Συμβαίνει, τις φορές που τα πράγματα μας πάνε καλύτερα και η χαρά επιστρέφει σιγά σιγά, να είναι τότε ακριβώς η στιγμή που συνειδητοποιούμε ποιοι μας λείπουν περισσότερο. Ειδικά μετά τα μεγάλα ζόρια.
Ίσως γιατί είναι τα καλά που θέλουμε περισσότερο να μοιραστούμε με εκείνους που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν πιο πολύ στη ζωή μας. Είναι το φως που αυθόρμητα και αβίαστα φέρνει κατευθείαν στο μυαλό και στην καρδιά τους αγαπημένους μας – κι όχι το σκοτάδι, που μοιραία γεννά την ανάγκη μας από θέση αδυναμίας.
Τα λόγια της Αγλαΐας Σφήκα γράφτηκαν ακριβώς πάνω σε αυτή την ιδέα και σε αυτή την αίσθηση, που λίγο-πολύ όλοι έχουμε νιώσει, και με συγκίνησαν αμέσως.
Είναι, ταυτόχρονα, μια αφοπλιστική απάντηση σε κάθε survival ή success story στο οποίο, κάπου μέσα στη διαδρομή, μας διέφυγε σαν λεπτομέρεια το πιο σημαντικό και στέρεο: η αγάπη.
Κι αυτή ακριβώς την επιστροφή στο φως – τη στιγμή που μαζί με τη χαρά επιστρέφει και η ανάμνηση εκείνου που θα ήθελες περισσότερο να είναι εκεί για να τη μοιραστείς – έδωσε πρόσωπο η Φαίη Ξυλά.
Την ευχαριστούμε που, με όλη της την καρδιά, τη γενναιοδωρία και το λαμπερό ταλέντο της, δεν ενσάρκωσε απλώς την ηρωίδα του τραγουδιού, αλλά έκανε ορατό αυτό το τόσο λεπτό και δύσκολο συναίσθημα: πως καμιά φορά δεν μας λείπουν περισσότερο οι άνθρωποί μας όταν είμαστε στο σκοτάδι, αλλά όταν ξαναβγαίνουμε στο φως.
Γιατί τότε είναι που θέλουμε πιο πολύ να γυρίσουμε προς το μέρος τους και να τους πούμε: «Κοίτα. Τα κατάφερα. Είμαι πάλι καλά».