Κρατηθείτε. Η Ρόδος δεν έχει πλέον ανάγκη από ευρωπαϊκά κονδύλια, ούτε από την Περιφέρεια, ούτε από τη στοιχειώδη λογική. Έχει τον Κώστα Χαλκιά να φοράει το φαντασιακό του κράνος, να ζώνεται τις μπαλάσκες του και να κηρύσσει τον «ιερό πόλεμο» στους «απέναντι». Σε μια παράσταση που θα ζήλευαν και οι καλύτεροι επιθεωρησιογράφοι, ο Αντιδήμαρχος γύρισε το βλέμμα, κοίταξε με νόημα τον Βαγιανό και έριξε το σύνθημα της μεγάλης φυγής: «Σωτήρη, είμαστε μόνοι μας!»Μόνοι. Εμείς, οι Ροδίτες και η μοναξιά μας.
Μόνο που, βρε λεβέντες, προσέξτε μην αρχίσετε το κλάμα στην πρώτη στραβή, γιατί έτσι που τα κάνατε, ούτε χαρτομάντιλα δεν θα έχουμε να σας δώσουμε για να σκουπιστείτε!Και ποιος φταίει που το Ροδίνι έμεινε εκτός χρηματοδότησης; Μα φυσικά, η παγκόσμια συνωμοσία της Διαχειριστικής Αρχής που «μας τέσταρε»! Γιατί, ως γνωστόν, το να σου ζητάνε μελέτη πυρασφάλειας ή να σε ρωτάνε τι φωτιστικά θα βάλεις δεν είναι στοιχειώδης σοβαρότητα – είναι «προβοκάτσια» για να λυγίσουν το αδούλωτο φρόνημα μιας δημοτικής αρχής που «δεν υποτάσσεται». Τι κρίμα που τελείωσαν τα λεφτά, ε; Τι σύμπτωση!Αλλά το πραγματικό θαύμα έγινε αμέσως μετά. Επί έναν χρόνο, το μόνιμο ρεφρέν ήταν το δάκρυ για τα «άδεια ταμεία που μας άφησε ο Καμπουράκης».
Ξαφνικά, μέσα σε μια νύχτα, τα άδεια ταμεία γέμισαν με τούβλα από ευρώ! «Θα το κάνουμε με ίδιους πόρους», μας πέταξε ο κ. Χαλκιάς. Από πού βρέθηκαν; Μάλλον φύτρωσαν στο Ροδίνι μαζί με τις κουκουβάγιες. Όταν δεν βολεύει, είμαστε φτωχοί και κλαίμε τη μοίρα μας· όταν θέλουμε να κάνουμε τους μάγκες στους «απέναντι», γινόμαστε Ωνάσηδες.
Φυσικά, ο Σωτήρης Βαγιανός, αφού έφαγε το σχετικό επικοινωνιακό «απαγορευτικό» από τα ραδιόφωνα επειδή μάλλον μίλαγε πολύ, κλείστηκε στη ντουλάπα για να μην χαλάει την ηρωική εικόνα των μαχητών. Τα χάλια της ΔΕΥΑΡ; Όλα από το παρελθόν! Όποιος τολμάει να ρωτήσει γιατί δεν τρέχει νερό στις βρύσες είναι απλώς «μικρός».Και μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα, θυμήθηκαν ξαφνικά τη ΔΕΡΜΑΕ και την παραίτηση Καμπουράκη, πλέκοντας το εγκώμιο της Στεφανίας Στάγκα επειδή τότε βόλευε.
Τι έγινε όμως με εκείνη τη σύμβαση που θα άλλαζε τον κόσμο; Μούγκα. Εκεί το κράνος και οι μπαλάσκες μπήκαν στην αποθήκη.Αφήστε λοιπόν τους «απέναντι» να κοιτάζουν το θέατρο του παραλόγου. Η δημοτική αρχή προελαύνει ολομόναχη. Χωρίς λεφτά, χωρίς συμμάχους, αλλά με άφθονο θράσος. Μόνο, προς θεού, φυλάξτε κάνα χαρτομάντιλο. Γιατί η απόσταση από το «κράνος και μπαλάσκες» μέχρι το «κλαίω τη μοίρα μου» είναι συνήθως μια απόφαση δρόμος!
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙ
