Ξεκάθαρα με τον Μίνο Μάτσα. Του ρούφηξε το άιμα με το καλαμάκι. Τον διέσυρε γιατί απλά μπορούσε. Ξεκάθαρα μαζί του γιατί ο ίδιος έδειξε αξιοπρέπεια και πολέμησε το θηρίο και το γκρέμισε.
Η απόφαση του Εφετείου Αθηνών να απορρίψει την έφεση της Όλγας Κεφαλογιάννη για την αποκλειστική επιμέλεια των διδύμων αποτελεί ένα καταλυτικό και δίκαιο ράπισμα στην αλαζονεία της εξουσίας. Η Υπουργός Τουρισμού, λειτουργώντας με μια πρωτοφανή αυταρχικότητα, επιχείρησε να χρησιμοποιήσει το θεσμικό και κοινωνικό της εκτόπισμα για να εξαφανίσει εκδικητικά τον πατέρα από τη ζωή των παιδιών τους, μετατρέποντας μια οικογενειακή υπόθεση σε πεδίο επιβολής ισχύος.
Η εμμονική άρνησή της να αποδεχθεί την πρωτόδικη απόφαση για συνεπιμέλεια αποκαλύπτει μια βαθιά αναχρονιστική και εγωκεντρική νοοτροπία, όπου τα παιδιά αντιμετωπίζονται σχεδόν σαν προσωπική ιδιοκτησία. Αντί να επιδείξει την ψυχραιμία και το ήθος που αρμόζουν σε ένα δημόσιο πρόσωπο, η κ. Κεφαλογιάννη σύρθηκε σε έναν ανένδοτο δικαστικό πόλεμο με μοναδικό στόχο να υποβιβάσει τον Μίνο Μάτσα σε έναν απλό «επισκέπτη» και χρηματοδότη. Πρόκειται για μια ευθεία προσβολή προς όλους τους σύγχρονους πατέρες και μια βάναυση περιφρόνηση της ψυχοσυναισθηματικής ισορροπίας των ίδιων των παιδιών της.
Ευτυχώς, η ελληνική δικαιοσύνη δεν λύγισε μπροστά στα πολιτικά αξιώματα και τα μεγάλα τζάκια. Η απόφαση για ισόχρονη διαμονή ξεκαθαρίζει με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι η πολιτική εξουσία σταματά έξω από τις δικαστικές αίθουσες και, κυρίως, έξω από τις παιδικές ψυχές.
Η προσπάθεια της Υπουργού να επιβάλει ένα καθεστώς μητριαρχικής αυθαιρεσίας κατέρρευσε παταγωδώς. Το μόνο που κατάφερε με αυτή την άσκοπη, επιθετική και εκδικητική δικαστική παράταση ήταν να εκθέσει την προσωπική της αδυναμία να βάλει το «εγώ» της και τις προσωπικές της πικρίες κάτω από το πραγματικό συμφέρον των παιδιών της. Η ήττα της είναι απόλυτη, τόσο νομικά όσο και ηθικά.