Όλες τις φορές που έχουν συναντηθεί μέσα στα χρόνια μας έχουν δώσει τραγούδια που έχουν γίνει κομμάτι της ζωής μας, που τα έχουμε αγαπήσει, που τα έχουμε χιλιοτραγουδήσει και στις καλές μας στιγμές και στα ζόρια μας, τραγούδια από αυτά που γίνονται το προσωπικό μας soundtrack.
Και αυτήν η φορά δεν είναι η εξαίρεση. Όποτε συναντιούνται η Ελένη Τσαλιγοπούλου και ο Κώστας Λειβαδάς, συμβαίνει κάτι δημιουργικό από αυτά που δεν εξηγούνται. Απλά συμβαίνουν. Και μας δίνουν τραγούδια από αυτά που σα να τα περίμενες για να τα τραγουδήσεις, να τα βάλεις στη ζωή σου, να τα ακούσεις δυνατά και σε επανάληψη.
Το “Δεν μπορώ να σε ξεχάσω” είναι το δεύτερο τραγούδι που μας δίνουν να ακούσουμε από το καινούριο τους album που έρχεται σε λίγο καιρό. Ένα χασάπικο – εμμονή με τους στίχους της Αγλαΐας Σφήκα που εξωτερικά δείχνει ψύχραιμο, αλλά από μέσα του φωνάζει:
Μα δε μπορώ να σε ξεχάσω καρδιά μου
Κι είναι η χαρά μου μισή
Και με πονάει τόσο που είσαι μακρυά μου
Τώρα ειδικά πιο πολύ
Μα δε μπορώ να σε ξεχάσω καρδιά μου
Γίνε στεριά μου ξανά
Τ αφήνω όλα πίσω να ‘ρθεις κοντά μου
Έλα, δεν είναι αργά
Άκου το δυνατά και αφιέρωσε το σε όλες τις στιγμές σου που όλοι σου έδειχναν το φως μπροστά σου, αλλά εσύ ήξερες ότι το φως σου ήταν αλλού.
Συμβαίνει, τις φορές που τα πράγματα μας πάνε καλυτέρα και η χαρά επιστρέφει σιγά σιγά, να είναι τότε ακριβώς η στιγμή που συνειδητοποιούμε ποιοι μας λείπουν περισσότερο…
Ειδικά μετα τα μεγάλα ζόρια. Και αυτό γίνεται γιατί είναι τα καλά που θέλουμε να μοιραστούμε με εκείνους που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν πιο πολύ στη ζωή μας, το φως που αυθόρμητα και αβίαστα φέρνει κατευθείαν στο μυαλό και την καρδιά τους αγαπημένους μας και όχι το σκοτάδι που μοιραία γεννάει την ανάγκη μας από ασθενή θέση…
Τα λόγια της Αγλαΐας Σφήκα γράφτηκαν πάνω ακριβώς σε αυτή την ιδέα και την αίσθηση που κι εγώ και όλοι λίγο πολύ έχουμε νιώσει και με συγκίνησαν αμέσως…
Είναι και μια αφοπλιστική απάντηση σε κάθε survival ή/και success story που μέσα στην διαδρομή τους μας διέφυγε σαν λεπτομέρεια το πιο σημαντικό και στέρεο – η ΑΓΑΠΗ.
Αυτή η ομολογία όμως και το ξύπνημα είναι που γεννάει τα θαύματα και τα επόμενα βήματα στην αληθινή ζωή.
Καλή ακρόαση με τον μεσογειακό χειμωνιάτικο ήλιο και τη μεγάλη του ευεργετική αγκαλιά που ελπίζω να κρατήσαμε μέσα απ’ τη μουσική και τους ήχους στην καρδιά αυτού του τραγουδιού.
