Η ενορχηστρωμένη επίθεση κατά του Κωνσταντίνου Αργυρού για το βίντεό του στο Παρίσι ξεπέρασε γρήγορα τα όρια των απλών χρηστών των social media, αποκαλύπτοντας τα στρατευμένα γρανάζια συγκεκριμένων δημοσιογράφων και παραγωγών που εξυπηρετούν ανοιχτά συμφέροντα άλλων δισκογραφικών εταιρειών.
Δεν πρόκειται για «κοινωνική ευαισθησία», αλλά για καθαρό επαγγελματικό πόλεμο. Ο Αργυρός, έχοντας ιδρύσει τη δική του ανεξάρτητη εταιρεία, την Pedagon Records (πρώην Pentagon Records), σε συνεργασία με την μεγαλύτερη δισκογραφική στην Ελλάδα, την Panik Records και έχοντας κλείσει μια ιστορική παγκόσμια συμφωνία με κολοσσούς του εξωτερικού όπως η 10K Projects και η Atlantic Music Group, αποτελεί το μεγαλύτερο «αγκάθι» για το κατεστημένο της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας.
Οι «στρατευμένοι» των ανταγωνιστικών δισκογραφικών, βλέποντας έναν Έλληνα καλλιτέχνη να σπάει τα σύνορα, να μπαίνει στα charts του Billboard και να γεμίζει στάδια σε Παρίσι και Λονδίνο, βρήκαν την τέλεια ευκαιρία να βγάλουν χολή. Λειτούργησαν ως ψηφιακοί και τηλεοπτικοί εκτελεστές συμβολαίων:
• Εργαλειοποίησαν τις ταραχές στη Γαλλία μόνο και μόνο για να πλήξουν το εμπορικό του προφίλ.
• Κατηύθυναν την κοινή γνώμη, απομονώνοντας αρνητικά σχόλια για να δημιουργήσουν μια ψεύτικη εικόνα «γενικής κατακραυγής».
• Προσπάθησαν να μειώσουν μια τεράστια επιτυχία στο εξωτερικό, την ώρα που οι δικοί τους προστατευόμενοι καλλιτέχνες δεν μπορούν να γεμίσουν ούτε εγχώρια μαγαζιά χωρίς διαφημιστική ώθηση.
Όπως πολύ εύστοχα κατήγγειλε και ο Γιώργος Τσαλίκης στη δημόσια στήριξή του, η υποκρισία αυτών των ανθρώπων είναι μνημειώδης. Το μόνο που τους ενόχλησε ήταν η λάμψη ενός καλλιτέχνη που δεν ελέγχεται από τα δικά τους παραδοσιακά κυκλώματα.