Ένα γράμμα για εσένα..
Πέρασαν 10 χρόνια από την απώλεια σου.
Δέκα χρόνια που δεν έχεις φύγει ποτέ από το μυαλό, την ψυχή και την καρδιά μου.
Θυμάμαι την κάθε στιγμή που ζήσαμε μαζί.
Από την γνωριμία μας στα γραφεία της ΜΙΝΟΣ και τις πρώτες λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε, μέχρι τα τελευταία λόγια και την καληνύχτα μας, μετά την πρόβα στο μαγαζί, που ήταν και η τελευταία φορά που σε είδα.
-Θυμάμαι Τις πλάκες μας στο στούντιο, και τα γέλια που κάναμε.
Μια από αυτές ήταν όταν σε έβγαλα φωτογραφία με ένα χρυσό δίσκο του Γ.Νταλάρα και σου είπα να κρύψεις το όνομα (και καλά ότι βραβευτήκαμε).
Που να το ξέραμε και εμείς ότι λίγο καιρό μετά θα έπεφταν οι πλατίνες βροχή.
Ότι θα τα σάρωνες όλα σαν τυφώνας, σαν ένα τσουνάμι που το φοβούνται όλοι και το κοιτούν με τρόμο γιατί θα τους παρασύρει, γιατί θα τους πνίξει.
-Θυμάμαι Την πρώτη μας χρονιά με δανικές ορχήστρες, μέχρι να φτιάξουμε την δικιά μας και να γυρίζουμε όλη την Ελλάδα την Κύπρο και την Ευρώπη.
-Θυμάμαι που τις πρώτες μας ημέρες στο Μαγαζί, μας φιλοξένησε για λίγο ο Βασίλης Καρράς στο δικό του το μεγάλο καμαρίνι, μέχρι να φτιαχτεί το δικό μας μικρό καμαρινάκι.
Και όταν πήραμε το μεγάλο 4 χρόνια μετά σε είδα μέσα και σου είπα. “Το πήρες τελικά το μεγάλο”
Χαμογέλασες θυμάμαι.
Όμως δεν πρόλαβες να το χαρείς.
-Θυμάμαι το κόσμο που σε λάτρευε και ακόμη σε λατρεύει, που έκανε τατουάζ επάνω στα σώματα του το πρόσωπο σου και στίχους από τα τραγούδια σου.
Τον χαλασμό που γινόταν, στις συναυλίες και στα μαγαζιά όταν ερχόταν η ώρα και ηχούσαν οι τρομπέτες..
Ήταν το σύνθημα για να βγεις στην σκηνή.
Και όταν έβγαινες ήταν σαν να έβγαινε η Λίβερπουλ σε τελικό κυπέλου.
-Θυμάμαι το κάθε τραγούδι πως φτιάχτηκε και τις ιστορίες πίσω απο το κάθε ένα.
Γιατί τα τραγούδια είχαν όλα μια ιστορία.
Ήταν αληθινά σαν τα παλιά, για αυτό αντέχουν ακόμη.
Θυμάμαι τις κουβέντες, τα μηνύματα μας.
Έλεγε ένα από αυτά …
“Ρουσσέτο άνοιξε ένα μπουκάλι κρασί και μπες στο μειλ σου”
Το μειλ έγραφε.. Το τσιφτετέλι του Αιώνα” Και άκουσα τότε για πρώτη φορά τα λόγια συνοδεία από την κιθαρούλα σου. “Μη μου λέτε δεν αξίζει, αυτή διάλεξε η καρδιά μου…”
“ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΟ ΓΡΑΜΜΕΝΟ”
Ένας ακόμα Ύμνος, ένα ακόμη κλασικό τραγούδι που χάρισες στον κόσμο.
Γιατί Είσαι ένας πραγματικός λαϊκός καλλιτέχνης που μπήκες στη φλέβα του και του τραγούδησες αυτά που ο ίδιος ήθελε να πει.
Με μοναδική μαεστρία στον στίχο, έφτιαχνες εικόνες σαν να παρακολουθεί το κοινό μια ταινία με πρωταγωνιστή τον ίδιο.
– Το σύστημα σου υποκλίθηκε γιατί σε επέβαλε η αγάπη, η λατρεία του κόσμου.
Αυτό το σύστημα μετά σε πολέμησε και σε κρεμούσε στα μανταλάκια με κάθε ευκαιρία γιατί δεν θέλει ήρωες. Θέλει υποχείρια, να κάνει κουμάντο αυτό, να του χρωστάνε και να το φοβούνται όλοι.
Να τους παίζει σαν μαριονέτες..
Ας μη ξεχνιέται η τελευταία εβδομάδα που σε έκαναν ένα ψυχικό χάλι, ένα κουρέλι με την “δική τους ερμηνεία” για το τραγούδι που είχες γράψει για την Κύπρο .
Εγώ Παντελή τα θυμάμαι όλα και τα θυμάμαι καλά.
– Σε σχεδόν τέσσερα χρόνια έγραψες ιστορία και έμεινες Αθάνατος μέσα από τα τραγούδια σου.
Μακάρι όμως να ήσουν εδώ ακόμη να απολάμβανες το θαύμα της ζωής και ας μην είχε γίνει τίποτε από όλα αυτά. Ούτε τραγούδια ούτε επιτυχίες.
Εγώ που είμαι ακόμη εδώ και για όσο είμαι εδώ θα σε τιμώ.
Είμαι λυπημένος που δεν έχει γίνει ένα σοβαρό αφιέρωμα για το έργο σου.
Ούτε μια συναυλία ούτε μια σοβαρή εκπομπή με ορχήστρα ζωντανή και τραγουδιστές να τα ερμηνεύουν.
Όλα έχουν γίνει λάθος..
Έχεις αφήσει τραγούδια στην ιστορία που άλλοι “Μεγάλοι” δεν τα έχουν αφήσει ούτε σε 20 και 30 χρόνια καριέρας.
Και αυτή είναι η αλήθεια .
Όταν ακόμη από τα αυτοκίνητα που περνούν ακούς … Γίνεται, Πάμε Στοίχημα, Είχα κάποτε μια αγάπη, Λιώμα σε γκρεμό ,Τα σκοινιά σου..
Όταν μπαίνει τραγούδι σου σε μαγαζί και σηκώνονται τα πάντα στον αέρα.
Όταν τα πληρωμένα ραδιόφωνα ακόμη αναγκάζονται να σε παίζουν.
Όταν στις ψηφιακές πλατφόρμες είσαι Viral και ακόμη Νο1 σε ακροάσεις και σε προβολές, αποδεικνύεις ότι είσαι ο Βασιλιάς, είσαι το Βουνό.
Να ξέρεις ότι η νέα γενιά σε ακούει.
Θα σε ακούνε και οι επόμενες γιατί είσαι κλασικός.
Είσαι ο μοναδικός και έδειξες ένα δρόμο διαφορετικό.
Έδωσες την ελπίδα σε νέους καλλιτέχνες να κυνηγήσουν το όνειρο χωρίς δεκανίκια.
10 Χρόνια μακριά 10 Χρόνια πιο κοντά
Pq THE KING
