Βαλλιστικοί πύραυλοι χτύπησαν τα κολονάκια ;;; κοντά στο λιμάνι της Ρόδου.
Με αφορμή ένα φαινομενικά μικρό αλλά απολύτως ενδεικτικό περιστατικό την πτώση, ένα προς ένα, των προστατευτικών κολονακίων κατά μήκος του πεζοδρομίου κάτω από τα τείχη, δίπλα στον Τουριστικό Λιμένα αξίζει να ειπωθεί ξεκάθαρα αυτό που όλοι βλέπουμε και λίγοι τολμούν να περιγράψουν όπως είναι:
Η κατάσταση έχει ξεφύγει.
Φίλιππος Φιλίππου
Τα κολονάκια δεν έπεσαν. Κάποιοι….(γνωστοί, άγνωστοι) τα έριξαν. Συστηματικά. Μεθοδικά. Με μοναδικό σκοπό να επαναφέρουν την αυθαίρετη κατάληψη του δημόσιου χώρου που είχε έστω προσωρινά περιοριστεί στο συγκεκριμένο πεζοδρόμιο. Και το ερώτημα είναι απλό: ποιος ελέγχει, ποιος παρεμβαίνει και ποιος τελικά προστατεύει το αυτονόητο;
Η τουριστική περίοδος είναι προ των πυλών. Σε λίγες εβδομάδες, χιλιάδες επισκέπτες θα αποβιβάζονται καθημερινά στο λιμάνι, δημιουργώντας αυξημένες ανάγκες μετακίνησης και κυκλοφορίας. Το παραλιακό μέτωπο, που με κόπο αναπλάστηκε ώστε να εξυπηρετεί πεζούς και επισκέπτες, μετατρέπεται ξανά σε έναν άναρχο χώρο στάθμευσης. Πεζοδρόμια καταλαμβάνονται, οδικά ρεύματα στενεύουν, και η κυκλοφορία γίνεται επικίνδυνη.
Δεν μιλάμε πλέον για παραβατικότητα. Μιλάμε για παγιωμένη νοοτροπία αυθαιρεσίας.
Η ύπαρξη κάθετης σήμανσης απαγόρευσης στάσης και στάθμευσης και η εμφανής κίτρινη διαγράμμιση δεν αποτρέπουν κανέναν. Αντιθέτως, αγνοούνται επιδεικτικά. Η παρανομία έχει μετατραπεί σε κανόνα και η ανοχή σε συνενοχή.
Οι εικόνες που καταγράφηκαν στο πεζοδρόμιο το καλοκαίρι του 2023 απειλούν να επαναληφθούν ίσως και σε χειρότερη μορφή. Τότε, μετά από τεράστιες πιέσεις, τοποθετήθηκαν κολονάκια για να προστατευθεί ο πεζός. Σήμερα, αυτά αφαιρούνται στην πράξη με τρόπο που δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίος.
Και το κρίσιμο ερώτημα παραμένει:
Πού είναι η παρουσία των αρμόδιων αρχών;
Η επίκληση της έλλειψης προσωπικού δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμο άλλοθι, όταν η καθημερινότητα αποδεικνύει ότι η κατάσταση απαιτεί άμεση και στοχευμένη παρέμβαση. Η περιοχή του λιμανιού δεν είναι μια δευτερεύουσα ζώνη. Είναι η βιτρίνα της πόλης. Είναι το πρώτο και το τελευταίο πράγμα που βλέπει ο επισκέπτης.
Αυτή τη στιγμή, η εικόνα που εκπέμπεται δεν τιμά κανένα. Και το χειρότερο; Δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής ή τάξης. Είναι ζήτημα ασφάλειας. Πεζοί αναγκάζονται να κινούνται στο οδόστρωμα. Οχήματα διέρχονται σε στενωμένους δρόμους. Η πιθανότητα ατυχήματος δεν είναι θεωρητική είναι θέμα χρόνου. Η κατάσταση δεν διορθώνεται με ευχές. Ούτε με περιστασιακούς ελέγχους.
Απαιτείται:
σταθερή και απροειδοποίητη παρουσία της τροχαίας,
άμεση αποκατάσταση των υποδομών (κολονάκια κ.λπ.),
και, κυρίως, βούληση για επιβολή της νομιμότητας.
Γιατί ο δημόσιος χώρος δεν είναι ιδιωτικό προνόμιο κανενός.
Ανήκει σε όλους και οφείλει να προστατεύεται στην πράξη, όχι στα χαρτιά.
