Ζούμε σε μια υπέροχη εποχή, όπου η προσφορά στα κοινά δεν μετριέται πλέον με το έργο, τις υποδομές ή την καθημερινότητα του πολίτη, αλλά με την ικανότητα ορισμένων να μοιράζουν… «αγάπη» και συμβάσεις. Φαίνεται πως για κάποιους της αυτοδιοίκησης, ο πρώτος βαθμός διοίκησης απαιτεί και αντίστοιχο βαθμό… πολυγαμίας, αποδεικνύοντας ότι το multitasking είναι το δυνατό τους σημείο. Με τρεις ρε μπαγάσα δεν σου τό χα.
Τον τελευταίο καιρό, οι ψίθυροι στα καφενεία και τα τοπικά πηγαδάκια έχουν πάρει φωτιά. Φήμες θέλουν γνωστό, παντρεμένο και κατά τα άλλα «σοβαρό» στέλεχος να έχει μπερδέψει τον δήμο με πλατό σαπουνόπερας. Και μάλιστα, με σενάριο υψηλών απαιτήσεων, αφού οι πληροφορίες κάνουν λόγο για ένα ιδιότυπο «τρίγωνο» —ή μάλλον τετράγωνο— που θα ζήλευαν και οι πιο προχωρημένοι σεναριογράφοι.
Από τη μία πλευρά, έχουμε την κατηγορία των «αφανών ηρωίδων». Κορίτσια με υψηλές διασυνδέσεις, που προσελκύονται από τη γοητεία της εξουσίας (ή ίσως από τη γοητεία του δημοτικού ταμείου).
Το νέο μοντέλο απασχόλησης είναι επαναστατικό: υπογράφεις τη σύμβαση, ο μισθός μπαίνει «αβίαστα και ξεκούραστα» κάθε μήνα, αλλά το γραφείο σου παραμένει ένα μυστήριο, αφού κανείς δεν σε έχει δει ποτέ εκεί. Τι κι αν η «Διαύγεια» βοά; Η τέχνη του να πίνεις τον καφέ σου ενώ ο φορολογούμενος πολίτης πληρώνει το «στήριγμα» της προσωπικής σου ζωής, είναι μια δεξιότητα που μόνο εκλεκτοί κατέχουν.
Όλα αυτά, την ώρα που η μία εκ των πρωταγωνιστριών απολαμβάνει την ασφάλεια του να είναι η κολλητή πασίγνωστου βουλευτή. Ο οποίος βουλευτής, μεταξύ μας, έχει και μια γνωστή, διαχρονική αδυναμία στις… παράνομες τις παραλίες.
Από την άλλη, υπάρχει και η κατηγορία της «πολιτικής ενθάρρυνσης». Νέα ταλέντα που είδαν στα… τσαχπίνικα μάτια του το όραμα για το μέλλον. Πείστηκαν ότι έχουν θέση στην αυτοδιοίκηση, μάλλον επειδή μπέρδεψαν την τοπική αυτοδιοίκηση με την τοπική… αισθηματική αναγέννηση.
Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, παραμένει ένα: τι θα συμβεί όταν η «κοπελιά» αποφασίσει να διαβάσει το σενάριο αυτής της παράστασης; Οι κακές γλώσσες λένε ότι αν ανοίξουν τα στεγανά, η ιστορική «σφαγή του Δράμαλη» θα μοιάζει με απλή παιδική γιορτή μπροστά σε αυτό που θα ακολουθήσει.
Μέχρι τότε, οι «χρυσές» υπογραφές θα πέφτουν σαν το χαλάζι, τα πικάντικα ενσταντανέ θα κυκλοφορούν κάτω από το τραπέζι και οι δημότες θα αναρωτιούνται αν εξέλεξαν τον επόμενο bachelor της τηλεόρασης. Στην υγειά των κορόιδων που πληρώνουν το μάρμαρο της… αγάπης!
Αυτά συμβαίνουν στα παραμύθια. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή πραγματικές καταστάσεις είναι, προφανώς, εντελώς συμπτωματική και προϊόν καθαρής μυθοπλασίας!
Εξάλλου, πού αλλού θα μπορούσαν να συμβούν αυτά; Μόνο στη χώρα των παραμυθιών, εκεί όπου οι «πρίγκιπες» της αυτοδιοίκησης μοιράζουν χρυσές συμβάσεις αντί για δώρα, οι «νεράιδες» κάνουν τηλεργασία από τις καφετέριες, και οι «ιππότες» των εδράνων προστατεύουν τις κολλητές τους ανάμεσα σε δύο βουτιές στις αγαπημένες τους παράνομες παραλίες.
