Η δημόσια συζήτηση και η δημοσιογραφική κάλυψη των πεπραγμένων μιας δημοτικής αρχής αποτελούν το θεμέλιο της τοπικής δημοκρατίας. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα στην αντικειμενική ενημέρωση και οι αιρετοί την υποχρέωση να λογοδοτούν χωρίς «προστατευτικό δίχτυ». Όταν, όμως, η γραμμή μεταξύ της αντικειμενικής δημοσιογραφίας και της επικοινωνιακής διαχείρισης θολώνει εσκεμμένα, η ενημέρωση μετατρέπεται σε κακοστημένη παράσταση.
Το πρόσφατο περιστατικό που είδε το φως της δημοσιότητας, με την υπεύθυνη του γραφείου τύπου της δημοτικής αρχής να εμφανίζεται υπό τη δημοσιογραφική της ιδιότητα για να απευθύνει ερώτηση στον δήμαρχο, προκαλεί σοβαρά ερωτήματα δεοντολογίας. Η εικόνα ενός δημάρχου που προσποιείται ότι δεν γνωρίζει την άλλη στενή του συνεργάτιδα —η οποία στην καθημερινότητα αναπαράγει και προωθεί το έργο του— ξεπερνά τα όρια της επικοινωνιακής στρατηγικής και αγγίζει τα όρια του πολιτικού εμπαιγμού.
Η ουσία του προβλήματος δεν εντοπίζεται μόνο στην προφανή σύγκρουση ιδιοτήτων. Εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια να κατευθυνθεί η συζήτηση γύρω από ένα φλέγον ζήτημα, όπως οι συμβάσεις της ΔΕΡΜΑΕ. Όταν οι ερωτήσεις είναι προσχηματικές ή «βολικές», ο στόχος δεν είναι η ανάδειξη της αλήθειας, αλλά η δημιουργία εντυπώσεων και η παροχή ενός εύκολου βήματος στον δήμαρχο για να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή χωρίς αντίλογο.
Η δήλωση του δημάρχου «κατήγγειλα τη σύμβαση και αποχώρησα» είναι μια θέση που οφείλει να κριθεί από τα γεγονότα, τα έγγραφα και τις επίσημες διαδικασίες, και όχι να επικυρωθεί μέσα από ένα θέατρο σκιών.
