Όταν μιλάμε για τη διαχείριση της ελεγχόμενης στάθμευσης στον πιο τουριστικό οικισμό της Ρόδου, στη Λίνδο, η επιστήμη της τοπικής αυτοδιοίκησης σηκώνει τα χέρια ψηλά. Εκεί που οι κοινοί θνητοί βλέπουν ένα προσοδοφόρο φιλέτο που θα μπορούσε να γεμίζει τα ταμεία του Δήμου με εκατομμύρια ευρώ, η διοίκηση της ΔΕΡΜΑΕ βλέπει μια «ιερή αποστολή»: την πάση θυσία προστασία και κάλυψη του αγαπημένου της ιδιώτη αναδόχου.
Η πρόσφατη, σκληρή κριτική του Θανάση Μπαράκα έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει αυτό που όλο το νησί έχει τούμπανο και η δημοτική αρχή κρυφό καμάρι. Ότι η ελεγχόμενη στάθμευση στη Λίνδο δεν λειτουργεί με όρους υγιούς ανταγωνισμού και διαφάνειας, αλλά με όρους μιας ιδιότυπης, «στοργικής» ασυλίας.
Η «Βιομηχανία» των Παρατάσεων και το Άλλοθι της Ανικανότητας
Το κόλπο είναι πλέον χιλιοπαιγμένο. Αντί η ΔΕΡΜΑΕ να προκηρύξει έναν ανοιχτό, διεθνή διαγωνισμό, όπως επιβάλλει κάθε στοιχειώδης κανόνας χρηστής διοίκησης, προτιμά τη σιγουριά των «προαίρεσεων» και των φωτογραφικών παρατάσεων. Με το μόνιμο, κουραστικό πρόσχημα του «κατεπείγοντος» της τουριστικής σεζόν και της «έλλειψης προσωπικού», η δημοτική επιχείρηση δηλώνει αδυναμία.
Είναι πραγματικά συγκινητικό: ένας ολόκληρος Δήμος, με εκατοντάδες υπαλλήλους και τεράστιους προϋπολογισμούς, σηκώνει τα χέρια ψηλά μπροστά σε μερικές μπάρες και μερικά τερματικά POS. Αντί να οργανώσει μια δική της υπηρεσία για να εισπράττει το δημόσιο χρήμα, η ΔΕΡΜΑΕ προτιμά να κάνει τον «τροχονόμο» των εσόδων, κατευθύνοντάς τα απευθείας στις τσέπες του αναδόχου. Η υποστελέχωση δεν είναι πρόβλημα· είναι το τέλειο άλλοθι για να παραμείνει το status quo ανέγγιχτο.
Δύο Μέτρα, Δύο Σταθμά: Ο «Πόλεμος» που έγινε Σιωπή
Η υποκρισία του συστήματος ξεσκεπάστηκε πλήρως στον «πόλεμο» με την πλευρά του Κώστα Παραγυιού (Blue Properties). Εκεί η ΔΕΡΜΑΕ θυμήθηκε ξαφνικά τη νομιμότητα. Για τους «έξω» που τόλμησαν να διεκδικήσουν το έργο, εξαντλήθηκε κάθε γραφειοκρατική αυστηρότητα για μια εγγυητική επιστολή. Για τον «μέσα», όμως, τον εκλεκτό ανάδοχο, η ελαστικότητα ξεπερνά κάθε όριο.
Ακόμα πιο σαρκαστική είναι η στάση της διοίκησης απέναντι στις επίσημες νομικές προσφυγές. Όταν η Blue Properties προσέβαλε τις διαδικασίες, η ΔΕΡΜΑΕ επέλεξε την τακτική της «στρουθοκαμήλου». Δεν απάντησε, δεν πήρε θέση, άφησε τον χρόνο να κυλήσει, οδηγώντας τις προσφυγές σε σιωπηρή απόρριψη λόγω παρέλευσης προθεσμιών. Μια «στρατηγική σιωπή» που στην πράξη λειτούργησε ως η απόλυτη νομική ασπίδα για τον ανάδοχο, επιτρέποντάς του να συνεχίζει ανενόχλητος το έργο της είσπραξης.
Το Συμπέρασμα
Οι καταγγελίες Μπαράκα δεν είναι απλώς μια αντιπολιτευτική κορώνα· είναι η ακτινογραφία μιας θεσμικής παρακμής. Η ΔΕΡΜΑΕ έχει μετατραπεί από θεματοφύλακα της δημοτικής περιουσίας σε έναν ιδιότυπο «χορηγό» ιδιωτικών συμφερόντων. Όσο η διοίκηση κρύβεται πίσω από άπρακτες προθεσμίες και κατεπείγουσες δικαιολογίες, οι πολίτες της Ρόδου θα βλέπουν τα έσοδα από το πάρκινγκ της Λίνδου να κάνουν φτερά.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η σύμβαση πάσχει νομικά —αυτό είναι πλέον ηλίου φαεινότερον. Το ερώτημα είναι μέχρι πότε η δημοτική αρχή θα συνεχίσει να κρατάει την ομπρέλα της κάλυψης, την ίδια ώρα που η διαφάνεια στο νησί έχει φάει την απόλυτη «μπόρα».