Στην εποχή της εφήμερης δημοσιότητας και των εύκολων τηλεοπτικών εντυπώσεων, η πρόσφατη συνέντευξη του Μάκη Μάτσα στην εκπομπή «For You» λειτούργησε ως μια βαθιά ανάσα πολιτισμού και αρχοντιάς. Η φράση του, «Δεν έχω δει δεύτερο Στέλιο Καζαντζίδη – Ταλαιπωρήθηκα μαζί του, αλλά τον συγχωρώ για όλα», δεν ήταν απλώς η κορυφαία στιγμή της εξομολόγησής του. Ήταν η αποθέωση ενός ανθρώπου που αποδείχθηκε ανώτερος από τις ιστορικές του κόντρες, επιβεβαιώνοντας γιατί υπήρξε ο απόλυτος αρχιτέκτονας του ελληνικού τραγουδιού.
Το να μπορείς να ξεπεράσεις δεκαετίες δικαστικών διαμαχών, προσωπικής πικρίας και ψυχικής φθοράς για να υποκλιθείς στο μεγαλείο του αντιπάλου σου, είναι δείγμα σπάνιου αναστήματος. Ο Μάκης Μάτσας δεν κρύφτηκε πίσω από διπλωματικές απαντήσεις. Παραδέχτηκε την «ταλαιπωρία» του, αλλά επέλεξε τη συγχώρεση, αποδεικνύοντας ότι η αγάπη του για την τέχνη και το αληθινό ταλέντο είναι πάντα μεγαλύτερη από κάθε εγωισμό.
Αυτή η στάση τον τοποθετεί στο πάνθεον των μεγάλων προσωπικοτήτων. Εκεί που άλλοι θα κρατούσαν κακία, ο Μάτσας επέλεξε να θυμάται το ανεπανάληπτο της φωνής του Καζαντζίδη. Αυτή η γενναιοδωρία δεν αφορούσε μόνο το παρελθόν. Η ειλικρίνειά του όταν μίλησε για την Άννα Βίσση –παραδεχόμενος πόσο πληγώθηκε αλλά και πόσο αναγνωρίζει την πορεία της– καθώς και η ανοιχτή του αγκαλιά για την επιστροφή του Νότη Σφακιανάκη, δείχνουν έναν άνθρωπο που δεν λειτούργησε ποτέ ως στυγνός επιχειρηματίας, αλλά ως ένας αληθινός «σκηνοθέτης» των ονείρων των καλλιτεχνών του.
Ο Μάκης Μάτσας υπενθύμισε σε όλους τι σημαίνει να είσαι ογκόλιθος της μουσικής βιομηχανίας. Δεν ανακάλυψε απλώς τον Νταλάρα, την Αλεξίου, τον Παπακωνσταντίνου και τόσους άλλους· τους προστάτευσε, τους καθοδήγησε και, ακόμα και όταν οι δρόμοι τους χώρισαν με δυσκολία, κράτησε το επίπεδο εκεί που ανήκει: στα αστέρια.
Με τη συγκινητική του αναφορά στον Μητροπάνο και τον Μικρούτσικο, και με την τελική του ετυμηγορία για τον Καζαντζίδη, ο Μάκης Μάτσας παρέδωσε ένα μάθημα ζωής. Έδειξε ότι οι πραγματικοί δημιουργοί της ιστορίας ξέρουν να συγχωρούν, να εκτιμούν και να αποθεώνουν το ωραίο. Η ελληνική δισκογραφία του οφείλει τα πάντα, και η στάση του αυτή τον δικαιώνει απόλυτα, όχι μόνο ως κορυφαίο παραγωγό, αλλά ως έναν σπουδαίο, ευγενή άνθρωπο.