Σε μια παλιά του ταινία, ο Κλιντ Ίστγουντ, στον ρόλο του επιθεωρητή Κάλαχαν, ξεστόμισε μια ατάκα που έμελλε να γίνει διαχρονικό ευαγγέλιο για τους καφενόβιους της επικαιρότητας: «Οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Ο καθένας έχει κι από μία».
Μια φράση ωμή, κυνική, που έκτοτε κόλλησε στο στόμα πολλών –κυρίως όσων νομίζουν ότι η κατοχή μιας άποψης ισοδυναμεί αυτόματα με την υποχρέωση να τη μοιραστούν. Βέβαια, υπάρχει και μια άγραφη, αλλά απολύτως απαραίτητη συνέχεια σε αυτόν τον κανόνα: αν δεν στις ζητήσει κανείς, μην τις προσφέρεις.
Στη σύγχρονη ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα, αυτό το δεύτερο σκέλος μοιάζει να έχει διαγραφεί οριστικά. Ζούμε στην εποχή της «αποψάρας». Αν υπήρχε Ολυμπιακό άθλημα αυτόκλητης τηλεοπτικής αυθεντίας, συγκεκριμένα πρόσωπα της εγχώριας showbiz θα είχαν σαρώσει το χρυσό, το ασημένιο και το χάλκινο μετάλλιο πριν καν στηθούν οι κάμερες στα πλατό.
Κυκλοφορούν ανάμεσά μας –και κυρίως στις οθόνες μας– με το μόνιμο, βαρύγδουπο ύφος του ανθρώπου που μόλις κατέβηκε από το όρος Σινά κρατώντας τις πλάκες του Μωυσή της τηλεόρασης. Νιώθουν μια ακατανίκητη, σχεδόν βιολογική ανάγκη να τοποθετηθούν επί παντός επιστητού. Από το πώς στήθηκε η σκαλέτα ενός πρωινάδικου και γιατί έπεσαν τα νούμερα τηλεθέασης, μέχρι το αν ένας παρουσιαστής αναπνέει σωστά στον αέρα ή αν το φόρεμα μιας πανελίστριας έστελνε «κρυφά μηνύματα».
Είναι πάντα εκεί. Πανέτοιμοι, με το δάχτυλο σηκωμένο, να εκδώσουν την τελεσίδικη ετυμηγορία που κανείς, μα απολύτως κανείς, δεν τους ζήτησε.
Το πραγματικό τους ταλέντο δεν είναι η κριτική σκέψη, ούτε η βαθιά γνώση του μέσου. Είναι η αριστοτεχνική ικανότητα να πακετάρουν το πιο κοινότοπο κουτσομπολιό της γειτονιάς και να το πλασάρουν ως βαρυσήμαντη ανάλυση επιπέδου BBC. Σε μια βιομηχανία που τρέφεται από την αυτοαναφορικότητα, η φλυαρία βαφτίζεται «άποψη» και η κακεντρέχεια «έγκριτο ρεπορτάζ».
Και κάπως έτσι, επιβεβαιώνεται καθημερινά ο άγραφος νόμος της επικοινωνίας: όταν χτυπάς όλες τις πόρτες για να προσφέρεις τη γνώμη σου χωρίς να σου έχει ζητηθεί, στο τέλος δεν γίνεσαι ο έγκριτος σχολιαστής που φαντάζεσαι. Γίνεσαι απλώς η ζωντανή απόδειξη του γιατί ο επιθεωρητής Κάλαχαν είχε απόλυτο δίκιο.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το να έχεις άποψη είναι ανθρώπινο. Το να την επιβάλλεις παντού, όμως, είναι απλώς θόρυβος. Κι όπως έλεγε και μια άλλη κλασική ατάκα, βλέποντας όλο αυτό το τηλεοπτικό αλισβερίσι να αναπαράγεται: «Πώς τα βρίσκουν οι βλαμμένοι μεταξύ τους, είναι τρομερό!»

