Υπάρχει ένα παράδοξο που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνική μουσική βιομηχανία και αποτυπώνεται ανάγλυφα στις σελίδες της Διαύγειας. Καλλιτέχνιδα πρώτης γραμμής όπως η Έλενα Παπαρίζου, με τεράστια εμπορική δυναμική, χρυσούς δίσκους και ιστορία δεκαετιών, επιλέγεται ή ωθείτε από την εταιρεία παραγωγής της στην εύκολη, εγγυημένη αγκαλιά των δημοτικών προϋπολογισμών και των απευθείας αναθέσεων, την ώρα που το κοινό της θα μπορούσε να γεμίσει ανοιχτά θέατρα και στάδια με το εισιτήριό του.
Η περίπτωση της Έλενας Παπαρίζου είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική. Μια καλλιτέχνιδα που έφερε την κορυφή της Ευρώπης στην Ελλάδα, με φωνητικές ικανότητες και σκηνική παρουσία διεθνών προδιαγραφών, βρέθηκε επανειλημμένα στο επίκεντρο πολιτικών και κοινωνικών αντιδράσεων. Όχι για το καλλιτεχνικό της έργο το, οποίο δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς, αλλά για τα ποσά που αναρτώνται στις αποφάσεις των ΟΤΑ: 20.000 ευρώ στο Άλσος Περιστερίου, 26.000 ευρώ για το άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου, 30.000 ευρώ στον προϋπολογισμό για το ακυρωθέν παζάρι της Λάρισας.
Είναι αδιανόητο να σκεφτείς ότι το νούμερο ένα της Ελλάδας μας το οδήγησαν να τραγουδάει σε εμποροπανήγυρις και παζάρια. Το έγδυναν από πάνω μέχρι κάτω και το τράβαγαν φωτογραφίες εξαπατώντας τους θαυμαστές για δήθεν Sold Out, τα οποία πλήρωναν οι δήμοι ενώ στην πραγματικότητα η είσοδος ήταν δωρεάν.
Ασφαλώς, τα ποσά αυτά δεν καταλήγουν στην τσέπη της ίδιας της Έλενας Παπαρίζου. Αφορούν συνολικά πακέτα παραγωγής πολυμελών αποστολών 30 και 35 ανθρώπων, τεχνικό εξοπλισμό και το ποσοστό των εταιρειών παραγωγής. Ωστόσο, για τον μέσο δημότη που διαβάζει έναν ψυχρό αριθμό σε ένα δημοτικό έγγραφο, η λεπτομέρεια αυτή χάνεται. Το όνομα του καλλιτέχνη ταυτίζεται με την «απευθείας ανάθεση» και γίνεται βορά στις τοπικές μικροπολιτικές κόντρες.
Το ακόμη πιο οξύμωρο φαίνεται όταν βάλουμε δίπλα δύο διαφορετικές εμπορικές στρατηγικές καλλιτεχνών του ίδιου βεληνεκούς. Από τη μία πλευρά, βλέπουμε την Παπαρίζου και τη Δέσποινα Βανδή (η οποία έφτασε να συζητιέται για ένα πακέτο 50.000 ευρώ στον Δήμο Αγρινίου) να εγκλωβίζονται σε ένα μοντέλο συναυλιών «ελεύθερης εισόδου», όπου το ρίσκο της προσέλευσης και το κόστος μεταφέρονται εξ ολοκλήρου στα ταμεία των δήμων. Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε την Άννα Βίσση να γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη στις δημοτικές αναθέσεις, να ρισκάρει παραγωγές εκατομμυρίων και να γεμίζει ασφυκτικά το Καλλιμάρμαρο και το ΟΑΚΑ, αποδεικνύοντας ότι ο Έλληνας θεατής πληρώνει εισιτήριο όταν του προσφέρεται ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός.Ακόμα και αν η ίδια δεν έβαλε ευρώ στην τσέπη της.
Η επιλογή των εταιρειών παραγωγής να οδηγούν κορυφαία ονόματα στη σιγουριά των δημοτικών συμβάσεων είναι επιχειρηματικά κατανοητή: μηδενικό ρίσκο, προπληρωμένη αμοιβή, καμία αγωνία για την προπώληση εισιτηρίων ή τις καιρικές συνθήκες. Μακροπρόθεσμα, όμως, αυτή η «ασφάλεια» λειτουργεί ως χρυσό κλουβί.
Όταν ο κόσμος συνηθίζει να βλέπει μια μεγάλη σταρ δωρεάν στην πλατεία του δήμου του, χάνει το κίνητρο να αγοράσει εισιτήριο για να τη δει σε ένα μεγάλο στάδιο. Ταυτόχρονα, η καλλιτεχνική αξία φθείρεται άδικα κάθε φορά που ένα τιμολόγιο της Διαύγειας γίνεται πρωτοσέλιδο. Μια φωνή του βεληνεκούς της Έλενας Παπαρίζου δεν έχει ανάγκη το δεκανίκι των δημοτικών προϋπολογισμών.
Της αξίζουν τα μεγάλα στάδια, η εμπορική αυτονομία και η απευθείας κρίση του κοινού στο ταμείο — εκεί όπου μετριέται πραγματικά το μέγεθος ενός καλλιτέχνη.
foto ai

