Επικαλούμενος τη νηφαλιότητα και το μέτρο, ο Κωνσταντίνος Αντωνάτος επιδίδεται σε μια εμμονική αποδόμηση του Νίκου Συρίγου. Ωστόσο, η χαιρεκακία απέναντι στην επαγγελματική απουσία ενός συναδέλφου ακυρώνει στην πράξη κάθε έννοια δημοσιογραφικής ευθύνης και εκθέτει ανεπανόρθωτα τον ίδιο τον κριτή.
Η δημοσιογραφική δεοντολογία δεν αποτελεί ένα αφηρημένο θεωρητικό σχήμα, αλλά τον θεμέλιο λίθο που διαχωρίζει την έγκυρη κριτική από το κοινό κουτσομπολιό. Όταν ένας διευθυντής μέσου ενημέρωσης αναλαμβάνει τον ρόλο του τιμητή των τηλεοπτικών ηθών, οφείλει πρώτος να τηρεί απαρέγκλιτα τους κανόνες της επαγγελματικής ευθύνης. Η στάση του Κωνσταντίνου Αντωνάτου απέναντι στον Νίκο Συρίγο αποδεικνύει πόσο εύκολα καταρρέουν αυτά τα όρια, όταν η εμμονή της επίθεσης υποκαθιστά τη δημοσιογραφική σοβαρότητα.
Το «μονοπώλιο» της υποκρισίας
Στα άρθρα του, ο Κωνσταντίνος Αντωνάτος εγκαλεί συστηματικά τον Νίκο Συρίγο για «μονοπώλιο ηθικής ανωτερότητας» και «επιλεκτική ενσυναίσθηση», υποστηρίζοντας ότι η προσωπική αγανάκτηση δεν αποτελεί δημοσιογραφικό επιχείρημα. Ωστόσο, ο ίδιος επιλέγει να ασκήσει κριτική παραβιάζοντας τη βασικότερη αρχή της δεοντολογίας: τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την αποφυγή της στοχοποίησης ενός συναδέλφου σε μια δύσκολη επαγγελματική συγκυρία.
Χαιρεκακία μεταμφιεσμένη σε ανάλυση
Η δημόσια υιοθέτηση της φράσης «Karma is a bitch» για την πολυήμερη απουσία του Νίκου Συρίγου από την εκπομπή του Mega αποτελεί ευθεία προσβολή του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. Ο σχολιασμός της επαγγελματικής απομάκρυνσης ενός εργαζομένου με όρους μεταφυσικής τιμωρίας και χαιρεκακίας δεν έχει καμία σχέση με την τηλεοπτική κριτική. Αντιθέτως, συνιστά ωμή ανθρωποφαγία, ντυμένη με τον μανδύα της δήθεν αμερόληπτης ανάλυσης.
Όταν ο κριτής χάνει το μέτρο
Είναι βαθιά υποκριτικό να καταγγέλλεις την έλλειψη επιχειρημάτων στον τηλεοπτικό λόγο των άλλων, την ώρα που το δικό σου «επιχείρημα» εξαντλείται σε ατάκες που χαϊδεύουν τα πιο χαμηλά ένστικτα της κλειδαρότρυπας. Η δημοσιογραφική δεοντολογία απαιτεί νηφαλιότητα, τεκμηρίωση και, πάνω απ’ όλα, συναδελφική αλληλεγγύη απέναντι σε εργασιακά ζητήματα – όχι δημόσιο λιθοβολισμό μπροστά στις κάμερες.
Τελικά, ο Κωνσταντίνος Αντωνάτος πέφτει θύμα της ίδιας του της ρητορικής. Προσπαθώντας να αποδομήσει το ύφος του Νίκου Συρίγου, υιοθετεί μια πρακτική πολύ πιο τοξική: μετατρέπει τη δημοσιογραφία της άποψης σε όχημα προσωπικής απαξίωσης. Και όταν ο κριτής χάνει το μέτρο, η κριτική του παύει να αφορά τον κρινόμενο και εκθέτει ανεπανόρθωτα τον ίδιο.

