Όταν οι πολιτικές ευθύνες γίνονται ασήκωτες και η καθημερινότητα των πολιτών βουλιάζει στην απραξία, η παλιά, δοκιμασμένη συνταγή της θυματοποίησης επιστρατεύεται ξανά. Ο δήμαρχος Ρόδου, Αλέξανδρος Κολιάδης, επέλεξε για ακόμα μία φορά τη στρατηγική της «συνωμοσιολογίας», ανακαλύπτοντας ένα αόρατο «συστηματάκι» 15ετίας που υποτίθεται ότι τον πολεμά και τον στοχοποιεί.
Είναι, όμως, πράγματι ένα εξωτερικό κατεστημένο που φταίει για τις καθυστερήσεις, τις χαμένες υδραυλικές μελέτες και τα ανεκπλήρωτα αντιπλημμυρικά έργα; Ή μήπως η αλήθεια κρύβεται πίσω από το δικό του, νεοσύστατο «συστηματάκι» εξουσίας;
Το «συστηματακι Κολιάδη» δεν χρειάζεται 15 χρόνια για να αποδειχθεί επιζήμιο. Λειτουργεί εδώ και μήνες με βασικά χαρακτηριστικά την μετάθεση ευθυνών, την επικοινωνιακή διαχείριση αντί για έργα ουσίας, και έναν ιδιότυπο πολιτικό εγωισμό που βάζει τις θεσμικές βεντέτες πάνω από το συμφέρον των Ροδιτών. Όταν η Περιφέρεια ζητά απαντήσεις και μελέτες για την προστασία του νησιού, η απάντηση της δημοτικής αρχής δεν είναι τα στοιχεία, αλλά οι επιθέσεις.
Το αληθινό «συστηματάκι» που ταλαιπωρεί τη Ρόδο σήμερα είναι αυτό που αρνείται να αναλάβει την αυτοδιοικητική του ευθύνη, προτιμώντας να κρύβεται πίσω από φαντάσματα του παρελθόντος. Οι πολίτες δεν ψήφισαν μια δημοτική αρχή για να κάνει τον ρόλο του διωκόμενου σχολιαστή, αλλά για να παράγει έργο. Όσο ο κ. Κολιάδης συνεχίζει να συντηρεί το δικό του δίκτυο δικαιολογιών, η Ρόδος θα παραμένει όμηρος μιας στείρας αντιπαράθεσης.