Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος της λάμψης, της μουσικής και της δημιουργίας σβήνει μπροστά στην πιο σκληρή αλήθεια της ζωής. Η απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όμως πίσω από τους προβολείς και τις μεγάλες επιτυχίες, έμειναν οι άνθρωποι που τον έζησαν στην καθημερινότητά του, εκείνοι που μοιράστηκαν μαζί του όνειρα, ανησυχίες και αληθινές στιγμές.
Γράφει ο Νάσος Ρόγκας
Για τον Πάρη Κασιδόκωστα, η Δευτέρα της 14ης Σεπτεμβρίου δεν ήταν απλώς η ημέρα μιας κηδείας. Ήταν ο επίλογος μιας βαθιάς, ειλικρινούς σχέσης και μιας κοινής πορείας ετών. Προσερχόμενος στη Νίκαια, μακριά από κάθε επιτήδευση, με το βλέμμα κρυμμένο πίσω από τα μαύρα γυαλιά και τη σιωπή να λέει όσα οι λέξεις αδυνατούν να περιγράψουν, κουβαλούσε το βάρος ενός πρόωρου αποχαιρετισμού.
Ο Γιώργος δεν ήταν για εκείνον μόνο ένας σπουδαίος καλλιτέχνης που σφράγισε την ελληνική μουσική. Ήταν ο φίλος, ο άνθρωπος με την ασυμβίβαστη ψυχή, ο δικός του «Γιώργος». Αυτό το βουβό, συγκινημένο αντίο στην Αγία Τριάδα ήταν ο δικός του φόρος τιμής σε μια αυθεντική φιλία που δεν θα σβήσει ποτέ, αλλά θα συνεχίσει να ζει μέσα από τις αναμνήσεις και τη μουσική που τους ένωσε.
