Παρακολουθώντας τη στάση και τη συμπεριφορά του Αλέξανδρου Κολιάδη στο διάστημα που βρίσκεται στον δημαρχιακό θώκο και με αποκορύφωμα τα γεγονότα των τελευταίων ημερών περί τη ΔΕΥΑΡ και τον πρόεδρό της, οι λέξεις που με μεγάλη πιστότητα μπορούν να τον περιγράψουν είναι «άβουλος και μοιραίος». ‘Αβουλος, αδύναμος να πάρει την οποιαδήποτε πρωτοβουλία απέναντι στις ακρότητες του Βαγιανού και υπό αυτό το πρίσμα, «μοιραίος» για την πόλη και το νησί της Ρόδου.
Της Ρένας Παυλάκη
«Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!» έγραψε στο εμβληματικό του ποίημα ο Κώστας Βάρναλης για να περιγράψει τη στάση απάθειας, παραίτησης και μοιρολατρίας μιας κοινωνίας που, αντί να αντιδράσει, έχει αποδεχτεί τη μοίρα της, το ριζικό της, και περιμένει παθητικά τη σωτηρία.
Ένας δεύτερος συνειρμός ελλοχεύει εδώ: Χθες, σε μια ραδιοφωνική συζήτηση στην εκπομπή μου “Πρωινό Xpress”, o Γιώργος Τράπαλης, αναλυτής δεδομένων της Good Affairs, ανέλυσε τα ευρήματα της έρευνας που έκανε για λογαριασμό του Think tank “Ανοιχτή Ατζέντα»” του Κώστα Χρυσοχοΐδη, με ζητούμενο, τι σκέφτονται οι Ροδίτες για τον τόπο τους. Το συμπέρασμα της έρευνας το συνόψισε σε δύο λέξεις: Παραίτηση – Διεκδίκηση. Μου περιέγραψε μια κοινωνία κουρασμένη, που έχει παραιτηθεί, που έχει συνθηκολογήσει με την διαπίστωση ότι έτσι είναι τα πράγματα και τίποτα δεν αλλάζει, τα δέχεται μοιρολατρικά και την ίδια ώρα περιμένει να έρθει κάποιος και να διεκδικήσει για λογαριασμό της μια άλλη Ρόδο.
Προφανώς αυτός που θα διεκδικήσει μια άλλη Ρόδο, δεν είναι ο Αλέξανδρος Κολιάδης. Κανένα ίχνος ικανοποίησης ή έστω ελπίδας δεν διακρίνεται στην συγκεκριμένη έρευνα. Αν η κοινή γνώμη του νησιού πίστευε ότι ο Κολιάδης έχει την οποιαδήποτε δυνατότητα να ανταποκριθεί στο ρόλο του, προφανώς τα ευρήματα της έρευνας, σε κάποιο βαθμό θα αποτύπωναν μια θετική προοπτική, που ωστόσο, δεν διακρίνεται πουθενά.
Δυστυχώς για την πόλη και το νησί της Ρόδου, ο Κολιάδης ανάλωσε τους 27 μήνες που βρίσκεται στον δημαρχιακό θώκο, με το να ακολουθεί, να υιοθετεί και να υποστηρίζει την ατζέντα και τις προσωπικές φιλοδοξίες του Σωτήρη Βαγιανού, ο οποίος έχει κατορθώσει να απαξιώσει σύσσωμη την παράταξη της πλειοψηφίας, ακόμη και ανθρώπους που εργάζονται στον τομέα τους, αλλά κανένας δεν ασχολείται μαζί τους αφού τους έχει σκεπάσει η σκόνη Βαγιανού, με την ανοχή, αν όχι με τη σύμφωνη γνώμη του ιδίου του Κολιάδη.
Εγκαίρως είχα επισημάνει στην αθρογραφία μου το φαινόμενο και παρότι τα άρθρα μου ενόχλησαν σφόδρα τον Αλέξανδρο Κολιάδη, έκανε τα αδύνατα δυνατά για να με επιβεβαιώσει.
Ενδεικτικά υπενθυμίζω τίτλους όπως Αλέξανδρος Κολιάδης, ένας «σκιώδης δήμαρχος» , Ο Σωτήρης Βαγιανός και το καλάμι της αμετροέπειας , Από “σωτήρας”, θεατής: Η Ρόδος ακυβέρνητη , Από το one man show στη δημόσια ταπείνωση , Η αυλή των τεσσάρων και το ανέκδοτο που λέγεται «ΕΝΑ – Ενωμένοι Αλλάζουμε» , Η σιωπή των παραγκωνισμένων. Οι προσδοκίες καταρρέουν με πάταγο και δεκάδες άλλα.
Εδώ και 27 μήνες ο Αλέξανδρος Κολιάδης, αντί να διοικήσει το δήμο σέρνεται από τον Βαγιανό σε πεδία συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων, που εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι ουδόλως έχουν ευνοήσει την εικόνα του. Εκτός κι αν δεχτούμε ότι η εικόνα του και η δημοφιλία του – ακριβώς λόγω της ανυπαρξίας έργου – θα ήταν στα τάρταρα χωρίς τεχνητές συγκρούσεις και επινοημένους εχθρούς και ότι οι κόντρες και τα νταηλίκια λειτουργούν σαν τεχνητές αναπνοές για να κρατηθεί για λίγο ακόμα στη ζωή ο ετοιμοθάνατος.
Σήμερα, εν μέσω των πρωτοφανών καταστάσεων που έχει προκαλέσει ο Βαγιανός με τη διακοπή του νερού σε δημόσιες υπηρεσίες για να εκδικηθεί (!!!) την Περιφέρεια, ο Αλέξανδρος Κολιάδης κρύβεται. Δεν έχει πει λέξη. Δεν έχει πάρει θέση για τα έκτροπα, όπως θα έκανε οποιοσδήποτε άλλος δήμαρχος στη θέση του, ως πολιτικός προϊστάμενος του κάθε Βαγιανού.
Το ερώτημα λοιπόν στην τοπική κοινωνία επανέρχεται. Ποιος κυβερνά τελικά αυτόν τον Δήμο; Ο Κολιάδης ή ο Βαγιανός; Συνεπικουρούν το ερώτημα αυτό και οι δημόσιες κοινές εμφανίσεις των δύο, όπου ο μεν Βαγιανός προβάλλει ύφος δέκα καρδιναλίων ο δε Κολιάδης στην άκρη ως «δεύτερο βιολί»!
Η αφωνία του οποίου δύο ερμηνείες μπορεί να έχει: Είτε είναι ο ενορχηστρωτής όλης αυτής της παράνοιας που παρακολουθεί εμβρόντητη η κοινή γνώμη, είτε δεν μπορεί να ελέγξει τον Βαγιανό, ο οποίος κάνει ότι θέλει και λογαριασμό δεν δίνει.
Η κοινή λογική τείνει προς την πρώτη εκδοχή. Η παράνοια εκπορεύεται από τον Κολιάδη, ο οποίος σε κάθε ευκαιρία καλύπτει και εκθειάζει το … έργο του Βαγιανού! Ακόμη και όταν αυτό το “έργο” θέτει σε κίνδυνο πολίτες, εργαζόμενους, έργα, βασικές υποδομές… Αν δεν συμφωνούσε, προς τι η σθεναρή υποστήριξη και το “λιβανιστήρι”;
Ωστόσο, οι πληροφορίες μου αναφέρουν ότι ο Κολιάδης ισχυρίζεται ότι δεν γνώριζε τίποτα για την απόφαση Βαγιανού να κόψει το νερό σε δημόσιες υπηρεσίες.
Ακόμα χειρότερα! Αν δεν γνώριζε και όντως ο Βαγιανός έδρασε μονομερώς θέτοντας σε κίνδυνο εργαζόμενους και πολίτες, τότε ο Κολιάδης θα έπρεπε να έχει δράσει άμεσα και να τον έχει παύσει από την πρώτη στιγμή , διότι με τις μεθόδους του δεν εκθέτει μόνο τον ίδιο αλλά σύσσωμη τη δημοτική αρχή.
Όσο δεν το κάνει, ο Κολιάδης εκ του θεσμικού του ρόλου, αναπόφευκτα θα υποστεί τις πολιτικές συνέπειες των συμπεριφορών του… σερίφη υφισταμένου του.
Όσο δεν το κάνει, θα ταυτίζεται μαζί του.
Όσο δεν το κάνει, δύσκολα μπορεί να πείσει ότι δεν ήταν δική του η απόφαση να κοπεί το νερό στις υπηρεσίες.
Όσο κι αν το αρνείται, όσο κι αν επιμένει ότι δεν γνώριζε.
Διότι, εκτός όλων των άλλων, ο Κολιάδης έχει πλέον γίνει συνώνυμο της πολιτικής αναξιοπιστίας. Σε κάθε δημόσια τοποθέτησή του, υποστηρίζει ένα αφήγημα βολικό την δεδομένη στιγμή, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, την επόμενη στιγμή να υποστηρίξει το αντίθετο. Όσο κι αν επιμένει, λοιπόν ότι δεν το γνώριζε, δύσκολα γίνεται πιστευτός. Κανένας δεν διακινδυνεύει να τον πάρει στα σοβαρά.
Κι όταν κρύβεται, ακόμη πιο δύσκολα.
Άλλωστε, είναι κανόνας. Όταν κάποιος έχει χάσει την αξιοπιστία του, εκείνη την μοναδική φορά που αποφασίζει να πει την αλήθεια, δεν τον πιστεύει κανείς!