Σε μια απέλπιδα και άκρως προκλητική προσπάθεια να αποποιηθεί τις εγκληματικές ευθύνες του για το απόλυτο χάος στο οποίο έχει βυθίσει τη ΔΕΥΑΡ, ο πρόεδρός της, Σωτήρης Βαγιανός, επέλεξε για ακόμα μια φορά τον γνώριμο δρόμο της πολιτικής σκοπιμότητας, της θρασυδειλίας και του επικοινωνιακού αντιπερισπασμού. Η πρόσφατη «ανοιχτή πρόσκληση» προς τους πέντε βουλευτές των Δωδεκανήσων να τοποθετηθούν για το μέλλον της επιχείρησης δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κίνηση καθαρής πονηριάς, γεννημένη από τον τρόμο της επερχόμενης κατάρρευσης και της πλήρους αποκάλυψης της δικής του διοικητικής ανεπάρκειας.
Ο κ. Βαγιανός, βλέποντας το οικοδόμημα της διαχείρισής του να γκρεμίζεται με πάταγο υπό το βάρος των πνιγηρών χρεών και των καθημερινών στεγνών βρυσών που ταλαιπωρούν τους κατοίκους της Ρόδου, επιχειρεί να στήσει ένα βολικό πολιτικό «ανάχωμα». Αντί να απολογηθεί για τις τριτοκοσμικές εικόνες με τις ατελείωτες διακοπές νερού μέσα στην καρδιά της τουριστικής περιόδου, αντί να δώσει εξηγήσεις για την τραγική κατάσταση των υποδομών και τις οσμές που αναδύονται από έναν προβληματικό βιολογικό καθαρισμό, επιλέγει να κρυφτεί σαν πολιτικός ρίψασπις πίσω από τις πλάτες των βουλευτών.
Η τακτική του στερείται κάθε ίχνους διοικητικής γενναιότητας και ξεχειλίζει από θράσος:
• Η πονηριά της μετακύλισης ευθυνών και το άλλοθι: Κατασκευάζει ένα τεχνητό πεδίο αντιπαράθεσης με το νομοσχέδιο των συνενώσεων, προσπαθώντας να εγκλωβίσει τους εκπροσώπους του νομού. Στόχος του είναι, όταν η επιχείρηση βαρέσει οριστικά κανόνι κάτω από το βάρος των εκατομμυρίων των χρεών, να μπορεί να δείξει με το δάχτυλο τους βουλευτές, ισχυριζόμενος πως «εκείνοι δεν την προστάτευσαν», βγάζοντας την ουρά του απέξω.
• Ο φόβος και η κατρακύλα του αυταρχισμού: Είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ τρέμει τη στιγμή της κρίσης. Όταν τα επιχειρήματα τελειώνουν και η ανικανότητα περισσεύει, η διοίκηση Βαγιανού επιστρατεύει την αλαζονεία. Η πρόσφατη, απαράδεκτη λεκτική επίθεση σε δημοσιογράφους που τόλμησαν να κάνουν τη δουλειά τους και να αναδείξουν τα κακώς κείμενα της επιχείρησης, προδίδει έναν άνθρωπο σε πανικό. Όποιος δεν μπορεί να διοικήσει με έργα, προσπαθεί να επιβληθεί με φωνές, απειλές και τσαμπουκάδες.
Είναι εξαιρετικά εύκολο να πετάς το μπαλάκι στην κεντρική πολιτική σκηνή και να παριστάνεις τον προστάτη της τοπικής αυτοδιοίκησης, όταν αδυνατείς να συμμαζέψεις τα του οίκου σου. Η Ρόδος όμως δεν χρειάζεται «πονηρούς» μάνατζερ που άγονται και φέρονται από τον φόβο του πολιτικού κόστους, ούτε διοικητές που βλέπουν τους εκπροσώπους του Τύπου ως εχθρούς επειδή ξεσκεπάζουν τα χρέη και την αδράνειά τους.
Η προσπάθεια του κ. Βαγιανού να χρησιμοποιήσει τους πέντε βουλευτές ως ανθρώπινη ασπίδα για να κρύψει τη δική του παταγώδη αποτυχία, όχι μόνο δεν πείθει κανέναν, αλλά επιβεβαιώνει πανηγυρικά ότι το μέγεθος της καρέκλας αποδείχθηκε απελπιστικά μεγάλο για το μπόι της διοικητικής του εμβέλειας. Η Ρόδος διψάει —κυριολεκτικά και μεταφορικά— και οι φτηνές επικοινωνιακές πονηριές δεν μπορούν πλέον να ξεδιψάσουν κανέναν.
