Για ακόμα μια φορά ο φίλος μου ο Δήμήτρης Ζανετούλης στο κρεσέντο παράνοιας, της γεροντικής πολιτικής του άνοιας που έδωσε στον καταδικασμένο από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου Αντώνη Μαρτίνη, χρησιμοποίησε για άλλη μια φορά το όνομα μου. Δημόσια σε ραδιοφωνικό σταθμό. Προσπαθεί απεγνωσμένα να πείσει τον Αλέξανδρο Κολιαδη να ανοίξει την αγκαλιά του και να τον υποδεχθεί με δάφνες.
Γράφει ο Νάσος Ρόγκας
Να του θυμίσω ότι ο Ιούδας, αφού είναι και επίκαιρο, πρόδωσε το Χριστό για 30 αργύρια και τον οδήγησε στη σταύρωση ενώ, λίγο παρακάτω έδωσε τέλος στη ζωή του. Το ρητό είναι πάντα σωστό. Την ρουφιανιά πολλοί αγάπησαν, τον ρουφιάνο Δημήτρη μου κανείς. Ο Γερονικόλας σαν σύγχρονος πόντιος πιλάτος τον απέπεμψε και είπε παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τό ποτήριον τοῦτο.
Άστεγος, υποχείριο στο μίσος που τρέφει χρόνια ο Μαρτίνης για τον Περιφερειάρχη καταδικάζει τον εαυτό του στο πυρ το εξώτερον. Κρεσέντο παράνοιας λόγου για να πειστεί ο Κολιάδης να τον δεχτεί μέσα στην παράταξη ΕΝΑ. Για να το πετύχει αυτό πρέπει να κάνει κάθε μέρα επιθέσεις στον Περιφερειάρχη. Πρέπει να πείσει τον αυτοκράτορα Κολιάδη ότι του είναι πιστό σκυλάκι και υπάκουο.
Ο Δημήτρης έχει επιλέξει το σκοτάδι και ο τόπος έχει ανάγκη το φως. Λίγο παρακάτω θα σβήσει σαν πυροτέχνημα που έλαμψε για λίγο. Βέβαια δεν μας είπε λέξη για τα φρεάτια που από κάτω είχαν τρύπες, δίχως σωλήνες. Επιλεκτικός στο να λέει ψέματα. Επιλεκτικός στην διαπόμπευση. Αλλά θετικός στο να δίνει την συγκατάθεση του να γίνονται μηνύσεις slapp σε δημοσιογράφους.
Αυτός είναι ο φίλος μου ο Δημήτρης Βαγιανός. Μια σταχτοπούτα που για να μην χάσει τον μισθό της ΔΕΥΑΡ πρόδωσε τον αρχηγό του, τις αξίες, τα ιδανικά. Το πολιτικό του μέλλον, πέρασε στην ιστορία σαν προδότης.