για τι άλλο είστε υπερήφανη;

    «Για το ότι διατηρώ τις φιλίες μου. Εχω έναν κολλητό από το σχολείο και δύο φίλες από τα φοιτητικά μου χρόνια. Είμαι υπερήφανη που επενδύω χρόνο στους φίλους μου, που κρατάω ωραίες σχέσεις. Εξελίσσομαι εγώ, εξελίσσονται και εκείνοι, ο καθένας στον τομέα και στην καριέρα του. Συγκινούνται μαζί μου και μου λένε την αλήθεια, “μου άρεσε αυτό” ή “δεν μου άρεσε εκείνο”».

    Δεν φοβάστε τι μπορεί να ακούσετε;

    «Το φοβάμαι, αλλά το ζητώ. Στην αρχή με στενοχωρεί. Είμαι λίγο αντιδραστική. Μετά επεξεργάζομαι την κριτική και, αν ισχύει, είμαι η πρώτη που θα διορθώσει το λάθος. Περνάω όλα τα φυσιολογικά στάδια».

    Ποια κριτική σας έχει εντυπωθεί;

    «Θα σας πω μια κακή, την οποία άκουσα στην πρεμιέρα φέτος. Με πήρε η μαμά μου και μου είπε: “Ολα τέλεια, παιδί μου, αλλά γιατί καμπουριάζεις;”. Της λέω “αλήθεια, ρε μαμά;”. “Ολα τέλεια, κορίτσι μου, μην καμπουριάζεις. Δείξε το ύψος σου, περήφανη” μου απάντησε. Αστειεύομαι, φυσικά, αλλά το έλαβα υπόψη μου, γιατί είναι ένας άνθρωπος που σέβομαι και με νοιάζει πολύ η γνώμη του».

    Ποια στιγμή στη σκηνή νιώσατε ότι πλησιάσατε αυτό που ονειρευόσασταν;

    «Πριν ξεκινήσω σε αυτό το σχήμα, σε αυτό το μαγαζί και σε αυτό το μεγάλο βήμα, θεωρούσα ότι θα το αισθανθώ από την πρώτη ημέρα. Ακόμη δεν το έχω νιώσει. Προσπαθώ να μην παγιδεύομαι στην τελειομανία μου. Εχω πολλή δουλειά και πάρα πολλά ακόμη να δώσω. Δεν θεωρώ ότι έχω καταλήξει εκατό τοις εκατό στην καλλιτεχνική μου ταυτότητα και δεν θα το ήθελα, γιατί τότε θα τελείωνε ο κόσμος για εμένα».

    Αρα παραμένετε «υπό διαμόρφωση»;

    «Και ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνις. Θέλω να είμαι έτσι μέχρι το τελευταίο τραγούδι που θα πω στη ζωή μου. Μακάρι να είμαι μια γιαγιούλα και να το πω σε ένα ωραίο μαγαζί, σε ένα θέατρο, σε μια πλατεία, στο μετρό. Δεν με νοιάζει, αρκεί να υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να δεχτούν αυτό που θα τους τραγουδήσω.

    Υπάρχει και η καλλιτεχνική ματαιοδοξία. Οπως ένα παιδάκι φτιάχνει μια ζωγραφιά και λέει “μαμά, κοίτα τι έφτιαξα, σου αρέσει;”. Βεβαίως θα στενοχωρηθώ αν δεν αρέσει. Για ποιον τραγουδάω; Για εμένα; Για τον κόσμο τραγουδάω. Θέλω να αρέσουν τα τραγούδια μου».

    Υπάρχει κάποια στιγμή, κάποια παρότρυνση, κάποια καθοριστική για εσάς κουβέντα συναδέλφου σας;

    «Τον περασμένο Ιούλιο με επισκέφθηκε ο Γιώργος Μαζωνάκης στο καμαρίνι. Τραγουδούσαμε μαζί στον καναπέ και κάποια στιγμή έσκυψε και μου είπε στο αφτί: “Μην αλλάξεις για κανέναν. Είναι παγίδα. Να είσαι ο εαυτός σου”. Από τότε δεν σταμάτησα να το σκέφτομαι. Κρατάω σαν φυλαχτό τα λόγια του».

    Τώρα που ζείτε αυτό που θέλατε, υπάρχει στιγμή που λέτε «καλά δεν ήμουν πριν, που δεν με ήξεραν τόσοι πολλοί»;

    «Οχι. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό που ζω και δεν θέλω να τελειώσει ποτέ. Πειράζει; Θέλω να το εξελίξω και να κάνω όσο περισσότερα πράγματα μπορώ».

    Editors Picks
    Latest Posts

    Subscribe to News

    Get the latest sports news from NewsSite about world, sports and politics.

    Advertisement
    Demo

    Your source for the serious news. This demo is crafted specifically to exhibit the use of the theme as a news site. Visit our main page for more demos.

    We're social. Connect with us:

    Facebook X (Twitter) Instagram Pinterest YouTube

    Subscribe to Updates

    Get the latest creative news from FooBar about art, design and business.

    Facebook X (Twitter) Instagram Pinterest
    • Ταυτότητα
    • Διαφήμιση
    • Επικοινωνία
    • Όροι Χρήσης & Δήλωση Συμμόρφωσης
    • Πολιτική Απορρήτου & Cookies
    © 2026 ThemeSphere. Designed by ThemeSphere.

    Type above and press Enter to search. Press Esc to cancel.