Μέχρι χθες, η πολιτική και δημοσιογραφική ζωή της Ρόδου θύμιζε «ψυχρό πόλεμο». Από τη μία, η δημοτική αρχή απειλούσε με δικαστήρια, κι από την άλλη, ο «Δημοκρατικός» σήκωνε το λάβαρο της ανεξαρτησίας, ξεκαθαρίζοντας σε όλους τους τόνους ότι το νησί δεν πρόκειται να γίνει «τόπος για Σούσλοφ» και πρακτικές φίμωσης του Τύπου. Οι λέξεις «εκβιασμός», «αυταρχισμός» και «λογοκρισία» ανταλλάσσονταν με τη συχνότητα καθημερινών χαιρετισμών.
Φαίνεται, όμως, πως στην εποχή των social media, οι μεγάλες ιδεολογικές μάχες κρατάνε μόνο μέχρι την επόμενη ανάρτηση.
Η πολιτική ειρωνεία σε όλο της το μεγαλείο: Από τη μία πλευρά, μια σκληρή, θεσμική κόντρα με βαριές εκφράσεις περί λογοκρισίας και «Σούσλοφ», και από την άλλη, η απόλυτη ψηφιακή ανακωχή με ένα «like».
Το στιγμιότυπο από την πρόσφατη ανάρτηση του Δημάρχου, Αλέξανδρου Κολιάδη, για τα «Συμβούλια Γειτονιάς» αποκαλύπτει μια ιλαροτραγική πραγματικότητα. Ανάμεσα στους υποστηρικτές της δημοτικής αρχής που έσπευσαν να πατήσουν «like» για να αποθεώσουν το έργο του Δημάρχου, φιγουράρει περήφανα και το όνομα του «Δημοκρατικού».
Η αντίφαση βγάζει μάτι και προκαλεί εύλογα ερωτήματα:
• Ηθική ή Δημόσιες Σχέσεις; Πώς μετατρέπεται ένας «σκληρός επικριτής» που καταγγέλλει σοβιετικού τύπου προπαγάνδα, σε έναν πρόθυμο ψηφιακό χειροκροτητή της ίδιας διοίκησης;
• Το «like» της συνθηκολόγησης: Είναι αυτό το περιβόητο «like» μια έμμεση ομολογία ότι η κόντρα ήταν απλώς ένας επικοινωνιακός θόρυβος για εσωτερική κατανάλωση; Ή μήπως οι απειλές για δικαστικές προσφυγές έπιασαν τελικά τόπο, μετατρέποντας την «ανένδοτη» κριτική σε ψηφιακή επιδοκιμασία;
• Η αξιοπιστία στα τάρταρα: Όταν οι πολίτες βλέπουν αυτούς που υποτίθεται ότι ελέγχουν την εξουσία να κλείνουν το μάτι στους ελεγχόμενους με ένα κλικ, τότε η ενημέρωση μετατρέπεται σε κακόγουστη παράσταση.
Αν η Ρόδος δεν έγινε τόπος για «Σούσλοφ», σίγουρα έχει γίνει το ιδανικό σκηνικό για πολιτικές κωλοτούμπες.
Όταν τα μεγάλα λόγια για την ελευθερία του λόγου καταλήγουν σε ένα φτηνό «like» κάτω από το post του Δημάρχου, τότε η κριτική χάνει το νόημά της.
Τελικά, στον βωμό των δημοσίων σχέσεων και των παρασκηνιακών ισορροπιών, ακόμα και οι πιο «σκληροί» μαχητές της ενημέρωσης ξέρουν πότε πρέπει να πατήσουν το κουμπί της συμμόρφωσης.
Μεταξύ μας Μεταξά.
Η ΦΩΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΙ
