Όταν η σκόνη από τα πυροτεχνήματα του ΟΑΚΑ κατακάθισε, αυτό που έμεινε στην ελληνική μουσική πραγματικότητα δεν ήταν ο απόηχος μιας θριαμβευτικής συναυλίας, αλλά ο κρότος μιας ιστορικής καλλιτεχνικής αποκαθήλωσης. Η σφοδρή δημόσια σύγκρουση ανάμεσα στον Νίκο Καρβέλα και την Άννα Βίσση, μέσα από δύο δελτία τύπου που ανταλλάχθηκαν με τη δυναμική πολεμικών ανακοινωθέντων, σόκαρε την κοινή γνώμη. Όμως, αν αφαιρέσει κανείς τον θόρυβο των εκατομμυρίων, των νομικών απειλών και του επικοινωνιακού «ρινγκ», η ουσία της υπόθεσης γέρνει ξεκάθαρα προς τη μία πλευρά. Προς την πλευρά του Δημιουργού.
Ο Νίκος Καρβέλας, στην επίσημη τοποθέτησή του, εξέφρασε τη «συντριβή» του. Μια λέξη βαριά, που δεν επιλέχθηκε τυχαία. Δεν μίλησε απλώς ως ένας θιγμένος επαγγελματίας που διεκδικεί δεδουλευμένα ύψους 300.000 ευρώ, αλλά ως ένας πνευματικός πατέρας που βλέπει το ίδιο του το παιδί να αλλοτριώνεται.
Η κατηγορία του ότι η Άννα Βίσση έχει επιλέξει μια καλλιτεχνική και δημόσια κατεύθυνση που δεν τον βρίσκει σύμφωνο αγγίζει τον πυρήνα της τέχνης. Είναι το δικαίωμα –αν όχι η υποχρέωση– κάθε γνήσιου δημιουργού να αρνείται να μετατραπεί το έργο του σε ένα στείρο, υπερ-καταναλωτικό προϊόν για μαζική κατανάλωση στα στάδια.
Η πλευρά της τραγουδίστριας έσπευσε να τον παρουσιάσει ως έναν «εκβιαστή της τελευταίας στιγμής» που ζήτησε 1,5 εκατομμύριο ευρώ λίγο πριν το live. Όμως, ας αναρωτηθούμε με όρους κοινής λογικής και καλλιτεχνικής ηθικής: Ποιος δικαιούται να ορίζει την αξία αυτού του show;
Από τα 50 τραγούδια που ακούστηκαν εκείνη τη νύχτα στο ΟΑΚΑ, τα 47 έφεραν την υπογραφή του Νίκου Καρβέλα. 47 τραγούδια που γράφτηκαν σε δωμάτια, με εφίδρωση, μελέτη, ταλέντο και ψυχή σε βάθος 50 ετών. Χωρίς αυτά τα 47 τραγούδια, το ΟΑΚΑ θα ήταν απλώς ένα άδειο στάδιο με φώτα.
Η παραγωγή και η ερμηνεύτρια εισέπραξαν εκατομμύρια από τα ακριβά εισιτήρια μιας ιστορικής βραδιάς, βασιζόμενοι αποκλειστικά στο δικό του πνευματικό κεφάλαιο. Το να απαιτεί ο δημιουργός το μερίδιο που του αναλογεί από αυτόν τον πακτωλό χρημάτων, και το να αντιμετωπίζει τον αποκλεισμό του από τις πρόβες ή την «πόρτα» από την ίδια του τη γιορτή, αποτελεί την απόλυτη καλλιτεχνική απρέπεια.
Η Άννα Βίσση επέλεξε να κλείσει το δικό της σημείωμα με τον στίχο «Θα πάμε κόντρα και όπου βγει». Μόνο που ξέχασε κάτι βασικό: Θα πάνε όντως κόντρα και όπου βγει.
Ο Νίκος Καρβέλας υπήρξε ανέκαθεν αντισυμβατικός, προκλητικός, αλλά πάνω από όλα αληθινός. Δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από δημόσιες σχέσεις. Όταν ένας άνθρωπος που έχτισε μια ολόκληρη μουσική αυτοκρατορία προτιμά να τα τινάξει όλα στον αέρα, να μπει σε δικαστικούς αγώνες και να «παγώσει» το μέλλον του, δεν το κάνει από καπρίτσιο.
Το κάνει γιατί η αξιοπρέπεια του δημιουργού δεν παζαρεύεται. Στην αιώνια μάχη ανάμεσα στον άνθρωπο που γεννά το έργο και στη βιομηχανία που το εκμεταλλεύεται, η ιστορία θα γράφει πάντα ότι ο συνθέτης είναι η ψυχή και ο ερμηνευτής το όργανο.
Και η ψυχή δεν εκβιάζεται· απαιτεί τον σεβασμό που της πρέπει