Υπάρχουν κάποιες νύχτες που η μουσική σταματά να είναι απλώς διασκέδαση και γίνεται μια μεγάλη, ζεστή αγκαλιά. Μια τέτοια ευλογημένη νύχτα ζήσαμε στο Βεάκειο Θέατρο Πειραιά. Εκεί όπου η Κατερίνα Λιόλιου δεν ανέβηκε στη σκηνή απλώς ως μια λαμπερή, επιτυχημένη ερμηνεύτρια, αλλά ως ένας άνθρωπος που άνοιξε διάπλατα την καρδιά του για να χωρέσει μέσα της τον πόνο, την ελπίδα και την ανάγκη των συνανθρώπων μας.
Από το πρώτο κιόλας λεπτό, η συγκίνηση στον αέρα ήταν σχεδόν απτή. Η Κατερίνα, με τα μάτια της να καθρεφτίζουν την καθαρότητα της ψυχής της, κοίταξε στα μάτια το κοινό που είχε κατακλύσει το θέατρο για χάρη του φιλανθρωπικού έργου της Μητρόπολης Πειραιώς. Δεν υπήρχε ίχνος καλλιτεχνικής απόστασης ή έπαρσης. Υπήρχε μόνο μια βαθιά, ειλικρινής επιθυμία να προσφέρει. Κι αυτό το νιώσαμε όλοι, μέχρι την τελευταία σειρά των κερκίδων, σαν ένα ρίγος συγκίνησης που μας ένωσε.
Η κορύφωση αυτής της συναισθηματικής φόρτισης ήρθε όταν η Κατερίνα έκανε μια στάση στην καρδιά του προγράμματός της για να αναφερθεί σε έναν σπουδαίο Πειραιώτη καλλιτέχνη, τον Γιώργο Μαζωνάκη. Με λόγια γεμάτα σεβασμό, αγάπη και βαθιά εκτίμηση, μίλησε για τον άνθρωπο και τον καλλιτέχνη που έχει αφήσει το δικό του μοναδικό αποτύπωμα.
Εκείνη τη στιγμή, το Βεάκειο κυριολεκτικά σείστηκε. Το κοινό ξέσπασε σε ένα παρατεταμένο, όρθιο χειροκρότημα, με τις επευφημίες να αντηχούν σε όλο τον λόφο του Προφήτη Ηλία. Ήταν μια αυθόρμητη έκρηξη αγάπης από τον κόσμο, που ένωσε τη δική του φωνή με τη συγκίνηση της Κατερίνας, δημιουργώντας μια από τις πιο δυνατές και αυθεντικές στιγμές της βραδιάς.
Αυτή η ζεστασιά συνεχίστηκε όταν η Κατερίνα έγινε ένα με τα παιδιά της χορωδίας των Εκπαιδευτηρίων της Μητρόπολης. Εκεί, ανάμεσα στα αγνά χαμόγελα των παιδιών, είδαμε την πραγματική της ουσία. Έσκυψε πάνω από τις παιδικές ψυχές με μια τρυφερότητα σχενόμητρική, ενώνοντας τη φωνή της μαζί τους και αποδεικνύοντας ότι το μεγαλύτερο ταλέντο της δεν είναι η αδιαμφισβήτητα σπουδαία φωνή της, αλλά η σπάνια ενσυναίσθησή της.
Όταν ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ μίλησε για εκείνη μετά το τέλος της συναυλίας, τα λόγια του δεν ήταν απλώς τυπικοί έπαινοι. Ήταν μια πνευματική κατάθεση. Όταν της ευχήθηκε να συνεχίσει τον «ωραίο της αγώνα» γεμάτη υγεία και δύναμη, ουσιαστικά περιέγραψε αυτό που νιώσαμε όλοι: ότι η Κατερίνα χρησιμοποιεί το θείο δώρο της τέχνης της ως ένα όχημα αγάπης και παρηγοριάς για τον κόσμο.
Η Κατερίνα Λιόλιου μας χάρισε μια βραδιά που θα θυμόμαστε για καιρό, όχι μόνο για τις μεγάλες της επιτυχίες που τραγουδήσαμε όλοι μαζί, αλλά για το περίσσευμα ανθρωπιάς που κατέθεσε κάτω από τον πειραιώτικο ουρανό. Μας θύμισε ότι η πραγματική ομορφιά βρίσκεται στην προσφορά και ότι οι πιο όμορφες φωνές είναι εκείνες που τραγουδούν για να απαλύνουν τις καρδιές των άλλων. Κατερίνα, σε ευχαριστούμε για το φως σου.
φωτο: gpsmusic
