Συντάκτης: Αίθουσα Σύνταξης

Η Ευρώπη πρέπει να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της εάν θέλει να υποστηρίξει το κοινωνικό της μοντέλο, να επενδύσει στην άμυνα και να θωρακιστεί απέναντι στην κλιματική κρίση. Αυτό είναι το κύριο αντικείμενο του έκτακτου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το οποίο θα ξεκινήσει σε λίγο.

Η Ελλάδα προσέρχεται σε αυτή τη συζήτηση έχοντας καταθέσει πολύ συγκεκριμένες προτάσεις προκειμένου να μειωθεί η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, να λειτουργήσει καλύτερα η ενιαία αγορά και η ανταγωνιστικότητα, τελικά, να μπορεί να αποβεί προς όφελος και των επιχειρήσεων αλλά και των Ευρωπαίων καταναλωτών.

Η ανταγωνιστικότητα από μόνη της είναι μία αρκετά αφηρημένη έννοια αν δεν συνδυαστεί με περισσότερες και καλύτερα πληρωμένες δουλειές και κυρίως με καλύτερες και χαμηλότερες τιμές στην ευρωπαϊκή αγορά, για να αντιμετωπίσουμε την κρίση ακρίβειας. Αν δεν συμβούν, λοιπόν, αυτά, θα είναι δύσκολο να έχουμε και την κοινωνική στήριξη η οποία είναι απαραίτητη για τις κρίσιμες αποφάσεις οι οποίες πρέπει να ληφθούν από εδώ και στο εξής.

Θα έχω την ευκαιρία να εστιάσω περισσότερο στα ζητήματα της αγοράς ενέργειας. Είναι σαφές ότι σήμερα η αγορά ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν λειτουργεί ικανοποιητικά. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη ενοποίηση στην αγορά ενέργειας, έτσι ώστε τελικά να έχουμε χαμηλότερες τιμές ενέργειας ευρωπαϊκά, και για τους Ευρωπαίους καταναλωτές αλλά και για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

Χιλιάδες οφειλέτες αφήνονται εκτός πραγματικής πίεσης, πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης δεν ασκούνται εντός προθεσμιών, ο δήμος ανεβάζει τέλη και φορτώνεται δανεισμό για να καλύψει κενά που θα έπρεπε να έχουν κλείσει εγκαίρως

• Του Δαμιανού Αθανασίου

Υπάρχουν αριθμοί που δεν είναι απλώς νούμερα σε έναν πίνακα. Είναι χαμένες ευκαιρίες, υποχρεώσεις που δεν καλύφθηκαν, υπηρεσίες που δεν χρηματοδοτήθηκαν, έργα που έμειναν πίσω. Και τελικά είναι μια σιωπηλή μεταφορά βάρους από εκείνους που όφειλαν και δεν πλήρωσαν, σε εκείνους που πληρώνουν πάντα.
Στη Ρόδο, το ζήτημα των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τον δήμο επανέρχεται με ένταση, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», περίπου 34 εκατ. ευρώ οφειλών χιλιάδων οφειλετών έχουν παραγραφεί, επειδή δεν ενεργοποιήθηκαν μέσα στις προβλεπόμενες προθεσμίες τα αρμόδια μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης, και μάλιστα όχι ως μεμονωμένο επεισόδιο αλλά ως διαχρονική πρακτική.

Η παραγραφή δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, είναι απώλεια εσόδων
Η παραγραφή, πίσω από τη νομική της ορολογία, σημαίνει κάτι εξαιρετικά απλό για τα δημοτικά οικονομικά: χρήματα που θα έπρεπε να μπουν στα ταμεία δεν μπαίνουν ποτέ. Το κενό δεν εξαφανίζεται. Καλύπτεται είτε με περικοπές είτε με αύξηση τελών είτε με δανεισμό.
Όταν ένα σημαντικό μέρος απαιτήσεων «σβήνει» επειδή δεν έγιναν εμπρόθεσμα οι προβλεπόμενες ενέργειες, ο δήμος δεν χάνει μόνο έσοδα. Χάνει και αξιοπιστία απέναντι στους συνεπείς δημότες, επειδή η συνέπεια μοιάζει να τιμωρείται και η ασυνέπεια να ανταμείβεται, έστω και έμμεσα.
Στην περίπτωση του Δήμου Ρόδου, το πρόβλημα δεν περιορίζεται στις γνωστές κλήσεις για στάθμευση ή στις παραβάσεις του Κ.Ο.Κ. Οι οφειλές που «γλιστρούν» εκτός προθεσμιών, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, δεν αφορούν μόνο πρόστιμα οδικής συμπεριφοράς.
Αφορούν ένα ευρύτερο φάσμα εσόδων που θα έπρεπε να είχαν βεβαιωθεί και να είχαν εισπραχθεί με συνέπεια και συνέχεια, ώστε να χρηματοδοτούν τις ανάγκες μιας πόλης που κουβαλά αυξημένες εποχικές πιέσεις και υψηλό κόστος λειτουργίας.

Χιλιάδες οφειλέτες και ένα μήνυμα προς τους υπόλοιπους
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα παραγράφηκαν, αλλά τι μήνυμα εκπέμπεται στην κοινωνία. Όταν η δημοτική διοίκηση, διαχρονικά, δεν ενεργοποιεί εγκαίρως πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, δεν πρόκειται απλώς για διοικητική αδράνεια. Πρόκειται για μια επιλογή που δημιουργεί κουλτούρα μη πληρωμής. Ο οφειλέτης μαθαίνει ότι υπάρχει πιθανότητα να περάσει ο χρόνος και να «καθαρίσει». Ο συνεπής πολίτης, αντίθετα, μαθαίνει ότι δεν έχει περιθώριο, γιατί εκείνον τον βρίσκουν πάντα τα ειδοποιητήρια, οι λογαριασμοί, οι αυξήσεις.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται το πιο οδυνηρό σκέλος: το «μάρμαρο» το πληρώνει ο πολίτης που δεν χρωστά. Το πληρώνει μέσω αυξημένων δημοτικών τελών, μέσω νέων επιβαρύνσεων, μέσω ενός προϋπολογισμού που αναζητά έσοδα όχι εκεί που χάθηκαν, αλλά εκεί που είναι σίγουρο ότι θα εισπραχθούν. Δηλαδή στους πολλούς, στους σταθερούς, στους συνεπείς.

Τα ληξιπρόθεσμα ως παγόβουνο και η εικόνα των απαιτήσεων
Στοιχεία από το Υπουργείο Εσωτερικών, που αποτυπώνονται εμμέσως και στον ισολογισμό και στην έκθεση που τον συνοδεύει, όπως αποκαλύπτει η «δημοκρατική», αποτυπώνουν μια εικόνα μεγάλου όγκου ταμειακά βεβαιωμένων οφειλών, κοντά στα 78,6 εκατ. ευρώ στην έναρξη του 2026. Από αυτά, περίπου 43,9 εκατ. ευρώ ανάγονται σε βεβαιώσεις έως το τέλος του 2020 και περίπου 34,7 εκατ. ευρώ σε βεβαιώσεις της περιόδου 2021 έως 2025.
Αυτή η διάκριση έχει σημασία γιατί ο χρόνος λειτουργεί σαν αντίπαλος της είσπραξης. Όσο παλαιώνει μια οφειλή, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να χαθεί είτε λόγω αδυναμίας εντοπισμού στοιχείων είτε λόγω διοικητικής ακινησίας είτε τελικά λόγω παραγραφής. Και όταν μιλάμε για «διαχρονικά» μη ασκηθείσες πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, μιλάμε ακριβώς για τον μηχανισμό που αφήνει τον χρόνο να δουλεύει υπέρ του οφειλέτη και εις βάρος της πόλης.

Οι ειδοποιήσεις και τα μέτρα που άργησαν να γίνουν κανόνας
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, στάλθηκαν περίπου 28.800 ατομικές ειδοποιήσεις σε υπόχρεους που δεν είχαν ρυθμίσει οφειλές και οι οφειλές τους κινδύνευαν να παραγραφούν, με στόχο τόσο την προειδοποίηση όσο και τη διακοπή του χρόνου παραγραφής. Επιπλέον εκδόθηκαν περίπου 1.600 εντολές δέσμευσης φορολογικής ενημερότητας για οφειλές άνω των 300 ευρώ, που αντιστοιχούν σε συνολικό ύψος περίπου 20 εκατ. ευρώ.
Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι υπάρχουν εργαλεία και ότι όταν χρησιμοποιούνται μπορούν να παράγουν αποτέλεσμα. Όμως εδώ κρύβεται η μεγάλη αντίφαση: αν σήμερα είναι δυνατό να αποσταλούν δεκάδες χιλιάδες ειδοποιήσεις και να ενεργοποιηθούν ψηφιακά μέτρα, γιατί επί χρόνια δεν υπήρξε αντίστοιχη ένταση και συνέπεια; Γιατί η αναγκαστική εκτέλεση δεν έγινε σταθερή πρακτική, ώστε να μη φτάνουμε στο σημείο να μιλάμε για παραγεγραμμένα δεκάδες εκατομμύρια;
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι οι ηλεκτρονικές κατασχέσεις εμφανίζονται περιορισμένες σε αριθμό, με περίπου 6 περιπτώσεις, ενώ το συνολικό ποσό απαιτήσεων που συνδέεται με αυτά τα μέτρα φτάνει περίπου 1,8 εκατ. ευρώ.
Το αποτέλεσμα είναι διπλό. Από τη μία, χάνονται πολύτιμοι μήνες σε μια διαδικασία που έχει συγκεκριμένα χρονικά όρια. Από την άλλη, οι καθυστερήσεις αυτές μετατρέπονται σε πραγματικό δημοσιονομικό ρίσκο, γιατί όταν εξαντληθεί το χρονικό περιθώριο, δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία.

Ρυθμίσεις, απώλειες ρυθμίσεων και η πραγματική αντοχή του συστήματος
Οι ρυθμίσεις είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, γιατί αυξάνουν τις πιθανότητες είσπραξης και ταυτόχρονα αναστέλλουν τον χρόνο παραγραφής. Ωστόσο δεν είναι πανάκεια, ειδικά όταν ο μηχανισμός παρακολούθησης και συμμόρφωσης δεν λειτουργεί με σταθερότητα.
Οι πληροφορίες της «δημοκρατικής» αναφέρουν ότι το 2025 έγιναν μόλις 340 ρυθμίσεις συνολικού ύψους περίπου 5,2 εκατ. ευρώ, ενώ χάθηκαν άλλες ύψους 1,4 εκατ. ευρώ περίπου.
Το συμπέρασμα είναι απλό: ακόμη και όταν οι οφειλές μπαίνουν σε τροχιά πληρωμής, ένα σημαντικό τμήμα επιστρέφει στην αβεβαιότητα. Και αν ο δήμος δεν έχει μια σταθερή, γρήγορη και δίκαιη πολιτική είσπραξης, οι ρυθμίσεις λειτουργούν σαν προσωρινό μπάλωμα, όχι σαν λύση.

Παραγραφές που ήδη έγιναν και παραγραφές που έρχονται
Στο κομμάτι που «πονάει» περισσότερο, οι πληροφορίες αναφέρουν παραγραφές που προχώρησαν κατόπιν αιτημάτων εκατοντάδων οφειλετών ενώ υφίστανται άλλες ύψους 6 εκατ. ευρώ περίπου που αφορούν πολύ παλιά έτη πριν το 2005 και θεωρούνται ανεπίδεκτες είσπραξης.
Εδώ αναδεικνύεται το πιο πολιτικά εκρηκτικό στοιχείο. Δεν μιλάμε για μεμονωμένα λάθη. Μιλάμε για οφειλές που «σέρνονται» για δεκαετίες, δημιουργώντας μια θολή ζώνη όπου κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά εισπράττεται, τι πραγματικά μπορεί να εισπραχθεί και τι τελικά θα χαθεί οριστικά. Αυτή η θολή ζώνη δεν είναι απλώς διοικητικό πρόβλημα. Είναι δημοσιονομική απειλή.

Το διαχρονικό κενό ενεργειών και η ευθύνη του αποτελέσματος
Οι πληροφορίες της «δημοκρατικής» αποτυπώνουν ότι σε προγενέστερες περιόδους δεν διαπιστώθηκαν ενέργειες με την έννοια της συστηματικής κινητοποίησης μέτρων.
Οταν οι πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης δεν ασκούνται εμπρόθεσμα, το αποτέλεσμα γράφεται με ένα μόνο τρόπο, παραγραφή, απώλεια, έλλειμμα. Και αυτό το αποτέλεσμα δεν το πληρώνει μια υπηρεσία σε ένα γραφείο. Το πληρώνει ο δήμος στο σύνολό του, όταν αναγκάζεται να καλύψει λειτουργικά κενά, και το πληρώνει ο πολίτης όταν βλέπει τα τέλη να αυξάνονται και τον δανεισμό να γίνεται δεκανίκι.
Η αύξηση δημοτικών τελών, σε ένα περιβάλλον όπου χάνονται έσοδα από ανείσπρακτες και παραγεγραμμένες οφειλές, παράγει μια μορφή αντίστροφης δικαιοσύνης. Ο συνεπής δημότης επιδοτεί έμμεσα την ασυνέπεια, όχι επειδή το θέλει, αλλά επειδή το σύστημα δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να επιβάλει εγκαίρως την είσπραξη. Το επιχείρημα ότι «χρειάζονται χρήματα για να λειτουργήσει ο δήμος» δεν απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: γιατί τα χρήματα αυτά δεν αναζητήθηκαν εγκαίρως από εκεί που έπρεπε;
Και όταν ο δήμος επιβαρύνεται με δάνεια για να ανταπεξέλθει σε υποχρεώσεις, το πρόβλημα παγιώνεται. Ο δανεισμός δεν θεραπεύει τη διαρροή. Την καλύπτει προσωρινά, φορτώνοντας το κόστος στο μέλλον, με τόκους, δεσμεύσεις και μειωμένη ευελιξία για επενδύσεις. Έτσι η παραγραφή μετατρέπεται από λογιστικό γεγονός σε πολιτική πραγματικότητα που πιέζει τους πάντες.

Αν και άρθρο του Αυγούστου σήμερα είναι ποιο επίκαιρο από ποτέ.

Έχοντας παρακολουθήσει την πολιτική σκηνή για πάνω από τρεις δεκαετίες, ως δημοσιογράφος αλλά και ως ενεργός πολίτης, νιώθω πια ότι μπορώ να μιλήσω όχι μόνο για τα γεγονότα, αλλά και για τα πρόσωπα πίσω από αυτά. Για τους χαρακτήρες που επηρεάζουν τις αποφάσεις, για τις εσωτερικές τους συγκρούσεις που καθορίζουν τη δημόσια συμπεριφορά. Όχι με διάθεση ψυχαναλυτικής «αυθαιρεσίας», αλλά με τη σωρευτική εμπειρία της παρατήρησης. Διότι συνήθως, οι δημοσιογραφία ασχολείται με το αποτέλεσμα και σπανίως με το αίτιο. Ίσως, διότι δεν είναι ο ρόλος της αυτός. Ωστόσο, εντοπίζοντας το αίτιο, «διαβάζεις» και κρίνεις πιο σωστά το αποτέλεσμα.

Γράφει η Ρένα Παυλάκη

Εν προοιμίου θα αποσαφηνίσω ότι αν κάποιοι αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στις παρακάτω γραμμές, η συντάκτης ουδεμία ευθύνη φέρει. Το παρόν κείμενο δεν απευθύνεται σε πρόσωπα, αλλά σε φαινόμενα. Οποιαδήποτε ταύτιση με συγκεκριμένες συμπεριφορές αποτελεί ευθύνη και συμπέρασμα του αναγνώστη και όχι πρόθεση του συντάκτη. Άλλωστε, η παρατήρηση της πολιτικής ζωής προϋποθέτει απόσταση – και η ερμηνεία της,  αυτογνωσία.

Αυτό το άρθρο δεν φιλοδοξεί να “ψυχαναλύσει” πολιτικά πρόσωπα. Φιλοδοξεί να καταδείξει ότι η ψυχολογική ανωριμότητα, όταν ανεβαίνει στην εξουσία, δεν παραμένει ιδιωτική υπόθεση. Γίνεται δημόσιο πρόβλημα. Συχνά, αυτό που καθορίζει μια πορεία, μια απόφαση,  μια κρίση, είναι η ψυχοσύνθεση του προσώπου που κατέχει την εξουσία.

Η πολιτική δεν είναι μόνο ζήτημα ιδεολογιών, θεσμών και νόμων. Είναι πρωτίστως πεδίο ανθρώπινων χαρακτήρων. Και όταν άνθρωποι με βαθιά προσωπικά συμπλέγματα ανέρχονται σε θέσεις εξουσίας, το πρόβλημα παύει να είναι ατομικό και γίνεται συλλογικό.

Οι πολιτικοί που φέρουν έντονο αίσθημα κατωτερότητας, ανάγκη επιβεβαίωσης ή ακόμη και εκδίκησης προς έναν “κόσμο” που τους υποτίμησε, συχνά μετατρέπουν την άσκηση εξουσίας σε ψυχολογική εκτόνωση. Αντί για ηγεσία με όραμα, έχουμε μικρόψυχη διοίκηση. Αντί για θεσμικότητα, βλέπουμε κακοήθη αυταρχισμό.

Αυτός ο τύπος εξουσίας δεν λειτουργεί με όρους κοινού συμφέροντος, αλλά με κίνητρο την προσωπική αποκατάσταση του “τραύματος” κάθε ανασφαλούς ηγέτη. Όποιος τον αντιμάχεται είναι “εχθρός”, όποιος υπερτερεί, πρέπει να εξοντωθεί. Η πολιτική μετατρέπεται σε ψυχολογικό θέατρο, όπου οι πολίτες γίνονται θεατές – και θύματα – μιας εσωτερικής πάλης που δεν τους αφορά, αλλά τους καταδυναστεύει, αφού επιδρά στον δημόσιο βίο,  τον επηρεάζει, τον διαμορφώνει.

Τα παραδείγματα, είναι πολλά γύρω μας σε όλο τα φάσμα του δημόσιου βίου. Πολιτικοί που φλερτάρουν με τον αυταρχισμό, απρόβλεπτοι, «αψυχολόγητοι», που συχνά πίσω από την αλαζονεία και τη ρητορική πυγμής κρύβουν μια βαθύτατα ανασφαλή προσωπικότητα.

Το ερώτημα είναι: πώς φτάνουν τέτοιοι χαρακτήρες στην εξουσία; Η απάντηση είναι πικρή: γιατί συχνά, η πολιτική δεν λειτουργεί ως φίλτρο ποιότητας, αλλά ως καθρέφτης της κοινωνίας. Όταν η κοινωνία επιβραβεύει την επιθετικότητα, τον κυνισμό, την “αποφασιστικότητα” χωρίς περιεχόμενο, την ψευτομαγκιά, ως επίδειξη πυγμής, τότε ανοίγει τον δρόμο σε ανθρώπους με εσωτερικά κενά, να τα καλύψουν με εξωτερικά αξιώματα.

Και τότε, η ανασφάλεια ντύνεται με στολή εξουσίας. Και οι πολίτες πληρώνουν το τίμημα, όχι μόνο με κακή διακυβέρνηση, αλλά και με μια ατμόσφαιρα κοινωνικής ασφυξίας, όπου κυριαρχεί η μικρότητα και η δηλητηριώδης τοξικότητα.

Δεν είναι μόνο οι πολίτες που υφίστανται τις επιπτώσεις της συμπλεγματικής εξουσίας. Είναι και οι υπόλοιποι θεσμοί. Οι ανεξάρτητες αρχές, η Δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ, η αντιπολίτευση – αλλά ακόμη και συνεργάτες ή υφιστάμενοι του συμπλεγματικού ηγέτη – αντιμετωπίζονται ως απειλές. Η βασική λογική είναι η εξής: “αν δεν μπορώ να τους ελέγξω, πρέπει να τους απαξιώσω”. Δεν υπάρχει χώρος για συνύπαρξη και συνεννόηση, παρά μόνο για εξόντωση και εξοστρακισμό.

Η εξουσία, λένε, αποκαλύπτει τον χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα, τον μεγεθύνει. Και αν ο χαρακτήρας είναι διαποτισμένος από απωθημένα, ελλείψεις και επιθυμία “ρεβάνς”, τότε η πολιτική μετατρέπεται σε μηχανισμό εκδίκησης, όχι διακυβέρνησης. Ο δημόσιος βίος  όμως δεν είναι το ψυχολογικό πεδίο θεραπείας του κάθε ανασφαλούς.

Η πολιτική υγεία του δημόσιου βίου, εξαρτάται τελικά σε πολύ μεγάλο βαθμό από το κατά πόσο οι κατέχοντες και ασκούντες εξουσία, έχουν λύσει – ή έστω αναγνωρίσει – τα προσωπικά τους συμπλέγματα. Η αληθινή ηγεσία χρειάζεται αυτογνωσία, γενναιοδωρία και αντοχή στη διαφωνία. Χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να συνυπάρχουν με άλλες πηγές κύρους, να εμπνέονται από την αριστεία των συνεργατών τους, να σέβονται τις ανεξάρτητες φωνές και να αντέχουν την κριτική. Όλα αυτά είναι αδύνατα για έναν άνθρωπο που προσπαθεί να αποδείξει – μέσα από την εξουσία – την αξία που δεν κατάφερε να νιώσει στη ζωή του.

Εν κατακλείδι, το χειρότερο δεν είναι να κυβερνούν οι ανεπαρκείς. Είναι να κυβερνούν οι βαθιά ανασφαλείς – όσοι δεν υπηρετούν τίποτε άλλο πέρα από την ανάγκη τους να νιώσουν σημαντικοί. Και όταν αυτοί φτάνουν σε θέση εξουσίας, η πολιτική δεν υπηρετεί πια τον πολίτη, αλλά το εσωτερικό κενό εκείνων που την κατέχουν.

Αναλυτικά η ανάρτηση του κ. Χατζημάρκου:

Καλημέρα. Το οδικό δίκτυο Μαριτσά-Ψίνθος, είναι ένα μόνο από τα πολλά μεγάλα εργοτάξια που είναι ενεργά. Σε αυτόν τον δρόμο, το έργο αφορά, σχεδόν, στο σύνολο των παρεμβάσεων που θα μπορούσαν να γίνουν σε ένα οδικό δίκτυο.

Από την ανακατασκευή των τεχνικών και την σταθεροποίηση πρανών μέχρι την αλλαγή γεωμετρικών στοιχείων, την υπόστρωση και κατασκευή νέου οδοστρώματος.

Ταυτόχρονα και παράλληλα, με όλα τα υπόλοιπα έργα που είναι σε εξέλιξη, η δέσμευση των ανθρώπων μας, η αφοσίωση τους στο καθήκον, μας κάνει περήφανους για αυτούς.

Η συνταγή που λέει, περισσότερη δουλειά από λόγια, ακόμα δεν αντικαταστάθηκε από κάτι πιο αποτελεσματικό.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, κάθε ημέρας—καμιά φορά και της νύκτας αφού συχνά κάποια εργοτάξια μας συνεχίζουν την δουλειά και με προβολείς -το αποτέλεσμα της δουλειάς σου μένει και όχι τα λόγια.

Ο πρώτος ελληνικός ημιτελικός της Eurovision προβλήθηκε χθες στην ΕΡΤ, με 14 συμμετοχές να διεκδικούν την εκπροσώπηση της χώρας στον διαγωνισμό που θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο στη Βιέννη.

Η Μπέττυ Μαγγίρα, η Κατερίνα Βρανά και ο Γιώργος Καπουτζίδης έφτασαν από νωρίς στον χώρο των γυρισμάτων για τις πρόβες τους και λίγη ώρα πριν ξεκινήσει το live βρήκαν χρόνο για στιγμές χαλάρωσης.

Την εικόνα αυτή μοιράστηκε συνεργάτιδά τους μέσω Instagram, δείχνοντας τους τρεις παρουσιαστές να κάθονται στο καμαρίνι τους με κομμάτια αγγουριού στα μάτια, προκαλώντας χαμόγελα στους διαδικτυακούς τους φίλους.

Η εμφάνιση της Κλαυδίας

Το φαντασμαγορικό πρόγραμμα ξεκίνησε με την Klavdia να ανεβαίνει πρώτη στη σκηνή και να ερμηνεύει το τραγούδι «Αστερόματα», με το οποίο είχε διακριθεί στη Eurovision την περσινή χρονιά, φτάνοντας στην 6η θέση.

Με τη συνοδεία πολλών χορευτών και δυναμική σκηνική παρουσία, η τραγουδίστρια χάρισε στο κοινό μια ιδιαίτερα εντυπωσιακή εμφάνιση.

Η χιουμοριστική ατάκα της Κατερίνας Βρανά

Με χιουμοριστικό τόνο και άμεση επικοινωνία με το κοινό άνοιξε ο Α’ Ημιτελικός της Eurovision 2026 στην ΕΡΤ, με τους τρεις παρουσιαστές να καλησπερίζουν τους τηλεθεατές.

Η Μπέττυ Μαγγίρα αποκάλυψε πως το πρόγραμμα θα διαρκέσει περίπου δύο ώρες, με την Κατερίνα Βρανά να πετάει την ατάκα της βραδιάς: «Αφού το αποφάσισαν αυτό, με πήραν τηλέφωνο για να το παρουσιάσω. Οπότε χαλαρώστε, θα τελειώσουμε σε 4,5 – 5 ώρες».

«Μη λες παιδί μου τέτοια και το πιστεύουν οι άνθρωποι», απάντησε η Μπέττυ Μαγγίρα με την Κατερίνα Βρανά να ενημερώνει τους θεατές πως μέχρι τις 3 τα ξημερώματα όλοι θα είναι στο σπίτι τους.

Η έμμεση απάντηση της Μαγγίρα στον Παπανώτα

Τη δική της απάντηση στα σχόλια του Δημήτρη Παπανώτα φαίνεται πως έδωσε η Μπέττυ Μαγγίρα on air κατά τη διάρκεια του Α’ Ημιτελικού της Eurovision 2026.

Η παρουσιάστρια αναφέρθηκε εμμέσως στην κριτική που είχε δεχθεί για την εμφάνισή της στην πρεμιέρα του «Sing for Greece», όταν παρουσιάστηκαν τα 28 τραγούδια. Το θέμα πέρασε μέσα από τους διαλόγους των τριών παρουσιαστών, ενώ λίγα δευτερόλεπτα αργότερα η ίδια το επανάφερε με προσωπικό σχόλιο.

«Θέλω να σου ζητήσω κάτι γιατί δεν νομίζω ότι εσείς από την τηλεόραση μπορείτε να δείτε πόσο γκομενάρα είναι η Μπέττυ και αυτό που φοράει! Δεν καταλαβαίνετε! Μπέττυ, μπορείς να κάνεις μια στροφή; Σε παρακαλώ» σημείωσε χαρακτηριστικά, εν αρχή, η Κατερίνα Βρανά για να γυρίσει… πλάτη η συμπαρουσιάστρια της.

«Α, θέλει και στροφή! Ωραία. Θα κάνω και μια πλάτη, θα κάνω και ένα νάζι. Έτσι, θέλεις να σου κάνω ναζάκια;» αναφώνησε, με χαμόγελο, η Μπέττυ Μαγγίρα για να κάνει η κάμερα κοντινό στα μαλλιά της.

Όταν ολοκληρώθηκε η παρουσίαση των 14 συμμετοχών του Α’ Ημιτελικού, η Μπέττυ Μαγγίρα προχώρησε σε ακόμη μια χιουμοριστική κίνηση μπροστά στην κάμερα.

Η παρουσιάστρια γύρισε ξανά την πλάτη της στο φακό, λέγοντας: «Σ’ αυτό το σημείο θα κάνω τη χάρη της Κατερίνας, που θέλει ολόκληρη στροφή».

«Δεν της έφτασε μόνο το γύρισμα! Λοιπόν, μισό λεπτό, μην έχουμε και κανένα ατύχημα. Έτοιμοι;» επισήμανε, με στυλ, η Μπέττυ Μαγγίρα για να δώσει διάλειμμα για διαφημίσεις το βράδυ της Τετάρτης.

Ο σοβαρός τραυματισμός της Marseaux λίγο πριν βγει στη σκηνή

Η Marseaux ήταν μία από τις συμμετοχές του Α’ Ημιτελικού της Eurovision 2026 στην ΕΡΤ και θεωρείται από τα δυνατά χαρτιά για τον μεγάλο τελικό.

Με το τραγούδι «Χάνομαι», η νεαρή καλλιτέχνιδα κατάφερε να ξεχωρίσει και να μπει στα φαβορί για την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου. Μετά το τέλος των εμφανίσεων, ο Γιώργος Καπουτζίδης και η Κατερίνα Βρανά μίλησαν με τους διαγωνιζόμενους για τις στιγμές που έζησαν πάνω στη σκηνή.

Η ίδια αποκάλυψε on air πως είχε ένα μικρό ατύχημα στην τελευταία πρόβα πριν από τη βραδιά του ημιτελικού.

«Έχω μία πολύ σοβαρή ερώτηση… κρύβουν κάτι αυτές οι αφέλειες; Πες μου ακριβώς, τι έγινε και πώς έγινε…» είπε ο Γιώργος Καπουτζίδης με την Marseaux να του απαντά: «Στην πρόβα που είχαμε πριν το live πήγα στην τουαλέτα και από το άγχος μου κοπανάω το κεφάλι μου πάνω στον νεροχύτη και έχω κάνει ένα καρούμπαλο… είχα και αιμάτωμα. Ψάχναμε βούτυρα, πάγους», είπε η Marseaux.

Οι προκριθέντες του Α’ Ημιτελικού

Με αγωνία και ένταση έκλεισε ο Α’ Ημιτελικός της Eurovision 2026 στην ΕΡΤ, όταν η Μπέττυ Μαγγίρα ανακοίνωσε τα επτά τραγούδια που πέρασαν στον εθνικό τελικό της Κυριακής 15 Φεβρουαρίου.

Στους δύο ημιτελικούς διαγωνίζονται συνολικά 28 καλλιτέχνες, με την πρόκριση να κρίνεται αποκλειστικά από το τηλεοπτικό κοινό. Στον μεγάλο τελικό, το αποτέλεσμα θα διαμορφωθεί από την ψήφο του κοινού σε ποσοστό 50% και από δύο επιτροπές, μία ελληνική και μία διεθνή, που θα συμμετέχουν με 25% η καθεμία.

Από τις 14 συμμετοχές του πρώτου ημιτελικού, μόνο οι επτά κατάφεραν να εξασφαλίσουν το εισιτήριο για τον τελικό, με τα ονόματά τους να ανακοινώνονται με τυχαία σειρά.

Εκείνοι που κατάφεραν να προκριθούν είναι οι Rossana Mailan (Άλμα), STEFI (Europa), Evangelia (Parea), Marseaux (Χάνομαι), Ακύλας (Ferto), Alexandra Sieti (The Other Side) και STYLIANOS (YOU & I).