Κάποτε οι αρχαίοι Ρόδιοι είχαν τον Κολοσσό για να θαυμάζουν, αλλά σήμερα έχουμε κάτι πολύ πιο εντυπωσιακό: το καθημερινό, επικό reality της πλατείας Ελευθερίας. Ένα δράμα γεμάτο πάθος, πολιτικούς έρωτες, σκληρούς χωρισμούς και –φυσικά– το απόλυτο μπαλέτο της τοπικής επικαιρότητας.
Στην κόκκινη γωνία του ρινγκ, ο δημοσιογράφος. Στην μπλε γωνία, ο δήμαρχος. Και κάπου στη μέση, να κρατάει τις ισορροπίες με την ψυχραιμία έμπειρου διπλωμάτη, ο αντιδήμαρχος.
Το σενάριο γράφεται μόνο του. «Σε μαλώνω γιατί γράφεις, με ενοχλεί αυτό που γράφεις» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του νέου single που θα ακούγεται στα μπαράκια του νησιού. Διότι, ως γνωστόν, αν ένας δήμαρχος δεν τσακωθεί με την εφημερίδα και αν δεν νιώσει τη δημοσιογραφική «αγάπη» να τον τσουρουφλίζει, η μέρα του είναι απλώς βαρετή. Είναι πλέον επίσημο: η κόντρα έχει γίνει πιο κλασική και από τις βόλτες στη Μεσαιωνική Πόλη.
Κάθε άρθρο του Δημοκρατικού είναι ένας μικρός, γραπτός «καυγάς» – μια τρυφερή επίπληξη που θυμίζει μάνα που μαλώνει το παιδί της επειδή δεν έφαγε το φαγητό του (ή επειδή δεν έφτιαξε τις λακκούβες).
Αλλά ευτυχώς, μέσα σε αυτό το πολιτικό χάος, υπάρχει η Απόλυτη Φιλία με τον αντιδήμαρχο.
Η σχέση είναι το «bromance» που χρειαζόταν αυτός ο τόπος. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν εντάσεις, αυτοί βλέπουν «ένα δημαρχείο δρόμο». Μια απόσταση τόσο μικρή, που οι διαφωνίες γεφυρώνονται με ένα απλό νεύμα στους διαδρόμους του Μεγάρου.
Όταν ο δήμαρχος δέχεται τα πυρά, βγαίνει μπροστά ο αντιδήμαρχος να δηλώσει με νόημα: «Εμείς δουλεύουμε. Όσοι έχουν μάθει να φωνάζουν, ας συνεχίσουν». Τέτοια αφοσίωση, τέτοια «δημοκρατική φιλία», είχαμε να δούμε από την εποχή του Αχιλλέα και του Πατρόκλου στην Τροία.
Η ζωή στη Ρόδο κυλάει όμορφα. Οι κόντρες ανάβουν, οι φιλίες ατσαλώνονται, τα κατηγορητήρια για τους δρόμους ανακαλούνται και οι δημότες απολαμβάνουν το θέαμα. Συνεχίστε να γράφετε, συνεχίστε να μαλώνετε. Άλλωστε, από το «σε μαλώνω» μέχρι το «σε συμπαθώ», ένα δημαρχείο δρόμος είναι.
