Τις τελευταίες εβδομάδες γινόμαστε μάρτυρες μιας συντονισμένης, σχεδόν εμμονικής, προσπάθειας επικοινωνιακής αποδόμησης του Νίκου Καρβέλα. Μιας επιχείρησης που, αντί να πλήξει τον συνθέτη, μοιάζει να εκθέτει ανεπανόρθωτα όσους τη σχεδιάζουν και την εκτελούν, αποδεικνύοντας πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η έλλειψη στοιχειώδους στρατηγικής σκέψης στη διαχείριση κρίσεων.
Από τη μία πλευρά, βλέπουμε μια αγωνιώδη προσπάθεια να «πλασσαριστεί» στα δημοσιογραφικά γραφεία και στα κοινωνικά δίκτυα το «Κόντρα» – ένα κομμάτι που ανασύρθηκε από το παρελθόν ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα, σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί θόρυβος και να αλλάξει η ατζέντα. Κινήσεις βιαστικές, σπασμωδικές, που θυμίζουν περισσότερο αντίδραση πανικού παρά μελετημένο πλάνο. Στην επικοινωνία, όταν προσπαθείς να επιβάλεις ένα αφήγημα με το ζόρι μέσω διαρροών και αναρτήσεων, το μόνο που καταφέρνεις είναι να προδίδεις την αμηχανία σου.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η αμείλικτη πραγματικότητα των αριθμών. Την ίδια ακριβώς στιγμή που στήνονται επικοινωνιακά «δικαστήρια» και αναζητούνται εντυπώσεις, το «Όχι Γιατί» –ένα τραγούδι που φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του Νίκου Καρβέλα– παραμένει καρφωμένο επί εβδομάδες στις κορυφαίες θέσεις του Official IFPI Airplay Chart. Το ραδιόφωνο και το κοινό δεν ακολουθούν τις γραμμές των δημοσίων σχέσεων· επιβραβεύουν το έργο.
Αυτή ακριβώς είναι η ειρωνεία της υπόθεσης. Όσο κάποιοι επενδύουν σε επικοινωνιακά τεχνάσματα, υποτιμώντας τη νοημοσύνη του κοινού και αγνοώντας τους βασικούς κανόνες της στρατηγικής, τόσο περισσότερο ενισχύουν το προφίλ ενός δημιουργού που δεν χρειάζεται να μπει σε αυτό το παιχνίδι για να επιβεβαιώσει την αξία του. Η μουσική του μιλάει στα charts, ενώ οι κινήσεις απελπισίας των απέναντι προκαλούν απλώς θυμηδία.
Γιατί, τελικά, στην τέχνη και στη δημόσια σφαίρα, οι εντυπώσεις της στιγμής ξεφουσκώνουν γρήγορα. Αυτό που μένει είναι το αποτύπωμα – και στην προκειμένη περίπτωση, το αποτύπωμα γράφει ξανά Νίκος Καρβέλας.

