Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος lifestyle αρθρογραφίας που ευδοκιμεί στην Ελλάδα και βασίζεται σε έναν απλό κανόνα: βαφτίζουμε το χθες «διαχρονικό», χαϊδεύουμε τα αυτιά των πρωταγωνιστών και πουλάμε το αποτέλεσμα ως βαθυστόχαστη κοινωνική ανάλυση. Το πρόσφατο κείμενο του Κωνσταντίνου Αντωνάτου για την Έλενα Παπαρίζου αποτελεί το απόλυτο εγχειρίδιο αυτής της σχολής.
Με ύφος που θυμίζει περισσότερο δελτίο Τύπου δισκογραφικής εταιρείας κατα παραγγελία της Κικής, παρά κριτική τοποθέτηση, ο αρθρογράφος, ο θεός να τον κάνει, μάς καλεί να μιλήσουμε «ανοιχτά» για τη «μυθική καριέρα» της τραγουδίστριας. Μόνο που το «ανοιχτά» στην περίπτωσή του σημαίνει να κλείσουμε τα μάτια στην πραγματικότητα. Για ποια «κορυφή» ακριβώς μιλάμε; Για μια καλλιτέχνιδα που δισκογραφικά αγνοείται εδώ και μια δεκαετία; Για τραγούδια που παίζουν μόνο στα διαλείμματα των τηλεοπτικών show όπου η ίδια κάθεται στην καρέκλα του κριτή;
Η αλήθεια είναι απλή, όσο κι αν ενοχλεί τις δημόσιες σχέσεις της showbiz. Η Έλενα Παπαρίζου παραμένει ένα συμπαθές τηλεοπτικό πρόσωπο που εξαργυρώνει –δικαίως– το κεφάλαιο των 00s. Αυτό όμως απέχει έτη φωτός από τον τίτλο του ενεργού, αδιαμφισβήτητου pop icon του σήμερα. Όταν ένας δημοσιογράφος συγχέει την αναγνωρισιμότητα με την καλλιτεχνική επιτυχία, δεν κάνει ανάλυση, κάνει κολακεία. Στην δική μου γλώσσα γλύφει κατά παραγγελία της δισκογραφικής.
Ακόμα πιο προκλητική, ωστόσο, είναι η όψιμη ευαισθησία για το body shaming. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να κουνάς το δάχτυλο στη showbiz για τα κιλά της Παπαρίζου, όταν είσαι διευθυντικό στέλεχος του ίδιου ακριβώς μιντιακού συστήματος που ζει και αναπνέει από την κλειδαρότρυπα, τα κλικ και τον σχολιασμό της εμφάνισης των γυναικών. Δεν γίνεται να είσαι μέρος του προβλήματος από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή και το Σαββατοκύριακο να παριστάνεις τον τιμητή του. Μάλιστα θες και να έχεις αποψάρα την οποία και δεν σου ζήτησε κανείς.
Το κείμενο του κ. Αντωνάτου πέτυχε τον πραγματικό του στόχο. Συγκίνησε την ίδια την τραγουδίστρια, και ψάχναμε χαρτομάντιλα για τα δάκρυα, εξασφάλισε αναπαραγωγές στις πρωινές εκπομπές και μοίρασε άφθονη χρυσόσκονη. Απλώς, ας μην το βαφτίζουμε δημοσιογραφία. Είναι απλώς μια καλογραμμένη κάρτα δημοσίων σχέσεων.
Κακές δημόσιες σχέσεις κατά παραγγελία.

