Στη χθεσινή, εξίσου αντιαισθητική και με τις προηγούμενες, συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ρόδου, ο Πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ Σωτήρης Βαγιανός φρόντισε να δώσει ο ίδιος τον τίτλο του έργου που ζούμε: «Ασυλία ή χάος».
Με μια δημόσια ομολογία που θα έκανε κάθε σοβαρό θεσμό να κοκκινίσει, αναρωτήθηκε μεγαλοφώνως πού είναι ο Εισαγγελέας για την πλημμύρα στην Ιαλυσό, την ώρα που – όπως παραδέχτηκε – ο ίδιος ο Εισαγγελέας έχει ήδη δύο φορές ασχοληθεί προκαταρκτικά με το… μαγαζί του.
Η εικόνα ήταν αποκαλυπτική: όταν η συζήτηση αγγίζει τις πλημμύρες και τις ζημιές, η έγνοια του Προέδρου δεν είναι τα έργα και οι άνθρωποι, αλλά η προστασία του αυθαιρέτου. Όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.
Αν κάτι έμεινε από τη χθεσινή συνεδρίαση, δεν ήταν ούτε οι αποφάσεις, ούτε καν η γνωστή κλάψα του οργανισμού που με 255 εκατομμύρια τον χρόνο δεν μπορεί να φτιάξει ένα ίσιο πεζοδρόμιο. Ήταν η ξεκάθαρη διατύπωση της «πρώτης προτεραιότητας»:
«Αφήστε ήσυχο το αυθαίρετό μου».
Και κάπως έτσι, βρέθηκε – επιτέλους – η αιτία του κακού: όχι στις πλημμύρες, ούτε στην κλιματική αλλαγή αλλά στην “ασυλία” που ζητάει ο κ. Βαγιανός. Όταν ο θεσμός γίνεται προσωπικό μαγαζί, τότε η ΔΕΥΑΡ δεν είναι πια Δημοτική Επιχείρηση, είναι βιτρίνα. Και η κοινωνία πληρώνει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τον λογαριασμό.