Συμπληρώθηκε κιόλας ένας μήνας από την ημέρα που ο Γιώργος Μαζωνάκης πέρασε στην αιωνιότητα, βυθίζοντας στο πένθος το πανελλήνιο και αφήνοντας την ελληνική μουσική σκηνή ορφανή από το πιο λαμπερό, ανατρεπτικό και αυθεντικό της κεφάλαιο. Τριάντα ημέρες μετά, η απουσία του «Μαζώ» δεν συνηθίζεται· αντίθετα, το κενό μεγαλώνει, αποδεικνύοντας ότι δεν χάσαμε απλώς έναν σπουδαίο τραγουδιστή, αλλά έναν ολόκληρο πολιτισμικό φαινόμενο.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν υπήρξε ποτέ ένας συμβατικός καλλιτέχνης. Ήταν ένας γεννημένος performer, ένας visual artist της πίστας που επαναπροσδιόρισε τους όρους της νυχτερινής διασκέδασης στην Ελλάδα. Με τη βραχνή, γεμάτη συναίσθημα και μέταλλο φωνή του, κατάφερε να ενώσει το κλασικό λαϊκό με τον σύγχρονο, δυτικότροπο ήχο, δημιουργώντας μια δική του, εντελώς προσωπική σχολή. Από το «Ανήκω σε μένα» και το «Gucci Φόρεμα», μέχρι το «Ώρες Μικρές» και το «Δύσκολα Φεγγάρια», κάθε του τραγούδι γινόταν αμέσως κτήμα του κόσμου, ένα soundtrack για τους έρωτες, τις απογοητεύσεις και τα ξενύχτια μιας ολόκληρης γενιάς.
Αυτό όμως που τον απογείωσε στη συνείδηση του κοινού και τον μετέτρεψε σε απόλυτο είδωλο ήταν η απαράμιλλη αυθεντικότητά του. Ο Μαζωνάκης ήταν ο άνθρωπος των άκρων και της απόλυτης ειλικρίνειας. Δεν φοβήθηκε ποτέ να τσαλακωθεί, να πειραματιστεί με την εμφάνισή του, να σπάσει τα στερεότυπα του «βαρετού λαϊκού αοιδού» και να εμφανιστεί στη σκηνή με πρωτοποριακά concept που θα ζήλευαν stars του εξωτερικού. Ήταν, ταυτόχρονα, ο πιο κομψός iconoclast και ο πιο προσιτός, λαϊκός μάγκας. Ένας καλλιτέχνης που κοιτούσε το κοινό του στα μάτια, χωρίς δήθεν και αποστάσεις, χαρίζοντας την ψυχή του σε κάθε live εμφάνιση.
Έναν μήνα μετά, τα τραγούδια του ακούγονται ακόμα πιο δυνατά. Στα ραδιόφωνα, στα αυτοκίνητα, στα μαγαζιά, η φωνή του παραμένει παρούσα, σαν να αρνείται να σιγήσει. Οι εκδηλώσεις αγάπης από τους θαυμαστές του στο Fan Club του Γιώργου Μαζωνάκη και τα αφιερώματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν ότι η σχέση που έχτισε με το κοινό του ήταν αδιάρρηκτη, μια σχέση που ξεπερνά τον χρόνο και τον θάνατο.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν έφυγε πραγματικά. Γιατί οι καλλιτέχνες που καταθέτουν την αλήθεια τους και σημαδεύουν τις καρδιές των ανθρώπων δεν πεθαίνουν ποτέ. Ανήκει πια στην ιστορία, ανήκει στην αιωνιότητα, ανήκει για πάντα σε εμάς.