Με έκπληξη και λύπη παρακολουθήσαμε τις πρόσφατες δηλώσεις του κου Ροϊλού, στις οποίες αναφέρθηκε στην παρουσία μου στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου ως «μαγαζάκι» που λειτουργούσε «άτυπα» και σε πρόσωπο που «έβγαζε πολλά χρήματα» χωρίς νόμιμη βάση. Η πραγματικότητα είναι απολύτως διαφορετική και απολύτως τεκμηριωμένη.
Η υπηρεσία παρείχε επίσημα, νόμιμα και με έγκριση του Νοσοκομείου
Το 2018, ύστερα από επίσημη παρουσίαση στο Διοικητικό Συμβούλιο του Νοσοκομείου Ρόδου και τη σχετική έγκρισή του, προχώρησα – με δική μου δαπάνη – στην ενοικίαση χώρου εντός του νοσοκομείου για την παροχή υπηρεσιών μετάφρασης και συνοδείας σε αλλοδαπούς ασθενείς.
Η υπηρεσία:
• Δεν είναι ιατρική, άρα δεν υπόκειται σε ασυμβίβαστο ή περιορισμούς του είδους.
• Είναι προαιρετική και επιλέγεται μόνο από ασθενείς που τη χρειάζονται.
• Το κόστος καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από ασφαλιστικές εταιρείες.
• Παρέχεται νόμιμα, με παραστατικά και φορολογικές δηλώσεις – είμαι επαγγελματίας με ελληνικό ΑΦΜ και δραστηριότητα καταχωρημένη στην Εφορία.
Δεν πρόκειται, επομένως, για «κυρία από την Ολλανδία» που εμφανίστηκε αιφνιδιαστικά στο νοσοκομείο, αλλά για επαγγελματία με διαφάνεια, εμπειρία και πιστοποιήσεις, που υπηρέτησε επί χρόνια μια πραγματική ανάγκη.
Η ανάγκη είναι υπαρκτή και ουσιαστική – όχι εκμετάλλευση
Η διερμηνεία καλύπτει ένα ουσιώδες κενό επικοινωνίας μεταξύ γιατρών και αλλοδαπών ασθενών, πολλοί από τους οποίους δεν γνωρίζουν ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά. Το επιχείρημα ότι «το προσωπικό μιλά αγγλικά» είναι σαφώς ανεπαρκές σε περιπτώσεις:
• ηλικιωμένων τουριστών,
• ασθενών από χώρες όπως Αυστρία , Γερμανία , Ολλανδία , Ρωσία κ.ά.,
• σοβαρών ιατρικών περιστατικών όπου απαιτείται εξειδικευμένη μετάφραση.
Η επικοινωνία είναι θεμελιώδες δικαίωμα του ασθενούς και προϋπόθεση για έγκυρη συναίνεση σε ιατρικές πράξεις, ορθή κατανόηση της διάγνωσης και ασφάλεια στη θεραπεία.
Σε άλλες χώρες η διερμηνεία είναι δημόσιο αγαθό – στην Ελλάδα ποινικοποιείται;
Σε χώρες όπως η Ολλανδία, το δημόσιο σύστημα υγείας καλύπτει εξ ολοκλήρου τη διερμηνεία σε νοσοκομεία. Στην Ελλάδα, όπου οι δυνατότητες των νοσοκομείων είναι περιορισμένες και οι ελλείψεις προσωπικού σημαντικές, τέτοιες ιδιωτικές πρωτοβουλίες έρχονται να καλύψουν ένα αναντικατάστατο κενό, χωρίς καμία επιβάρυνση για το νοσοκομείο.
Αν δεν υπήρχε ανάγκη, δεν θα υπήρχε ούτε ενδιαφέρον από την πλευρά των ασθενών – που κάθε χρόνο αυξάνονται, ειδικά σε τουριστικούς προορισμούς όπως η Ρόδος.
Τελικά, ποια είναι η απαγόρευση;
Η απαγόρευση που μου γνωστοποιήθηκε:
• Δεν διευκρινίζει αν αφορά όλους τους διερμηνείς ή μόνο εμένα προσωπικά.
• Δεν βασίζεται σε έγγραφη τεκμηρίωση ή διοικητική πράξη.
• Δεν συνοδεύτηκε από καμία πρόβλεψη για εναλλακτική κάλυψη της ανάγκης – π.χ. μέσω πρόσκλησης προς επαγγελματίες ή διαγωνισμού.
Κλείνοντας
Είναι κρίσιμο να ξεκαθαρίσουμε πως η παρουσία μου στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου δεν έγινε “παρατύπως”, αλλά ύστερα από συμφωνία, διαφάνεια και πολύχρονη συνεργασία. Δεν παρείχα ιατρικές υπηρεσίες, αλλά διευκόλυνα την επικοινωνία – και, κατά συνέπεια, την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των ασθενών.
Το ερώτημα δεν είναι αν χρειάζονται μεταφραστές στα δημόσια νοσοκομεία. Το ερώτημα είναι: τι κάνουμε όταν δεν υπάρχουν, και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν η έλλειψή τους έχει κόστος για την υγεία του ασθενούς;
Wendy Haas