Η Έλενα Παπαρίζου αποτελεί αναμφισβήτητα το πιο λαμπρό pop icon που γέννησε η εγχώρια μουσική βιομηχανία στον 21ο αιώνα. Η «Number One» της καρδιάς μας, η γυναίκα που έφερε την Euro-pop στα μέτρα της ελληνικής πραγματικότητας και χάρισε στην Ελλάδα την πρώτη και μοναδική της νίκη στη Eurovision, μοιάζει τα τελευταία χρόνια να βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια παρατεταμένη καλλιτεχνική στασιμότητα.
Γράφει ο Δισκογραφικός
Παρά τη διαρκή αγάπη του κοινού, την τηλεοπτική της παρουσία και τις επιτυχημένες live εμφανίσεις της, η δισκογραφική της πορεία παρουσιάζει εμφανή σημάδια κόπωσης. Η συζήτηση για μια ριζική αλλαγή πλεύσης —με μετακίνηση στην Panik Records και την ανάληψη του management της από τον Γιώργο Αρσενάκο— μοιάζει πλέον πιο επίκαιρη και αναγκαία από ποτέ.
Πόσα χρόνια έχει να κάνει πραγματική επιτυχία;
Αν αποδομήσει κανείς ψύχραιμα τα charts και το ραδιοφωνικό airplay, η αλήθεια είναι σκληρή: η Έλενα Παπαρίζου έχει να καταγράψει μια μαζική, οργανική και διαχρονική pop επιτυχία εδώ και σχεδόν 7 με 8 χρόνια.
Αν εξαιρέσουμε το «Αν Με Δεις Να Κλαίω» (2017) με τους Αναστάσιο Ράμμο, οι επόμενες κυκλοφορίες της, αν και αξιοπρεπείς, κινήθηκαν σε ρηχά νερά. Τραγούδια όπως το «Καλοκαίρι Και Πάθος», το «Μίλα Μου» ή το «Φεύγω» ακούστηκαν στα ραδιόφωνα κυρίως λόγω του «εκτοπίσματος» του ονόματός της και όχι γιατί έγιναν πραγματικά anthems της νεολαίας. Η Gen Z και η τρέχουσα streaming πραγματικότητα (Spotify, TikTok) δείχνουν να αγνοούν τις πρόσφατες δουλειές της, την ώρα που άλλες pop σταρ της ίδιας ή νεότερης γενιάς μονοπωλούν τις τάσεις.
Το σύνδρομο της «δημοσιοϋπαλληλικής» στασιμότητας
Η μακροχρόνια παραμονή της στη Minos EMI, αν και της προσφέρει ασφάλεια και κύρος, φαίνεται πως έχει οδηγήσει σε έναν δημιουργικό λήθαργο.
Η Έλενα μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα μοτίβο «safe» κυκλοφοριών που δεν ρισκάρουν, δεν προκαλούν και δεν ανανεώνουν το κοινό της. Το ρεπερτόριό της στερείται πλέον των μεγάλων pop/dance παραγωγών που την καθιέρωσαν, ενώ οι μπαλάντες της ανακυκλώνουν παλαιότερες συνταγές.
Η καριέρα της θυμίζει έναν καλοκουρδισμένο μηχανισμό που συντηρεί τον μύθο της, αλλά δεν παράγει νέο πολιτισμικό προϊόν. Εδώ είναι η ευθύνη της Minos Emi. Την ενδιαφέρει να την κρατά στο δυναμικό της ως όνομα δίχως να έχει να τις δώσει κάτι.
Γιατί η Panik Records και ο Γιώργος Αρσενάκος είναι η λύση
Η μεταγραφή της στην Panik Records δεν θα ήταν απλώς μια αλλαγή λογοτύπου στα single της, αλλά μια ολική επανεκκίνηση (rebranding). Ο Γιώργος Αρσενάκος έχει αποδείξει ότι διαθέτει το «μαγικό ραβδί» της ελληνικής showbizz, έχοντας χτίσει ή αναγεννήσει τις καριέρες των μεγαλύτερων pop και λαϊκών ονομάτων (από την Ελένη Φουρέιρα και την Άννα Βίσση μέχρι τις ΜΕΛΙSSES στην Κατερίνα Λιόλιου).
Η ανάληψη της Έλενας από τον Αρσενάκο θα έφερνε:
• 360° Επιθετικό Management: Ο Αρσενάκος ξέρει πώς να μετατρέπει έναν καλλιτέχνη σε καθημερινό talk of the town, διορθώνοντας την τρέχουσα επικοινωνιακή της εικόνα, η οποία ανακυκλώνεται υπερβολικά γύρω από τηλεοπτικά projects.
• Πρόσβαση σε High-End Παραγωγούς: Η Panik ελέγχει τους πιο «φρέσκους» δημιουργούς, beatmakers και συνθέτες της χώρας. Η Παπαρίζου χρειάζεται επειγόντως σύγχρονο, διεθνή ήχο που θα την ξαναβάλει στα club και στα trends των εφήβων.
• Στρατηγικές Συνεργασίες (Features): Ένα ντουέτο με κάποιο από τα hot ονόματα της Panik (π.χ. Eleni Foureira Κατερίνα Λιόλιου, FY) θα μπορούσε να γεφυρώσει ακαριαία το χάσμα της με το νεανικό κοινό.
Συμπέρασμα: Η ώρα της μεγάλης απόφασης
Η Έλενα Παπαρίζου δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Είναι η απόλυτη Ελληνίδα pop queen. Όμως, οι βασίλισσες χρειάζονται και τα κατάλληλα κάστρα για να κυβερνούν. Η τρέχουσα στασιμότητα αδικεί το μέγεθος του ταλέντου και της λάμψης της.
Μια μετακίνηση στο στρατόπεδο της Panik υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Αρσενάκου ίσως είναι η τελευταία μεγάλη ευκαιρία της Έλενας να διεκδικήσει ξανά τα μουσικά της σκήπτρα και να αποδείξει ότι το «Number One» δεν είναι απλώς ένας τίτλος του παρελθόντος, αλλά μια ζωντανή πραγματικότητα.